SHIBA

 

Charakter

Shiba to harmonijnie zbudowany mały szpic o wyraźnych cechach szpiców orientalnych: skośnie osadzonych oczach i niewielkich, nachylonych do przodu, stojących uszach. Jego sierść jest krótka, gruba i sztywna. Nie przylega gładko do skóry, lecz jest lekko nastroszona.

Umiejętności

Shiba (shiba inu) jest zwinny i szybki. W Japonii nadal bywa używany do polowań. Myśliwi cenią jego wytrwałość i odwagę. Jednak dziś jest przede wszystkim psem rodzinnym. W słynącej z wielkiego zagęszczenia ludności Japonii często kupowany jest przez mieszkańców miast.

Czujny, ale nie hałaśliwy, szczeka tylko wtedy, kiedy ma po temu ważny powód. W stosunku do obcych początkowo zachowuje dystans, ale po jakimś czasie akceptuje osoby, które zdążył już poznać. Nie jest natomiast wobec ludzi agresywny.

leżący shiba
fot. Shutterstock

Shiba bywa dominujący w stosunku do psów tej samej płci, zdarza mu się wdawać z nimi w bójki. W domu shiba jest cichy i nie narzuca się otoczeniu. Ze względu na skłonność do dominacji wobec psów i instynkt łowiecki może natomiast sprawiać problemy na spacerach – zwłaszcza spuszczony ze smyczy. Najlepiej więc pozwolić mu się wyhasać na ogrodzonych terenach.

Szkolenie i wychowanie

Shiba (shiba inu) jest inteligentny, lecz niezależny, dlatego szkolenie go to wyzwanie. Nie sprawdzą się w jego przypadku siłowe metody, a doświadczenia zdobyte przy okazji szkolenia innych psów mogą się okazać mało przydatne. Wychowanie przedstawiciela tej – bądź co bądź pierwotnej – rasy wymaga z jednej strony uszanowania jego natury, a z drugiej – żelaznej konsekwencji. Już szczeniak musi mieć wyraźnie określone zasady. Mały shiba nie może robić, co mu się podoba – w przeciwnym razie trudno będzie go opanować, gdy dorośnie.

Szczeniak shiby na spacerze
fot. Shutterstock

Jak w wypadku wielu trudnych ras doskonale sprawdzą się w jego wychowaniu pozytywne sposoby szkolenia, np. metoda klikerowa. Jeśli uda się nam wypracować porozumienie z tym psem, zyskamy wiernego i chętnego do współpracy towarzysza.

Dla kogo ta rasa

Najlepszym opiekunem będzie dla niego osoba o silnej osobowości i jednocześnie cierpliwa. Shiba mocno przywiązuje się do rodziny i nie wyróżnia żadnego z jej członków. Z dziećmi zazwyczaj dogaduje się dobrze, o ile ma możliwość schronienia się w bezpiecznym miejscu przed nadmiarem pieszczot z ich strony.

Wady i zalety

Shiba (shiba inu) – jaki jest? Poznaj jego wady i zalety!

Wady

  • uparty i niezależny
  • bywa agresywny wobec innych psów

Zalety

  • zdrowy, odporny i długowieczny
  • łatwy w pielęgnacji
  • niekłopotliwy w domu
  • ekonomiczny w utrzymaniu

Zdrowie

Shiba są zdrowe, odporne i długowieczne.

Trzy szczenięta shiba
fot. Shutterstock

Żywienie

Shiba nie jest wymagający pod kątem żywienia. Może jeść karmę dobrej jakości albo jedzenie przygotowywane w domu.

Portret shiby
fot. Shutterstock

Pielęgnacja

Pielęgnacja psów tej rasy nie jest trudna. Intensywnego szczotkowania wymagają tylko podczas linienia, czyli dwa razy w roku.

Historia

To prawdopodobnie najstarsza japońska rasa. Przodkowie dzisiejszych shiba (shiba inu) mogli się pojawić na Wyspach Japońskich wraz z pierwszymi osadnikami ok. 7 tys. lat p.n.e. Następna fala migracji miała miejsce w III wieku p.n.e. i jej także towarzyszyły psy.

