SHIKOKU

 

Charakter

Na pierwszy rzut oka u shikoku zwraca uwagę jego naturalny wygląd. Bardzo interesujący jest także temperament tych psów. Różni się on zdecydowanie pod pewnymi względami od usposobienia lepiej znanych akity i shiby, choć posiada też cechy wspólne.

Shikoku są psami pełnymi energii i ciekawości świata. W ich zachowaniu widoczna jest ogromna radość życia. Bardzo inteligentne i bystre, lubią się uczyć nowych rzeczy. To właśnie te dwie właściwości odróżniają je od większych i mniejszych kuzynów.

Portret shikoku
fot. Egitte van Veghel

Wobec ludzi shikoku są przyjazne, choć obce osoby bywają przez nie traktowane z dystansem. Zależy to od konkretnego człowieka i psa – niektórych akceptują szybko, inni zaś budzą ich nieufność. Ważna jest w wieku szczenięcym socjalizacja z nieznajomymi ludźmi.

Umiejętności

Wobec członków domowego stada shikoku są niezwykle kontaktowe i czułe. Dobrze wychowany przedstawiciel tej rasy doskonale się sprawdza w roli psa do towarzystwa. Jest wyrozumiałym kompanem dzieci.

Portret shikoku na spacerze w mieście
fot. Shutterstock

Jeżeli chodzi o relacje z innymi zwierzętami, nie możemy zapominać o tym, że shikoku jest rasą myśliwską, obdarzoną silnym instynktem łowieckim. Oczywiście pies przyzwyczajony w młodości na przykład do kota, może z nim mieszkać – ale i tak będzie miał ochotę pogonić za Mruczkiem na podwórku. Mniejszych zwierząt lepiej nie zostawiać z nim sam na sam…

Trzeba też uważać podczas spotkań z innymi psami, gdyż shikoku bywają dominujące wobec czworonogów tej samej płci.

Szkolenie i wychowanie

Nie można jednak zapominać, że shikoku to pies pierwotny. Typowa dla szpiców jest jego niezależność. Nie można oczekiwać od niego ślepego posłuszeństwa. Trzeba go przechytrzyć i sprawić, że sam będzie chciał robić to, czego sobie życzymy. Przyda się tu na pewno doświadczenie w szkoleniu metodami pozytywnymi.

Shikoku stojący na trawie
fot. Egitte van Veghel

Przy układaniu psa tej rasy niezmiernie ważna jest żelazna konsekwencja. Kiedy jasno ustali się zasady gry i przekona shikoku, że współpraca z człowiekiem jest atrakcyjna, szkolenie go staje się czystą przyjemnością. Wtedy można się pokusić nawet o trenowanie w różnych psich sportach, takich jak agility czy posłuszeństwo sportowe.

Dla kogo ta rasa

Shikoku wymaga właściciela, który ma już pewne doświadczenie w wychowywaniu psów i będzie umiał zyskać u niego autorytet, a z drugiej strony uszanuje niezależność rasy pierwotnej.

Wady i zalety

Wady

  • niezależny i uparty
  • ma silny instynkt łowiecki
  • bywa agresywny wobec innych psów

Zalety

  • przywiązany do rodziny
  • mniej uparty i niezależny niż pozostałe rasy rdzennie japońskie
  • łatwy w pielęgnacji

Zdrowie

Shikoku słynie z bardzo dobrego zdrowia, jest odporny na różne warunki atmosferyczne. Nie są znane szczególne problemy genetyczne trapiące tę rasę. Egitte van Veghel hodująca shikoku od 12 lat zapewnia, że nigdy nie miała najmniejszych problemów zdrowotnych ze swoimi podopiecznymi.

Szczenięta shikoku
fot. Egitte van Veghel

Żywienie

Shikoku nie jest specjalnie wymagający pod względem żywienia. Można podawać mu gotową karmę lub pokarm przygotowywany samodzielnie w domu.

Portret shikoku
fot. Shutterstock

Pielęgnacja

Pielęgnacja tego szpica nie nastręcza problemów. Wystarczy regularne szczotkowanie, bardziej intensywne w okresie linienia, i kąpiel w razie potrzeby.

