JAMNIK KRÓTKOWŁOSY - Rasy psów - PSY.pl - portal o psach

Rasy

JAMNIK KRÓTKOWŁOSY

Jamnik potrzebuje więcej ruchu i konsekwentnego wychowania niż sugeruje jego niewielka postura. To bystry pies, który swoją inteligencję potrafi wykorzystać tak, jak chce, mimo że nie zawsze chciałby tego jego właściciel... Jest psem ciekawskim i wesołym. Bardzo przywiązany do właściciela, bywa zazdrosny o jego względy. Źle znosi samotność. Lubi być w centrum zainteresowania i aktywnie uczestniczyć w życiu rodziny. Jamniki należą do grupy niewielkich psów myśliwskich, popularnych niezmiennie od lat.

Charakter

Jamnik krótkowłosy to wielki indywidualista, obdarzony nieprzeciętną odwagą. Pomimo niewielkiego wzrostu, nie jest kanapowcem – energiczny i wytrzymały, lubi długie spacery. Ruch jest dla niego bardzo ważny, bo zapobiega otyłości. Instynkt myśliwski może jednak kazać mu pobiec za kotem lub ptakami, dlatego w mieście lepiej prowadzić go na smyczy.

Jest psem ciekawskim i wesołym. Bardzo przywiązany do właściciela, bywa zazdrosny o jego względy. Źle znosi samotność. Lubi być w centrum zainteresowania i aktywnie uczestniczyć w życiu rodziny. To dobry przyjaciel dla dzieci. Na ogół bardzo serdeczny wobec ludzi, czasem może być nieufny, ale nie powinien zachowywać się agresywnie.

Umiejętności

W swojej ojczyźnie jamnik krótkowłosy był prawie zawsze psem użytkowym. Ma opinię doskonałego norowca, z zapałem polującego na lisy i borsuki. Specyficzna budowa ciała pozwala mu wejść za zwierzyną do wąskiej jamy i przytrzymać ją do czasu nadejścia myśliwego.

Może pracować także jako pies gończy, aportujący i płochacz (do polowania na ptaki i dzikie króliki). Doskonały węch sprawia, że sprawdzi się jako posokowiec – pies do tropienia rannej zwierzyny, której odnalezienie obwieszcza głośnym szczekaniem.

Szczeniak jamnika krótkowłosego
fot. Pixabay

Miłośnicy tej rasy, chcąc zachować jej naturalne zdolności, organizują konkursy i próby pracy. W Stanach Zjednoczonych dużą popularnością cieszą się natomiast wyścigi jamników. Obecnie te niewielkie czworonogi są jednak przede wszystkim psami do towarzystwa.

Szkolenie

Jamnik jest inteligentny, ale dość uparty; podczas polowania oczekiwano od niego dużej samodzielności, dlatego wyegzekwowanie poleceń nie jest łatwe. Warto nauczyć go podstawowych komend, choć raczej nie odniesiemy sukcesu na kursie posłuszeństwa. Od szczeniaka wymaga konsekwentnego wychowania.

Dla kogo ta rasa

Jest odpowiednim przyjacielem dla ludzi aktywnych, lubiących spacery i gotowych poświęcić mu czas. Jego właściciel nie musi mieć dużego doświadczenia z psami, ale powinien być stanowczy. Jamnik ma bowiem silną osobowość i źle wychowany potrafi podporządkować sobie domowników.

Wady i zalety

Wady
  • bywa tak bardzo przywiązany do właściciela, że aż zaborczy
  • uparty i niezależny
  • trudny w szkoleniu
Zalety
  • inteligentny
  • wesoły i energiczny
  • cechuje go duża odwaga i ciekawość świata

Zdrowie

Jest dość odporny i długowieczny. W średnim wieku zdarzają się niekiedy problemy z kręgosłupem, dlatego należy dbać o to, by pies zachował szczupłą sylwetkę. Najlepiej też ograniczyć mu chodzenie po schodach. Trzeba dbać również o jego zęby, by nie odkładał się na nich kamień.

Żywienie

Jamnik ma skłonności do tycia, dlatego nie wolno go przekarmiać. Pożywienie powinno być wysokiej jakości, dostosowane do wieku psa i trybu życia. Na rynku dostępna jest karma przeznaczona dla tej rasy, ale można również przygotowywać posiłki samodzielnie, pamiętając o dodaniu preparatów wapniowo-witaminowych.

Pielęgnacja

Jamnik krótkowłosy ma sierść krótką, lśniącą, gładko przylegającą. Nie powinien mieć nieowłosionych miejsc na ciele. Linieje intensywnie dwa razy w roku, choć psy trzymane w ogrzewanych pomieszczeniach stale gubią niewielkie ilości sierści.

Jamnik kopie dół na plaży
fot. Shutterstock

Jamnika czeszemy przynajmniej raz w tygodniu za pomocą szczotki z włosia lub gumowej rękawicy. Kąpiemy go w razie potrzeby (ponieważ jamnik krótkowłosy jest wyjątkowo narażony na zabrudzenie, nie należy z nią zwlekać) w łagodnym szamponie dla psów krótkowłosych. Możemy także zastosować szampon z lekko nabłyszczającym efektem lub podkreślający kolor. Po kąpieli dokładnie wycieramy psa ręcznikiem i pozwalamy mu wyschnąć samemu.

Po spacerze w deszczowe dni lub zimą po miejskich ulicach przecieramy brzuch i łapki wilgotnym ręcznikiem lub myjemy pod prysznicem.

