SHIH TZU - Rasy PSY.pl - portal o psach

Rasy

Shih tzu w pozie wystawowej

SHIH TZU

Niezwykłej urody shih tzu, choć oddany i wierny, przypomina trochę kota chadzającego własnymi drogami i sam decyduje, kiedy ma ochotę na poufałości. To mały, elegancki piesek do towarzystwa o krótkiej kufie i imponującej, długiej, wymagającej regularnej pielęgnacji sierści. Shih tzu na ogół cieszy się dobrym zdrowiem, jest odporny i długowieczny.

Charakter

Shih tzu ma umiarkowany temperament, jest zrównoważony i dystyngowany. Jego pogodne usposobienie wprawi każdego w dobry nastrój. Lubi spać, dlatego gdy zostanie sam w domu nie będzie się nudził i niszczył rzeczy. Nie oznacza to jednak, że można go skazywać na samotność – jak każdy pies potrzebuje bliskiego kontaktu z właścicielem.

Chociaż shih tzu jest oddany i wierny, to nie podporządkowuje się całkowicie woli człowieka. Przypomina trochę kota chodzącego własnymi drogami. Chętnie przesiaduje na kolanach, lubi być głaskany i przytulany, ale zwykle sam decyduje, kiedy nadeszła pora na pieszczoty. Nie dajmy się też zwieść jego niewielkiej posturze i nie ulegajmy mu we wszystkim, bo szybko owinie nas sobie wokół palca.

Shih tzu stoi na trawie
fot. Anna Woźniak

Jako pies łagodny, przyjaźnie nastawiony do ludzi i zawsze chętny do zabawy, jest świetnym towarzyszem dla starszego dziecka. Trzeba go jednak chronić przed niedelikatnością kilkuletnich maluchów.

Przedstawiciel tej rasy nie wywołuje konfliktów, dobrze dogaduje się z pobratymcami i innymi zwierzętami domowymi. Może dzielić mieszkanie ze spokojnym psem, kotem czy królikiem.

Potrafi się dostosować do każdych warunków. Nadaje się zarówno do domu z ogrodem, jak i do kawalerki. Lubi ruch i zabawy na świeżym powietrzu, ale nie wymaga intensywnych spacerów. Energię równie dobrze może spożytkować podczas harców w mieszkaniu.

Umiejętności

Od początku shih tzu były ozdobnymi psami do towarzystwa i taką rolę spełniają również dzisiaj. Można je nauczyć podstawowego posłuszeństwa i wielu sztuczek. Chociaż rasa nie została stworzona do uprawiania sportów, to niektóre osobniki całkiem dobrze radzą sobie na torze agility.

Szkolenie i wychowanie

Shih tzu jest inteligentny, ale niezależny, dlatego dobrego wychowania najlepiej uczyć już małego szczeniaka. Trzeba się przy tym wykazać stanowczością i cierpliwością, bo te niewielkie pieski bywają uparte. W czasie szkolenia nie można stosować przymusu fizycznego. Jedynie pochwały i smakołyki zachęcą pupila do nauki.

Ważna jest prawidłowa socjalizacja malucha. Do 12. tygodnia życia trzeba dostarczyć mu jak najwięcej bodźców – powinien odwiedzać nowe miejsca, poznawać obcych ludzi, dzieci w różnym wieku, psy i inne zwierzęta domowe. W tym czasie psiak nabywa też odruchów lękowych, dlatego należy uważać, aby się czegoś nie przestraszył. Jeśli już się tak stanie, nie głaszczemy go i nie pocieszamy, ale ignorujemy sytuację.

Głowa psa rasy shih tzu
fot. Shutterstock

Nauka czystości zajmuje trochę czasu i wymaga sporego zaangażowania właściciela – szczeniaka trzeba wynosić na zewnątrz za każdym razem, gdy się obudzi, zje lub wypije dużo wody. Do 6.-8. miesięcy psy tej rasy nie powinny chodzić po schodach, aby nie obciążały stawów i kręgosłupa.

Nie należy zakładać im metalowych spinek (przecinają włos), a szczeniętom zapinek typu żabka (ryzyko urazu lub połknięcia). Aby uniknąć innych zagrożeń, trzeba odpowiednio zabezpieczyć balkon i taras oraz uszczelnić ogrodzenie. Musimy również uniemożliwić psu dostęp do trujących roślin w domu i w ogrodzie.

