PODENGO PORTUGALSKI MINIATUROWY - Rasy psów - PSY.pl - portal o psach

Rasy

Podengo portugalski mały

PODENGO PORTUGALSKI MINIATUROWY

Podengo portugalski miniaturowy to niewielki piesek o gładkiej lub szorstkiej sierści, występującej w wielu odmianach barwnych, o wydłużonym ciele. Jest psem dość lekkiej budowy, ruchliwym, sprawnym fizycznie i inteligentnym.

Charakter

Podengo portugalski miniaturowy występuje w trzech rozmiarach: jako pies miniaturowy, średni lub duży, co więcej każda z tych odmian może mieć włos krótki lub szorstki, co daje w sumie sześć odmian tej rasy.

Mały podengo stojący na trawie
fot. Shutterstock

Mały podengo to piesek radosny, zwinny, bystry i odważny. W przeciwieństwie do wielu innych ras pierwotnych, bez trudu nawiązuje kontakt z człowiekiem i mocno się przywiązuje, jest przyjazny w stosunku do dzieci i innych psów. Bardzo lubi się bawić i łatwo go wychować. Mały, dzielny i wytrzymały podengo często bywa określany jako duży pies w małym opakowaniu.

Umiejętności

Podengo portugalski miniaturowy został wyhodowany do tępienia gryzoni i polowania na inne drobne zwierzęta. Pomimo małych rozmiarów jest dobrym psem myśliwskim. Przede wszystkim jest wykorzystywany do polowania na króliki. Do dziś uboższa ludność portugalska, aby przeżyć, poluje, wykorzystując do tego celu psy.

Podengo małe często polują razem ze średnimi, małe gonią zwierzynę na kamienistych pagórkach, a średnie przejmują pałeczkę na równym terenie. Małe podengo sprawdzają się także w roli norowców. Choć wiele małych podengo wciąż spełnia swoją pierwotną funkcję, w Portugalii od trzech stuleci uważa się je za świetne psy domowe.

Podengo mały odmiany szorstkowłosej w kłusie
fot. Shutterstock
Szkolenie i wychowanie

Ze względu na rozmiary, łatwość utrzymania i charakter, małe podengo portugalskie jest doskonałą rasą do towarzystwa. Generalnie łatwo go wychować, choć czasami bywa nieco niezależny i uparty. Jego średniego i dużego kuzyna cechuje większa niezależność.

Dla kogo ta rasa

Podengo można polecić nawet osobom nie mającym doświadczenia w postępowaniu z psami. Trzeba mu jedynie zapewnić trochę ćwiczeń i uwagi. Rasa ta, która w dużym stopniu ukształtowała się w sposób naturalny, doskonale przystosowuje się do środowiska, w którym się rozwija. Doskonale przystosowuje się do życia zarówno na wsi jak i w mieście.

Wady i zalety

Wady
  • ma silny instynkt łowiecki
  • bywa nieco niezależny
Zalety
  • przywiązany do człowieka, jak na rasę pierwotną łatwy do ułożenia
  • miły, niekłopotliwy towarzysz rodziny
  • łatwy w pielęgnacji
  • tani w utrzymaniu
  • zdrowy i odporny

Zdrowie

Rasa ta nadal w małym stopniu poddaje się ingerencji człowieka, dlatego jest odporna na choroby, a problemy genetyczne są dużą rzadkością. U małego podengo czasami może wystąpić aseptyczna martwica głowy kości udowej.

Szczenięta małego podengo na poduszce
fot. Shutterstock
Żywienie

Podengo nie jest pod tym względem szczególnie wymagający. Można go żywić zarówno gotowymi karmami, jak i pokarmem przygotowywanym w domu.

Podengo mały stojący na trawie
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Nie jest skomplikowana. Pieski krótkowłose wystarczy szczotkować raz na dwa tygodnie. Nieco bardziej wymagająca jest odmiana szorstkowłosa, która wymaga częstszego wyczesywania, szczególnie po buszowaniu w zaroślach. Także dłuższe włosy na pysku wymagają uwagi.

Historia

Podengo małe i średnie są młodszymi kuzynami podengo dużego, który jest psem w typie pierwotnego charta. W basenie Morza Śródziemnego występuje wiele, często nawet nie uznawanych oficjalnie ras w tym typie. Wszystkie one pochodzą jeszcze z czasów starożytnych, od tzw. psa faraona (w tym współczesny pies faraona czy podenco z Ibizy). Z czasem, do różnych celów, zaczęto hodować także psy o mniejszych rozmiarach.

Mały podengo w cwale
fot. Shutterstock

Podengo portugalski miniaturowy jest znany od XV w., został wyhodowany do tępienia gryzoni i polowania na inne drobne zwierzęta.

Po raz pierwszy podengo zostało pokazane na wystawie w Portugalii w 1902 r. Wzorzec FCI zatwierdzono w 1954 r. Jeśli chodzi o popularność, to we wszystkich wielkościach odmiana szorstkowłosa jest nieco popularniejsza niż krótkowłosa.

Mały podengo szorstkowłosy stojący na asfalcie
fot. Shutterstock

Najwięcej przedstawicieli tej rasy mieszka oczywiście w ojczystej Portugalii, gdzie małe podengo są licznie trzymane w miastach jako psy do towarzystwa. Generalnie jednak w ojczyźnie rasy najpopularniejsza jest odmiana średnia. W pozostałych krajach jest to rasa rzadka a najpopularniejsza jest odmiana miniaturowa.

Wiele podengo występuje w Skandynawii, jednak i tam nie należą one do psów popularnych. Bardzo rzadkie w USA, zostały uznane przez American Rare Breed Association. Do Polski pierwsza suka, Parisade AQUARELA, przyjechała z Finlandii w 1996 r., sprowadzona przez Dominikę Borkowską. W 1998 r. dołączył do niej Parisade NESQUIK. Od tej pary rozpoczęła się hodowla rasy w Polsce.

Wzorzec

Podengo portugalski miniaturowy – grupa V FCI, sekcja 7, nr wzorca 94
  • Wygląd ogólny: Mały piesek o prostokątnej sylwetce.
  • Głowa: Sucha, linie mózgoczaszki i kufy rozbieżne, stop lekko zaznaczony. Oczy o żywym wyrazie, kolor: od miodowego do brązowego. Barwa nosa, obwódek oczu i warg czarna lub rozjaśniona, zależnie od barwy szaty. Uszy stojące, osadzone umiarkowanie wysoko, trójkątne, o szerokiej podstawie.
  • Tułów: Grzbiet długi, prosty lub lekko wysklepiony. Klatka piersiowa głęboka, ale niezbyt szeroka.
  • Kończyny: Proste, dobrze umięśnione, suche.
  • Ogon: Dość wysoko osadzony. W spoczynku zwisający, w ruchu noszony poziomo z podgięciem do góry lub szablasto do góry.
  • Ruch: Żywy, swobodny.
  • Szata: Dwie odmiany szaty: Włos krótki, średnio gęsty albo włos szorstki, dłuższy i rzadszy od krótkiego; oba bez podszerstka.
  • Umaszczenie: Najczęstsze kolory to różne odcienie rudości, żółci, płowego. Występują też psy czekoladowe, czarne, szare. Umaszczenie jednolite lub z białymi znaczeniami, lub łaciate.
  • Wymiary: 20-30 cm.
  • Waga: 4-5 kg.
  • Cena psa z rodowodem: ok. 2500 zł

Ciekawostki

Podengo portugalskie miniaturowe brały udział w wyprawach średniowiecznych portugalskich odkrywców, ponieważ były doskonałe do tępienia szczurów okrętowych.