CHARCIK WŁOSKI

 

Charakter

Charciki to delikatne, zwinne i bystre pieski, ogromnie przywiązane do domowników. W domu nie sprawiają kłopotu. Jedyne, czego wymagają w dużych ilościach, to kontaktu z człowiekiem.

Na co dzień spokojne, więcej ruchu wymagają w młodym wieku (psychicznie dojrzewają dość powoli, czasem dopiero w wieku 3-4 lat osiągają pełną dojrzałość). Nie są również hałaśliwe. Dobrze zgadzają się z kotami i psami podobnej wielkości lub większymi, lecz spokojnymi.

Charcik włoski leżący w żółtych kwiatkach
fot. Shutterstock

Jak wszystkie charty, nie wymagają długich biegów. Energię spalają w krótkich zrywach, wybiegają się nawet robiąc parę szybkich okrążeń na trawniku. Jak na charty przystało, są szybkie i zwinne. Choć nie wykazują skłonności do ucieczek, ze smyczy można je spuścić tylko w bezpiecznym miejscu. Nie wszystkie charciki zachowały instynkt pogoni za poruszającymi się obiektami, lepiej jednak nie sprawdzać tego w pobliżu ulicy.

Charciki nieźle za to znoszą spacery na mrozie – oczywiście tylko w ubranku. Nie znoszą za to wilgoci i w deszczowe dni mogą odmówić wychodzenia na dwór. Mając to na względzie, można nauczyć charcika, aby załatwiał się do kuwety. Pamiętajmy jednak, że nie powinno to być stałe rozwiązanie – pieski te wymagają bowiem pewnej dawki ruchu.

Charcik włoski w biegu
fot. Shutterstock

Charcików, choć są delikatne, nie należy trzymać pod kloszem. Już od szczeniaka powinny być oswajane z nowymi bodźcami, obcymi ludźmi i łagodnymi zwierzętami. Wtedy ujawnia się ich prawdziwa natura – pieska wesołego i skorego do zabawy.

Umiejętności

Niektóre charciki doskonale radzą sobie na coursingach (pogoń za sztucznym zającem). Pieski tej rasy zwykle bardzo lubią też agility, bo dyscyplina ta pozwala wykorzystać ich naturalną zwinność i skoczność. Sportu nie powinny uprawiać jedynie pieski z predyspozycjami do złamań kości.

Szkolenie i wychowanie

Charciki wymagają łagodnego podejścia i dużo serca. Łatwo je wychować, choć nie można od nich wymagać ślepego posłuszeństwa. Są inteligentne, ale trudno im zbyt długo koncentrować się na jednym zadaniu. Najlepsze efekty przynoszą więc króciutkie lekcje.

Dwa charciki włoskie bawiące się dmuchaną piłką
fot. Shutterstock

Dla kogo ta rasa

Charciki to pieski nie tylko o delikatnej psychice, ale także kruchej budowie. Dlatego nie nadają się dla bardzo małych dzieci, które niechcący mogłyby zrobić im krzywdę (z tego samego powodu powinno się chronić charciki przed kontaktem z dużymi psami, zwłaszcza żywiołowymi). Natomiast doskonale sprawdzają się jako towarzysze rodziny ze starszymi dziećmi i osób starszych.

Wady i zalety

Wady

  • bardzo wrażliwy
  • źle znosi samotność
  • potrzebuje się wybiegać, najlepiej na ogrodzonym terenie
  • w niektórych liniach występuje podatność na złamania kości

Zalety

  • bardzo przywiązany do rodziny i uczuciowy
  • przyjazny wobec ludzi i zwierząt
  • mało hałaśliwy
  • nadaje się nawet do malutkiego mieszkania
  • łatwo się uczy
  • łatwy w pielęgnacji

Zdrowie

Rasa ta generalnie jest zdrowa i długowieczna, choć zdarzają się pewne choroby o podłożu genetycznym. Na przykład niektóre pieski, ze względu na zbyt małą gęstość kości, są narażone na złamania łap.

Charcik włoski na coursingu
fot. Shutterstock

Żywienie

Charciki włoskie bywają wybredne, dlatego zawsze należy wypróbować dany sposób żywienia i dostosować go do danego osobnika.

Charcik włoski stojący na tle jesiennych drzew
fot. Shutterstock

Pielęgnacja

Charciki są łatwe w pielęgnacji – z natury bardzo czyste, prawie nie linieją.

Historia

Charciki włoskie to jedna z najstarszych ras. Już pięć tysięcy lat temu znane były w Egipcie, o czym świadczą szczątki znalezione w grobowcu królowej Her-Neit z Pierwszej Dynastii. Te delikatne stworzenia od kilku tysięcy lat pełnią rolę psów do towarzystwa.

Charcik włoski w biegu
fot. Shutterstock

Małe charty były ulubieńcami nie tylko faraonów. Hodowano je także w starożytnej Grecji, ich podobizny są na wazach i amforach. Na początku V wieku p.n.e. rasę tę poznano w Rzymie. Większą popularność zdobyła w średniowieczu, a swój rozkwit przeżyła w epoce renesansu. Charciki były ulubieńcami arystokracji. Trzymano je na wielu europejskich dworach królewskich.

Portret charcika włoskiego
fot. Shutterstock

Miniaturyzacja spowodowana modą na maleńkie pieski noszone na rękach przez damy, o mało co doprowadziłaby do wyginięcia charcików na przełomie XIX i XX wieku. W pierwszych dziesięcioleciach zeszłego wieku niemieccy hodowcy ocalili rasę. Pieski te można znaleźć na wielu obrazach mistrzów pędzla i palety, szczególnie włoskich. W Polsce mieszka prawdopodobnie kilkuset przedstawicieli tej rasy.

Wzorzec

Charcik włoski – grupa X FCI, sekcja 3, nr wzorca 200

  • Kraj pochodzenia: Włochy
  • Charakter: pies wrażliwy, delikatny, w stosunku do obcych raczej nieufny
  • Wielkość: psy i suki 32-38 cm
  • Waga: psy i suki – maksymalnie 5 kg
  • Szata: krótka, gładka i delikatna
  • Maść: jednolicie czarna, szara, błękitna lub płowa (zwana izabelowatą). Dopuszczalne białe znaczenia na piersi i palcach
  • Długość życia: 15 lat
  • Podatność na szkolenie: średnia
  • Aktywność: w domu jest bardzo spokojny, to typowy sprinter – wystarczy mu krótki bieg na trawniku; nieco więcej ruchu wymaga w młodym wieku
  • Koszty utrzymania: ok. 100 zł miesięcznie
  • Podatność na choroby: wrażliwy na zimno i wilgoć
  • Możliwość nabycia szczeniaka: w Polsce jest mało hodowli, a mioty zwykle liczą niewiele szczeniąt, trzeba więc pieska wcześniej zamówić
  • Cena psa z rodowodem: 2000-4500 zł

Ciekawostki

Pochodzenie charcika włoskiego ginie w mrokach dziejów – nazwę „włoski” zyskał on dzięki temu, że przedstawiało tę rasę wielu włoskich malarzy i rzeźbiarzy.