Rasy

Pudelek stojący na konarze

PUDEL MINIATUROWY

Występująca w kilku wielkościach rasa psów dawniej wykorzystywanych w myślistwie jako psy dowodne, obecnie głównie do towarzystwa. Bardzo bystre, wesołe, czułe, nieagresywne pudle są dość delikatne psychicznie i błyskawicznie się uczą. Mniejsze odmiany są bardziej ruchliwe od dużych.

Charakter

Pierwotnie pudle wyhodowano jako psy myśliwskie. FCI wyróżnia cztery odmiany pudli: duże, średnie, miniaturowe i toye. Z kolei w krajach anglosaskich dzieli się rasę na trzy odmiany (standardowe – powyżej 38 cm, miniaturowe – 28-38 cm, i toye – poniżej 28 cm) i za zgodne z wzorcem uznaje się wszystkie jednolite umaszczenia, co w praktyce poszerza nieco gamę maści, np. o kolor kremowy.

W niektórych krajach istnieją kluby akceptujące pudle łaciate lub z podpalaniami. Choć wszyscy przedstawiciele rasy mają podobne charaktery, to istnieją jednak pewne różnice: duże pudle są spokojniejsze, a miniatury i toye ruchliwsze.

Morelowy pudel leżący na dywaniku
fot. Shutterstock

Pudel miniaturowy to pies przyjazny wobec ludzi, towarzyski, który bardzo przywiązuje się do domowników – zarówno dwu-, jak i czworonożnych. Bywa zazdrosny o uwagę właściciela. W większości przedstawiciele tej rasy są pozytywnie nastawieni do otoczenia. Lubią się bawić z dziećmi, pobratymcami i innymi zwierzętami. Trzeba jednak pamiętać, że w rasie występuje duże zróżnicowanie i zdarzają się zwierzęta asocjalne i strachliwe.

Pozostawiony sam pudel próbuje zwrócić na siebie uwagę, np. szczekaniem czy przynoszeniem zabawek. Jeśli zapewni mu się wystarczającą ilość ruchu i ćwiczeń, w domu jest niekłopotliwy. Znudzony może niszczyć przedmioty, przeszukiwać wszystkie kąty, otwierać szafki i torby, wskakiwać na meble. Warto zapewnić mu zajęcie w postaci choćby gryzaka czy trudnej do zniszczenia zabawki.

Umiejętności

Pudle wyhodowano jako zwierzęta pracujące. Ich przodkami były zapewne kudłate psy pasterskie. Później pudle służyły głównie jako psy myśliwskie.

Pudelek biegnący po kładce na agility
fot. Shutterstock

Dziś pudle kojarzą się raczej z psami ozdobnymi, jednak nie utraciły nic ze swej inteligencji, cenionej zwłaszcza w krajach anglosaskich, gdzie psy te biorą udział w zawodach posłuszeństwa. Reszta Europy docenia głównie dwie najmniejsze odmiany rasy, sprawdzające się w agility.

Szkolenie i wychowanie

Jako zwierzę inteligentne i sprytne pudel bardzo szybko się uczy. Jest wrażliwy na bodźce zewnętrzne – nowe dźwięki i nieznane przedmioty. Sprawdza się w agility, obedience czy frisbee, jeśli odpowiednio się go zmotywuje.

Jest skoczny i zazwyczaj ma dobry popęd łupu. Inteligencja i ukierunkowanie na człowieka sprawiają jednak, że pudle nie tylko szybko się uczą, ale też równie szybko szkolą swoich właścicieli.

Czekoladowy pudelek leżący na trawie
fot. Shutterstock

Dla kogo ta rasa

W tej rasie istnieją duże możliwości dopasowania psa do swoich preferencji – zarówno w kwestii wyglądu (rozmiary, kolory, fryzury), jak i charakteru oraz temperamentu. Z pudlem miniaturowym nie poradzi sobie raczej osoba starsza i mało aktywna. To pies dla kogoś, kto lubi się dużo ruszać i nie przeraża go pielęgnacja szaty.

Wady i zalety

Wady

  • ruchliwy, wymaga sporo biegania
  • może być szczekliwy
  • bywa zazdrosny o właściciela
  • wymaga regularnej pielęgnacji

Zalety

  • miły towarzysz
  • bardzo podatny na szkolenie
  • można z nim uprawiać psie sporty
  • łagodny wobec ludzi i zwierząt
  • nie linieje

Zdrowie

Pudle to psy generalnie zdrowe, a miniatury są też jedną z najbardziej długowiecznych ras. Niektóre zwierzaki dożywają nawet 20 lat. Jednak i wśród nich zdarzają się dolegliwości.

Odpowiedzialni hodowcy badają swoje psy pod kątem genetycznie uwarunkowanych chorób oczu (PRA) i problemów z układem kostnym. Podobnie jak u innych ras miniaturowych zdarza się nawykowe zwichnięcie rzepki, ale także dysplazja biodrowa.

Głowa wesołego pudelka z profilu
fot. Shutterstock

Żywienie

W przypadku pudla miniaturowego, podobnie jak innych ras tej wielkości, należy zwracać szczególną uwagę na zęby, ponieważ pieski te mają duże tendencje do odkładania kamienia nazębnego. Warto więc podawać psu gryzaki czyszczące zęby.

