PINCZER MINIATUROWY

 

Charakter

Pinczer miniaturowy jest zwierzakiem ruchliwym, aktywnym, wesołym i skorym do zabaw. Ma duży temperament i miłe usposobienie. Bywa zazdrosny o względy pana i lubi być faworyzowany. Zazwyczaj wybiera sobie jedną osobę, którą obdarza największym uczuciem, ale jest przyjazny także wobec innych domowników. Jest ciekawski i towarzyski, źle znosi zamknięcie, ostre traktowanie i nadmierne dokuczanie. Bywa nieufny w stosunku do nieznanych osób, ale nie powinien reagować w sposób przesadnie agresywny.

Szczenię pinczerka w pozycji wystawowej
fot. Shutterstock
Umiejętności

Pinczer miniaturowy jest psem inteligentnym, lojalnym, przywiązanym do właściciela i – jak na swoje małe rozmiary – bardzo odważnym, zaciekłym i nieustępliwym. Jest doskonałym stróżem, bardzo czujnym, reagującym na najmniejszy podejrzany szmer. Chociaż jest dość głośny, nie zamęcza domowników ciągłym ujadaniem.

Dwa szczenięta pinczerka leżące na kanapie
fot. Shutterstock

Można na niego również liczyć, jeżeli chodzi o tępienie myszy i szczurów, jest bowiem znakomitym i odważnym szczurołapem (stąd potoczna nazwa – ratler lub ratlerek), bardzo zaciekłym i nieustępliwym.

Szkolenie i wychowanie

Nie można wychowywać go w izolacji, musi poznawać swoje otoczenie i zaprzyjaźniać się z innymi psami. Często nadwrażliwi opiekunowie obawiają się, że ich pupilowi stale grozi jakieś niebezpieczeństwo. Musimy pamiętać, że ten pies nie jest maskotką, ale silnym zwierzęciem o zdecydowanym charakterze. Jeśli ograniczymy mu normalne kontakty, może wyrosnąć na psa niezdolnego do bezkonfliktowego współżycia.

Dwa rude pinczerki biegnące po trawie
fot. Shutterstock

Ratlerek łatwo się uczy i jest bardzo dokładny. Dobrze radzi sobie na zawodach posłuszeństwa i na torze agility. Wymaga regularnych spacerów, w przeciwnym razie może stać się zbyt pobudliwy. Podczas wędrówek często podąża za tropem. Nie obawia się zimowych spacerów, pod warunkiem że są rozsądnie dawkowane.

Dla kogo ta rasa

Pinczer będzie doskonałym psem rodzinnym wszędzie tam, gdzie panuje spokój i stabilizacja. Każdy, kto poświęci mu dużo uwagi, zyska w nim oddanego przyjaciela. W domu, w którym stale się coś dzieje, może być dość uciążliwy. Nie nadaje się także na towarzysza dla bardzo małych dzieci, takich, których zachowanie trudno przewidzieć. Mimo niewielkich rozmiarów pinczer obdarzony jest silnym, zdecydowanym charakterem i w sytuacjach stresowych może użyć zębów.

Wady i zalety

Wady
  • pobudliwy, reaktywny na bodźce
  • ma tendencje do szczekliwości
  • bywa agresywny wobec innych psów
  • bywa zaborczy i zazdrosny
  • zmarźluch
Zalety
  • dobry, lojalny towarzysz
  • aktywny, ale nie jest pracoholikiem
  • pomimo małego wzrostu nie są dla niego problemem długie spacery
  • można z nim uprawiać sporty
  • ekonomiczny w utrzymaniu
  • łatwy w pielęgnacji

Zdrowie

Rasa ta cieszy się dobrym zdrowiem i jest długowieczna. Pinczerki chętnie chodzą nawet na bardzo długie spacery. Są stosunkowo odporne na warunki atmosferyczne, ale na zimę warto im sprawić ciepłe ubranko.

Pinczer łapiący piłkę
fot. Shutterstock
Żywienie

Wymaga niewielkiej ilości karmy. Trzeba kontrolować wielkość jego posiłków i nie przesadzać ze smakołykami, ponieważ w rasie często występuje skłonność do nadwagi.

Pielęgnacja

Utrzymanie go w czystości jest bardzo łatwe – wystarczy pieska wyczesywać miękką szczotką lub zgrzebłem i przecierać irchą lub flanelową szmatką. Kąpiele możemy ograniczyć do minimum. Gęsty włos pinczera rzadko wypada, nie powinniśmy mieć więc kłopotów z linieniem. Należy za to systematycznie sprawdzać długość pazurów i, jeżeli nie ścierają się same, koniecznie je skracać. Należy też dbać o zęby, np. spryskując je specjalnym preparatem zapobiegającym osadzaniu się kamienia nazębnego.