Jedne i drugie w typie szpica, przemieszały się z sobą, dając początek rasom rdzennie japońskim, których wyróżnia się dziś sześć: jedyna duża to akita, średnie: hokkaido, kishu, shikoku i kai, i mała – shiba.

Uśmiechnięty shiba
fot. Shutterstock

Małe psy nazywano „shiba” już w czasach starożytnych. W języku starojapońskim słowo to znaczyło właśnie „mały”. Współcześnie „shiba” odnosi się do „zarośli, krzewów”. Pierwotnie rasa ta była przeznaczona do pomocy w polowaniach na niewielkie i większe (dziki) ssaki oraz ptaki. Jej nazwę można by tłumaczyć jako „pies do polowania w zaroślach”. Te dwa określenia często łączy się w jedno: „mały pies do polowania w zaroślach”.

Stojący shiba
fot. Shutterstock

Pierwotnie istniały trzy odmiany shiba, pochodzące z różnych regionów: shinshu shiba, mino shiba i sanin shiba. Na przełomie XIX i XX wieku zaczęto sprowadzać do Japonii psy ras zachodnich i krzyżować je z miejscowymi. W 1928 roku powstała organizacja, której celem była ochrona rodzimych psów przed wyginięciem.

W tym samym roku odbyła się też pierwsza wystawa ras japońskich. W 1937 roku shiba został oficjalnie uznany za „pomnik przyrody”. Podczas I wojny światowej mino shiba i sanin shiba praktycznie wyginęły, przetrwało natomiast trochę przedstawicieli shinsu shiba.

Dwie shiby na łące
fot. Shutterstock

Poza Japonią sporą popularnością rasa ta cieszy się w Ameryce. Lubiana jest w Holandii, Belgii i Danii.

Shiba w Polsce

Do Polski pierwszy pies przybył w 1992 r. z Danii. Rok później z Holandii przyjechała suczka. W 1995 roku przyszedł na świat pierwszy polski miot shiba.

Wzorzec

Shiba (shiba inu) – grupa V FCI, sekcja 5, nr wzorca 257

  • Kraj pochodzenia: Japonia
  • Charakter: pies nieufny wobec obcych, czujny, niezależny
  • Wielkość: psy ok. 40 cm, suki ok. 37 cm
  • Waga: niesprecyzowana we wzorcu, psy 9-14 kg, suki 8-13 kg
  • Szata: dwuwarstwowa: krótki i gruby podszerstek oraz dłuższy, twardszy włos okrywowy, odstający pod kątem ok. 45 st.; najkrótsza na głowie, trochę dłuższa na szyi i tułowiu, najdłuższa na ogonie
  • Maść: złota, sezamowa (złota z czarnym nalotem) i czarna podpalana; wszystkim powinny towarzyszyć znaczenia zwane „urajiro” – rozjaśniona do bieli sierść na boku kufy i na policzkach, pod brodą, na szyi, piersi, brzuchu i wewnętrznej stronie nóg; niepożądane są białe znaczenia na łapach i na końcu ogona
  • Długość życia: 15-16 lat
  • Podatność na szkolenie: średnia
  • Aktywność: lubi ruch i długie spacery, ale w domu jest spokojny; dobrze się czuje w mieszkaniu
  • Koszty utrzymania: ok. 100 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny
  • Możliwość nabycia szczeniaka: w Polsce działa kilka hodowli, na szczeniaka czasem trzeba poczekać
  • Cena psa z rodowodem: 3500-5000 zł

Ciekawostki

Shiba jest najmniejszą z sześciu ras rdzennie japońskich (tak zwany szpic japoński pochodzi od szpiców europejskich). Pierwotnie hodowany był jako pies myśliwski na dziki, ptactwo a nawet niedźwiedzie.

Obecnie jest to prawdopodobnie najpopularniejsza rasa do towarzystwa w Japonii. Shiby są bardzo czyste: myją się jak koty, a podczas spacerów unikają kałuż.

W przeszłości nazwa tej rasy brzmiała „shiba inu”. Jednak słowo „inu” oznacza jedynie „pies”, dlatego skrócono nazwę do obecnie obowiązującej – „shiba”.