Akcesoria

Z akcesoriów dla jamnika warto zaopatrzyć się w gumową rękawicę, szczotkę z włosia i irchę lub bawełniany ręcznik do przetarcia po czesaniu (aby usunąć resztki martwego włosa i sprawić, że sierść nabierze zdrowego wyglądu).

Dwa jamniki ciemnej maści
fot. Shutterstock

Jamnika wyprowadzamy w zwykłej, najlepiej skórzanej lub materiałowej obroży i na długiej smyczy (zwykłej lub automatycznej). Na spacery poza miastem sprawdzi się też kilkumetrowa linka.

Historia

Jamniki należą do grupy niewielkich psów myśliwskich, popularnych niezmiennie od lat. Ich pochodzenie nie zostało do końca wyjaśnione. Archeolodzy badający w Egipcie grobowiec faraona sprzed 4000 lat natknęli się na malowidło przedstawiające psa bardzo podobnego do jamnika. Jest jednak mało prawdopodobne, aby korzenie tej rasy sięgały tak daleko.

Jamnik w pozie wystawowej
fot. Shutterstock

Bardziej prawdopodobna wydaje się teoria, że przodkami tych zwierząt były psy gończe zwane Dachsbracke, występujące od stuleci na ziemiach germańskich. Nazwą bracke określano różne odmiany psów myśliwskich, używanych do tropienia i pogoni. Słowo Dachs (w języku niemieckim – „borsuk”) nawiązywało zarówno do rodzaju zwierzyny, na którą pierwotnie polowały te czworonogi, jak i do ich fizycznego podobieństwa do borsuka – zwierzęcia o silnym ciele i krótkich, lekko krzywych kończynach.

Jamnik w rzadko spotykanym umaszczeniu
fot. Shutterstock

Wszystkie krótkonożne rasy (w tym także jamniki) wyhodowano prawdopodobnie dzięki kojarzeniu osobników obciążonych dziedziczną wadą rozwojową chrząstek, objawiającą się karłowatością kończyn przy normalnym rozwoju tułowia. Jamnik krótkowłosy może być albo efektem mutacji psów gończych, albo krzyżówką krótkonogiej odmiany Bruno du Jura z pinczerem.

Jamnik leżący na łóżku
fot. Shutterstock

Przełomowy dla rasy był 1879 r., kiedy na zjeździe kynologów niemieckich ustalono jej pierwszy wzorzec. W 1880 r. utworzono w Niemczech pierwszą księgę rodowodową. Pierwszą organizacją zajmującą się wyłącznie hodowlą jamników był utworzony w 1881 r. Angielski Klub Jamnika (The Dachshund Club). W 1888 r. założono Niemiecki Klub Jamnika (Deutsche Teckelklub).

Wzorzec

Jamnik krótkowłosy – grupa IV FCI
  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Pierwotne przeznaczenie: pies myśliwski
  • Charakter: pies wesoły, ciekawski, inteligentny, energiczny i odważny; mocno przywiązany do właściciela, czasem bywa zaborczy; dość uparty, niezależny i samodzielny
  • Wielkość: jamnik standardowy – waga 6,5-7 kg (nie więcej niż 9), obwód klatki piersiowej ponad 35 cm; miniaturowy – waga 4 kg, obwód klatki piersiowej 30-35 cm; króliczy – waga 3,5 kg, obwód klatki piersiowej nie większy niż 30 cm.
  • Szata: włos krótki, lśniący, gładko przylegający; nie powinno być nieowłosionych miejsc na ciele
  • Maść: najbardziej popularne jest umaszczenie rude (czerwone, rudo-żółte, żółte z czarnym odcieniem lub bez) i czarne podpalane (z rdzawobrunatnym lub żółtym podpalaniem nad oczami, na bokach pyska, dolnej wardze, na przedpiersiu, kończynach i pod ogonem), nieco rzadsze jest czekoladowe podpalane i marmurkowe; dopuszczalne są wszystkie inne nie wymienione wyżej barwy
  • Osiąganie dojrzałości: 1,5 roku
  • Długość życia: 12-17 lat
  • Linienie: umiarkowane, dwa razy w roku
  • Aktywność: średnia; wymaga kilku spacerów dziennie, w tym jednego dłuższego
  • Szkolenie: nie jest konieczne, ale podstawy posłuszeństwa mogą się przydać; można szkolić użytkowo do prób polowych i konkursów
  • Podatność na szkolenie: średnia; wymaga konsekwentnego i stanowczego wychowania
  • Stosunek do dzieci: przyjazny
  • Stosunek do innych psów: tolerancyjny
  • Odporność na warunki atmosferyczne: raczej odporny
  • Mieszkanie: nie nadaje się do stałego przebywania na zewnątrz
  • Przygotowanie do wystaw: nie wymaga specjalnych przygotowań
  • Koszty utrzymania: 50-80 zł
  • Pierwsze w Polsce: lata 20. XX w.
  • Możliwość nabycia szczeniaka: rodzi się niewiele miotów, szczeniaka lepiej wcześniej zamówić
  • Cena psa z rodowodem: 1200-3000 zł

Ciekawostki

Przyszły właściciel jamnika musi pamiętać, że ten pies źle znosi samotność, lubi być w centrum uwagi i spędzać jak najwięcej czasu z właścicielem. W przeciwnym wypadku może zacząć sprawiać problemy.