Historia

Shikoku to jedna z sześciu ras szpiców japońskich uznanych przez FCI. Wraz z kishu, hokkaido i kai zalicza się do szpiców średniej wielkości. Wszystkie cztery, w odróżnieniu od dużej akity i małej shiby, są bardzo rzadkie.

Shikoku pochodzi od psów zamieszkujących Japonię już w starożytności, a trafiły tam z kontynentu azjatyckiego. Rasa ukształtowała się w górskich okręgach prefektury Kochi na wyspie Sikoku (Shikoku), w naturalnej izolacji od innych czworonogów. Były to psy myśliwskie hodowane do polowań na dziki i jelenie. Istniały dwie główne linie – wschodnia i zachodnia, a w ich obrębie pięć podlinii.

Stojący shikoku
fot. Shutterstock

Dopiero w XX w. shikoku zostały naprawdę docenione. Japończycy zaczęli dokumentować i chronić swoje narodowe rasy. Psy z rejonów ich pierwotnego występowania umieszczono w hodowlach.

Najważniejsze były linie Hongawa i Hata. Te pierwsze odznaczały się drobniejszą budową, zwinnością i zwykle czarną sezamową maścią, drugie miały mocniejszą budowę, szerszą czaszkę, mniejsze uszy, obfitszy podszerstek i zwykle czerwone sezamowe umaszczenie. W 1937 r. rasie nadano nazwę od wyspy, z której pochodzi, i uznano za „pomnik przyrody”. W latach 50. połączono linie.

Shikoku nawet w swojej ojczyźnie jest dosyć rzadki – tamtejsza populacja liczy około 1000 psów. Poza Japonią rasa jest wręcz unikatowa, gdyż zwierzaka uznanego za skarb narodowy trudno jest wywieźć za granicę. Zaszczytu nabycia shikoku mogą dostąpić tylko te osoby, które wykażą poważne zainteresowanie rasą.

Portret szczeniąt shikoku
fot. Egitte van Veghel

Pierwszy shikoku został sprzedany do Holandii w 1997 r. Do Ameryki pierwszy pies tej rasy trafił z hodowli holenderskiej w 2004 r. W Holandii, Kanadzie i USA jest ich kilkanaście. W Europie psy te rodzą się bardzo rzadko.

Do Polski pierwszą suczkę sprowadzono w 2006 r. Kolejna przybyła rok później z Japonii i to ona została matką pierwszego polskiego miotu – przyszły wtedy na świat dwie suczki, z których jedna pozostała w hodowli, a druga wyjechała za granicę.

Wzorzec

Shikoku – grupa V FCI, sekcja 5, nr wzorca 319

  • Kraj pochodzenia: Japonia
  • Charakter: pies bystry, energiczny, czujny, obdarzony silnym instynktem łowieckim, czuły wobec członków domowego stada; bywa konfliktowy wobec innych psów tej samej płci
  • Wielkość: idealny wzrost: psy 52 cm, suki 46 cm (tolerancja +/- 3 cm)
  • Waga: psy przeciętnie 19-26 kg, suki 16-19 kg
  • Szata: krótka, dwuwarstwowa: włos okrywowy dosyć twardy i prosty, podszerstek miękki i gęsty; na ogonie włos tworzy szczotkę
  • Maść: sezamowa – przemieszane w równych proporcjach włosy czarne i białe; czarna sezamowa – przewaga włosów czarnych; czerwona sezamowa – zamiast bieli maść podstawowa ruda, przemieszana z czarnymi włosami
  • Długość życia: około 14 lat
  • Podatność na szkolenie: średnia – uczy się szybko, ale jest dosyć niezależny
  • Aktywność: wysoka – potrzebuje dużo ruchu, ale w domu jest cichy i spokojny
  • Koszty utrzymania: 150-200 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: rasa zdrowa i odporna
  • Możliwość nabycia szczeniaka: na szczenię często trzeba czekać nawet parę lat – w Polsce jest tylko jedna hodowla, w której był dotąd jeden miot
  • Cena psa z rodowodem: za granicą – 2500 euro

Ciekawostki

Shikoku znany jest także jako kochi-ken („ken” znaczy po japońsku pies, podobnie jak „inu”).

Oprócz shikoku sezamowych (wilczastych) rodzą się również białe i kremowe oraz z białymi znaczeniami. Są to jednak maści nieuznane przez wzorzec.