Dla kogo ta rasa

Shih tzu nadaje się zarówno dla rodzin z dziećmi, jak i dla starszych osób. Łatwo przystosowuje się do różnych warunków życia, nie wymaga dużego doświadczenia w wychowywaniu psów ani zbyt wiele ruchu. Przyszły właściciel musi jednak pamiętać o czasochłonnej i systematycznej pielęgnacji pupila.

Wady i zalety

Wady
  • wymaga systematycznej i dokładnej pielęgnacji
  • wrażliwy na upały
Zalety
  • bardzo przywiązany do właściciela
  • spokojny i zrównoważony
  • inteligentny
  • doskonały przyjaciel dla starszych dzieci
  • łagodny wobec ludzi
  • dobrze się dogaduje z psami i innymi zwierzętami
  • mało hałaśliwy

Zdrowie

Shih tzu na ogół cieszy się dobrym zdrowiem, jest odporny i długowieczny. Najczęstszą przypadłością są alergie skórne oraz zwężenie kanalików łzowych, które powoduje ciągłe łzawienie oczu i powstawanie brunatnych zacieków. Duże dość wypukłe oczy bywają narażone na urazy, dlatego trzeba pamiętać o wiązaniu włosów na głowie w kucyk, aby nie ograniczały psu pola widzenia i nie drażniły gałek ocznych.

Rasa ma skłonności do wypadania dysku i zwichnięcia rzepek kolanowych. Słabszą stroną shih tzu są też zęby. Zdarza się, że kilkuletnie psy mają spore ubytki, dlatego należy dbać o higienę i systematycznie usuwać odkładający się kamień. U nowo narodzonych szczeniąt zdarza się rozszczep podniebienia, a u starszych – przetrwałe zęby mleczne, które powinny być w odpowiednim czasie usunięte, aby nie doprowadziły do deformacji zgryzu.

Szczeniak shih tzu biegnie za piłką
fot. Shutterstock

Shih tzu jest średnio odporny na warunki atmosferyczne. Z powodu skróconej kufy źle znosi wysokie temperatury i jest narażony na udary cieplne. Dlatego podczas upałów trzeba zapewnić mu zacienione i przewiewne miejsce do odpoczynku oraz chłodną wodę do picia. Należy również ograniczyć spacery w środku dnia i zmniejszyć ich intensywność. Za to psy te dość dobrze znoszą niskie temperatury, jeśli nie są zbyt krótko ostrzyżone (w takim wypadku trzeba zakładać im ubranka).

Żywienie

Shih tzu mają tendencję do tycia, dlatego ilość pokarmu trzeba ściśle kontrolować i zrezygnować z podawania smakołyków między posiłkami. Najwygodniej stosować suche, dobrze zbilansowane karmy renomowanych firm. Taki sposób żywienia ułatwia też pielęgnację, ponieważ podczas jedzenia nie brudzą się wąsy i broda. Trzeba pamiętać, aby pies miał zawsze stały dostęp do wody, którą ze względów higienicznych możemy podawać w poidełku dla dużych gryzoni zamiast w misce.

Jeśli zdecydujemy się na samodzielne przygotowywanie posiłków, musimy je uzupełnić odpowiednimi preparatami mineralno-witaminowymi. Po jedzeniu trzeba umyć i wysuszyć włosy na pysku.

Dobrej jakości suchą karmę dla szczeniąt do około trzeciego miesiąca życia należy namoczyć i odstawić na kilkanaście minut, aby napęczniała przed jedzeniem. Maluchy karmimy najpierw cztery, a potem trzy razy dziennie. Dzienną porcję przeznaczoną dla dorosłego psa można podzielić na dwie mniejsze lub pozostać przy jednym posiłku.

Pielęgnacja

Shih tzu wymienia szczenięcy włos na dorosły około ósmego miesiąca życia. Jest to jedyny moment, kiedy linieje, ale jego długa szata zawsze wymaga systematycznej pielęgnacji. Jeśli stosujemy kosmetyki dobrych firm, wystarczy codziennie wyczesać psa drewnianą szczotką z metalowymi drucikami, a dwa-trzy razy w tygodniu dokładnie rozczesać metalowym grzebieniem pojedyncze pasma włosów od nasady aż po końce. W okresie wymiany sierści trzeba robić to codziennie, bo szybko utworzą się kołtuny.

Przed zabiegiem sierść spryskujemy preparatem ułatwiającym rozczesywanie lub mocno rozcieńczoną odżywką. Nie należy używać szczotek pudlówek, ponieważ niszczą jedwabisty włos.