Pinczerek stojący w jesiennych liściach
fot. Shutterstock
Akcesoria

Do szczotkowania pinczera najlepiej posłuży szczotka z włosia o dosyć gęstej, równej szczecinie, lub gumowe zgrzebło z miękkimi wypustkami.

Historia

Pinczer miniaturowy, nazywany także ratlerkiem, jest najmniejszą z trzech istniejących ras pinczerów. Powinien być idealną kopią pinczera średniego lub dobermana w miniaturze (oczywiście z uwzględnieniem pewnych zmian w proporcjach ciała, zachodzących przy miniaturyzacji, jednak bez cech karłowatości).

Jego bezpośrednim przodkiem jest występujący od dawna w Niemczech pinczer średni. Hodowcy wykorzystali fakt pojawiania się w miotach pinczerów średnich psów mniejszych niż przeciętne. Stosując ostrą selekcję, polegającą na wybieraniu do rozrodu jak najmniejszych zwierząt, udało im się po niedługim czasie wyhodować psa nie przekraczającego 30 cm w kłębie.

Trójka szczeniąt pinczerka na trawie
fot. Shutterstock

Popularny ratlerek hodowany jest już od kilkuset lat. Był chętnie trzymany w wiejskich obejściach i w dużych miastach, szczególnie w dzielnicach portowych. Pomagał tam zwalczać plagi gryzoni, głównie szczurów i myszy. Słowo „pinczer” w języku niemieckim oznacza „szczypacz” i trafnie charakteryzuje kąśliwą naturę tego niewielkiego pieska. O tym, jak stara jest to rasa, może świadczyć fakt, że na wystawionym w Luwrze obrazie z 1640 r., zatytułowanym „Chłopska rodzina” („Rodzina wieśniacza”), został uwieczniony pies bardzo podobny do dzisiejszego pinczera. Podobno w żyłach ratlera płynie też krew charcika włoskiego i jamnika.

Podrośnięty szczeniak pinczera miniaturowego
fot. Shutterstock

Na ziemiach niemieckich i w Skandynawii pinczer miniaturowy występował na długo przedtem, zanim uznano go za odrębną rasę. W 1895 r. powstał Niemiecki Klub Miłośników Pinczera, przekształcony później w Klub Miłośników Pinczerów i Sznaucerów. Po raz pierwszy pies ten pojawił się publicznie w 1900 r. na wystawie w Stuttgarcie. Amerykanie niezwłocznie importowali kilka okazów i w 1929 r. założyli Amerykański Klub Miniaturowego Pinczera.

Ważnym wydarzeniem dla rasy było zdobycie przez pinczerka na wystawie w Chicago pierwszego miejsca w grupie psów-zabawek. Dzisiaj jest to pies bardzo popularny w Belgii i Szwajcarii. W latach 50. XX w. dotarł do Francji i Anglii, gdzie także zyskał wielu sympatyków. W Polsce pinczery miniaturowe były znane od dawna. W latach powojennych były bardzo popularne i dość licznie prezentowane.

Wzorzec

Pinczer miniaturowy – grupa II FCI, sekcja 1.1, nr wzorca 185

  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Wielkość: psy i suki – 25 do 30 cm
  • Waga: psy i suki – 4 do 6 kg
  • Szata: krótka i gęsta, gładka, przylegająca, lśniąca, bez przełysień 
  • Maść: jednolita – czerwień jelenia, jasno ruda do ciemno rudej; czarna podpalana – lśniąco czarna z rudymi znaczeniami
  • Dojrzałość: 2-3 lata
  • Długość życia: 12-15 lat
  • Odporność na warunki atmosferyczne: średnia
  • Cena psa z rodowodem: 1300-2000 zł

Ciekawostki

Mianem ratlerków najczęściej określa się u nas małe, trzęsące się pieski o jabłkowatej głowie, wyłupiastych oczkach i cienkich jak patyczki nóżkach, a więc cechach karłowatości. Są to pieski bez rodowodu, lub z fałszywymi rodowodami, sprzedawane przez pseudohodowców. Natomiast faktycznie istnieje rasa do nich podobna, mająca cechy karłowatości, lecz nie tak ekstremalnie wyrażone – to praski ratler, czyli pražský krysařík – rasa czeska, uznana na razie tylko w swojej ojczyźnie.

Charakterystyczną cechą amerykańskiego typu pinczera miniaturowego jest sposób chodzenia. Jest to tzw. „chód konia dorożkarskiego”, inaczej hackney, polegający na wysokim unoszeniu nadgarstków w kłusie. Obecnie w Europie preferuje się zwierzęta o normalnym sposobie poruszania. Powinny w ruchu przypominać dobermana.