Pielęgnacja

Z pewnością nie powinien sprawiać sobie pudelka ktoś, kto nie lubi poświęcać dużo czasu na pielęgnację psa. Trzeba bowiem zainwestować w maszynkę do golenia albo kilka razy w roku odwiedzać z nim fryzjera. Po każdym spacerze należy przejrzeć sierść i usunąć z niej patyczki, liście itp.

Srebrny pudelek stojący na trawie
fot. Shutterstock

Długa sierść zabezpiecza pudla przed zmianami pogody, ale kiedy jest obcięty na krótko i podczas mrozów, należy zakładać mu ubranko. W przeciwnym razie łatwo o przeziębienie, gdyż pies tej rasy nie ma podszerstka. Należy też kontrolować uszy, szczególnie po pływaniu, bo nie są one zbyt dobrze wentylowane.

Historia

Pudle wyhodowano jako psy myśliwskie. Najstarsze wizerunki tych czworonogów pochodzą z XV w., z terenów dzisiejszych Niemiec i Hiszpanii. Później natkniemy się na nie w całej, a szczególnie zachodniej i południowej Europie.

Do pracy w wodzie powszechnie używano tu psów z kręconym, stale rosnącym włosem. Nie wszystkie musiały być pudlami, ale były przynajmniej ich kuzynami. Łączy je gęsta, kręcona, wodoodporna szata.

Portret morelowego pudla na czarnym tle
fot. Shutterstock

Pudle są blisko spokrewnione z portugalskimi i hiszpańskimi psami dowodnymi oraz francuskim barbetem. Z czasów, gdy były psami myśliwskimi, pochodzi fryzura „na lwa”. Aby ułatwić im pływanie, strzyżono zad i tylne łapy, a dla ochrony przed zimnem pozostawiano długą sierść na klatce piersiowej, nerkach i stawach.

Ze względu na dużą inteligencję zaczęto wykorzystywać pudle jako psy cyrkowe. Mniejsze czworonogi tej rasy używane były do poszukiwania trufli. Trafiły też na salony i stały się ulubieńcami arystokracji. FCI uznało za kraj pochodzenia pudli Francję, lecz przyznają się do nich także Niemcy, Hiszpanie i Włosi. Nazwa „pudel” pochodzi od niemieckiego słowa „pudeln” – „pluskać się”. Natomiast Francuzi nazywają te czworonogi „caniche”, co oznacza „psa na kaczki”.

Biały pudelek biegnący po trawie
fot. Shutterstock

Pudel to rasa znana i lubiana na całym świecie. Największą popularnością cieszy się dziś w Niemczech, krajach skandynawskich i Rosji. W Polsce w odmianie miniaturowej najpopularniejszych czarnych i morelowych psów jest dużo i zwykle nie ma problemów z nabyciem szczeniaka. Z kolei miotów srebrnych i brązowych czworonogów jest niewiele.

Wzorzec

Pudel miniaturowy – grupa IX FCI, sekcja 2, nr wzorca 172

  • Pochodzenie: Francja
  • Charakter: pies żywy, wrażliwy, inteligentny, ukierunkowany na kontakt z człowiekiem, doskonały czworonóg do towarzystwa, przyjazny wobec pobratymców
  • Wielkość: 28-35 cm, mniejsza kopia pudla średniego, bez cech karłowatości
  • Waga: 4-7 kg
  • Szata: obfita, gęsta, wełnista, z tendencją do skręcania się, sprężysta; szata pudli nie linieje i rośnie przez cały czas, podobnie jak ludzkie włosy; dopuszczalna jest także szata sznurowa (jak u puli); wymaga systematycznej pielęgnacji
  • Maść: biała, czarna, brązowa, srebrna, morelowa, ruda
  • Długość życia: 17-18 lat
  • Podatność na szkolenie: bardzo duża
  • Aktywność: lubi ruch i zajęcie, ale przystosuje się też do spokojniejszego trybu życia
  • Koszty utrzymania: ok. 150 zł miesięcznie (dodatkowo trzeba uwzględnić strzyżenie co trzy miesiące)
  • Odporność/podatność na choroby: odporny; zdarzają się choroby oczu, np. PRA, i nawykowe zwichnięcie rzepki
  • Możliwość nabycia szczeniaka: czarne i morelowe – bez problemu, brązowe i srebrne – mioty zdarzają się rzadko, więc na szczenię trzeba poczekać
  • Cena psa z rodowodem: 1800-3000 zł

Ciekawostki

O „pudłach” – jako psach pasterskich – wspomina klasyk polskiego przyrodoznawstwa ks. Krzysztof Kluk, autor czterotomowego dzieła „Zwierząt domowych i dzikich, osobliwie krajowych, historii naturalnej początki i gospodarstwo…” (1779-1780).

W tomie pierwszym czytamy: „Pudły pospolicie mierne, bardzo kudłate, są do nauczenia wszystkiego najsposobniejsze, tak że im się ledwie rozum przypisać może (…), ledwie nie znają myśli owczarza w zawracaniu owiec”.

Mianem „pudły” określano wtedy różne kudłate psy, a cytat ten często przytacza się w kontekście historii polskich owczarków nizinnych, które z pudlami mają wspólnych przodków.

Przeczytaj także