Codziennie trzeba zawiązać kucyk na głowie i przemyć oczy wacikiem zwilżonym przegotowaną wodą. Kilka razy w tygodniu powinno się umyć pupilowi zęby pastą przeznaczoną dla psów. Co dwa tygodnie ostrożnie wycinamy włosy między opuszkami, pod ogonem i w okolicach intymnych, przycinamy pazury oraz wyskubujemy włosy rosnące wewnątrz ucha.

Shih tzu z długim włosem kąpiemy co tydzień (ostrzyżone w miarę potrzeby) w szamponach renomowanych firm przeznaczonych dla psów długowłosych o gęstym podszerstku. Nie wolno stosować kosmetyków dla ludzi, bo mogą spowodować podrażnienia skóry. Psy, które nie jeżdżą na wystawy, można regularnie strzyc, wystawowe muszą na co dzień nosić papiloty.

Na spacer w deszczu lub śniegu psom długowłosym trzeba zakładać ortalionowe ubranka z długimi rękawami i nogawkami. Krótko ostrzyżone czworonogi mogą nosić kubraczki z polaru, które ochronią je przed chłodem. Pamiętajmy również, aby mokrego psa zawsze wysuszyć, w przeciwnym wypadku sierść będzie się kołtunić.

Przygotowanie shih tzu do wystawy polega na regularnej pielęgnacji od szczeniaka, ponieważ tylko wtedy szata będzie miała odpowiednią jakość. Między kąpielami na sierść nakładamy specjalny olejek, a następnie pasma włosów zabezpieczamy papierowymi lub foliowymi papilotami, które trzeba zmieniać co dwa dni.

Dzień przed wystawą musimy zwierzaka dwukrotnie wykąpać w odpowiednim szamponie i dokładnie wypłukać. Następnie nakładamy odżywkę, którą po kilku minutach delikatnie spłukujemy. Włosy odciskamy (nie wycieramy) ręcznikiem i suszymy suszarką, jednocześnie rozczesując je szczotką. Na głowie wiążemy kucyk, robimy przedziałek na plecach wzdłuż kręgosłupa i wykonujemy podstawowe zabiegi pielęgnacyjne. Przed wystawą nie należy używać olejku, bo sierść będzie tłusta.

Pies rasy shih tzu
fot. Shutterstock

Shih tzu prezentowany jest na cienkiej ringówce dostosowanej do umaszczenia, ewentualnie kontrastowej, np. dopasowanej do koloru kokardki lub ubioru właściciela. Od szczeniaka trzeba uczyć psa odpowiedniego zachowania na ringu.

Akcesoria

Shih tzu nie są bezwzględnie posłuszne, dlatego na spacerach powinny być zawsze pod kontrolą. Najlepiej wyprowadzać je w szelkach lub zaokrąglonych obróżkach (trzeba je zdejmować w domu, aby nie skołtuniły sierści) i na długiej smyczy.

Ważnym elementem wychowania szczeniaka jest zabawa, która nie tylko stymuluje jego rozwój psychiczny i fizyczny, ale także wzmacnia więź z właścicielem. Shih tzu zajmą zabawki dla kotów, piłki czy piszczące maskotki. Muszą być odpowiednio duże, aby pies ich nie połknął. Warto też przyzwyczaić pupila do klatki transportowej.

Historia

Pochodzenie shih tzu jest owiane tajemnicą. Jedno z podań głosi, że rasa ta powstała 2000 lat temu w dolinie, którą od reszty świata oddzieliło potężne trzęsienie ziemi. Od wieków w Tybecie hodowano dwa rodzaje czworonogów: duże psy w typie mastifa używane do ochrony i stróżowania oraz niewielkie długowłose pieski, których zadaniem było umilanie czasu człowiekowi. Te ostatnie trzymano w klasztorach, gdzie towarzyszyły mnichom podczas medytacji – poruszały modlitewne młynki i odstraszały złe duchy.

Według legendy shih tzu był symbolem i towarzyszem Buddy w jego wędrówce przez świat. W chwili zagrożenia ten niepozorny piesek przeistaczał się w potężnego lwa. Jego wizerunki w specjalnej uprzęży pojawiają się w licznych rzeźbach i malowidłach pochodzących z Dalekiego Wschodu.

Ostrzyżony shih tzu
fot. Shutterstock

Historia shih tzu miała zapewne początek w XVII-wiecznych Chinach, chociaż czworonogi te mogły się pojawić na dworze w Pekinie znacznie wcześniej. W 1644 r. na tron wstąpił cesarz z dynastii Qing (zwanej także dynastią mandżurską), który wkrótce otrzymał w darze od Dalajlamy kilka świątynnych piesków. Zostały one podobno skrzyżowane z pekińczykami, dzięki czemu zyskały wygląd zbliżony do współczesnego.

Szczyt kultu i popularności rasy w Chinach przypada na pierwszą połowę XIX w. Najbardziej ceniono wówczas niewielkie pieski, które z łatwością mieściły się w szerokich rękawach szat. Podobno, aby to osiągnąć, posuwano się nawet do trzymania czworonogów w ciasnych klatkach.

Dopiero za czasów panowania cesarzowej Tzu Hsi zaczęto prowadzić bardziej fachową hodowlę. Psy rysowano na tabliczkach, na których zapisywano również historię ich życia. Zwierzaki miały do dyspozycji sztab służących, jednak o doborze par hodowlanych decydowała cesarzowa, której zawdzięczamy dzisiejszy wygląd shih tzu i nazwę. Gdy zmarła, w 1908 r. rządy objął jej syn Pu-Yi. Rasę hodowano nadal, ale kojarzenie było niestety raczej dziełem przypadku niż przemyślanych działań.

W 1934 r. miłośnicy shih tzu powołali w Pekinie Związek Hodowców Psów i zorganizowali kilka pokazów na wzór zachodnich wystaw. Cztery lata później ustalono chiński wzorzec rasy. Gdy w 1939 r. upadło cesarstwo i do władzy doszli komuniści, większość pałacowych psów spotkał tragiczny los.

W Chinach shih tzu były uważane za święte – traktowano je jak skarb narodowy. Chociaż wiele z nich trafiało w ręce zachodnich dyplomatów mieszkających w Pekinie, to żaden z czworonogów nie mógł opuścić terytorium cesarstwa, Chińczycy zazdrośnie strzegli bowiem swojego dziedzictwa.

Ostrzyżony shih tzu w pozie zapraszającej do zabawy
fot. Shutterstock

Pierwsze shih tzu pojawiły się oficjalnie w Europie w latach 30. XX w., kiedy to panna Hutchins, a potem lord i lady Brownrigg przywieźli ich kilka z Pekinu do Wielkiej Brytanii. W 1935 r. założono w Anglii klub shih tzu. Wielką miłośniczką i propagatorką rasy we Francji była księżna d’Anjou. Po II wojnie światowej na skutek krzyżowania z lhasa apso rasa utraciła swój pierwotny typ.

Przełom nastąpił na początku lat 50. XX w., gdy właścicielka znanej angielskiej hodowli Elffan skojarzyła swoją czarną suczkę z czarno-białym pekińczykiem.

W Polsce pierwszy shih tzu pojawił się w 1981 r. Była to sprowadzona z Danii przez Małgorzatę Zieleniewską (hodowla Brawado) suczka Pierinas Izolda. Później – również do tej hodowli – przyjechał z Czechosłowacji pies Deifohos z Kopfsteinu.

Wzorzec

Shih tzu – grupa IX FCI, sekcja 5, nr wzorca 208
  • Kraj pochodzenia: Tybet (patronat: Wielka Brytania)
  • Wielkość: wysokość w kłębie około 28 cm; waga 4-8 kg; typ i cechy rasy są najważniejsze, dlatego ocena psa nie może zależeć od wymiarów
  • Szata: długa i gęsta, prosta lub lekko falista, ale nie kręcona; podszerstek obfity; zaleca się wiązanie włosów na głowie w kucyk
  • Maść: dopuszczalna we wszystkich kolorach – jednolita lub z białymi znaczeniami; biała strzałka na głowie i biały koniec ogona są bardzo cenione u łaciatych osobników
  • Dojrzałość: 2-3 lata
  • Długość życia: 12-16 lat
  • Odporność na warunki atmosferyczne: średnia
  • Koszty utrzymania: 100-300 zł
  • Cena psa z rodowodem: 1500-3000 zł

Wzorzec shih tzu

Ciekawostki

Shih tzu cieszą się ogromną popularnością nie tylko w Polsce, ale również w Stanach Zjednoczonych – od wielu już lat znajdują się w pierwszej dwudziestce najpopularniejszych ras według danych AKC (Amerykańskiego Związku Kynologicznego).


Przeczytaj także