WELSH CORGI CARDIGAN - Rasy PSY.pl - portal o psach

Rasy

Trzy cardigany pozują w lesie

WELSH CORGI CARDIGAN

Podczas gdy jego podobny z postury kuzyn pembroke wdał się w szpica, welsh corgi cardigan ma więcej cech jamnika. To pełen werwy, inteligentny, wesoły, a przy tym szczekliwy pies. Cardigan jest wpatrzony w pana i choć czasem spróbuje postawić na swoim, to bez większych problemów podporządkuje się jego woli. To wymarzony towarzysz dzieci - zawsze chętny do zabaw i pieszczot. Podobno walijskie corgi wywodzą się od dawnych psów Celtów, które dotarły z nimi na Wyspy Brytyjskie jeszcze przed naszą erą.

Charakter

Welsh corgi cardigan to pies wesoły, wszędobylski, o dużym temperamencie. Charakterystyczną cechą tej rasy jest wrodzona nieufność, która sprawia, że w kontaktach z obcymi ludźmi jej przedstawiciele trzymają dystans. Nie pozwolą się od razu pogłaskać, ale gdy już kogoś poznają, wylewnie okazują mu sympatię.

Cardigan jest wpatrzony w pana i choć czasem spróbuje postawić na swoim, to bez większych problemów podporządkuje się jego woli. To wymarzony towarzysz dzieci – zawsze chętny do zabaw i pieszczot.

Cardigan skacze do wody
fot. Shutterstock

Czujność i odwaga czynią z niego doskonałego stróża. Ta druga cecha sprawia też, że mimo niepokaźnej postury oczekuje respektu od pobratymców.

Z natury aktywny, nie lubi bezczynności. Ruch jest dla niego bardzo ważny również dlatego, że zapobiega otyłości, do której przedstawiciele tej rasy mają skłonność.

Umiejętności

Corgi był używany głównie do zaganiania bydła, czasem także owiec i drobiu. Jego praca polegała na obieganiu stada i strofowaniu jego nieposłusznych członków szczekaniem oraz szczypaniem w pęciny – niewielki wzrost pozwalał mu skutecznie unikać kopnięć. Przeganiał krowy na pastwisku, zapędzał je do obory lub prowadził na targ – te umiejętności wykorzystuje się także dzisiaj.

Szczeniaki cardigana
fot. Shutterstock

Obecnie jednak cardigany są najczęściej psami rodzinnymi. Sprawdzą się także w sporcie, np. w agility lub obedience. Dzięki swojej wytrzymałości mogą towarzyszyć właścicielowi podczas długich wycieczek czy nawet uprawiać canicross. W Skandynawii uczestniczą w szkoleniu na psich ratowników.

Szkolenie i wychowanie

Pies tej rasy uczy się chętnie i szybko. Jego duża inteligencja może się jednak okazać pewną przeszkodą dla osób, które po raz pierwszy szkolą psa – corgi w lot zapamięta błędy popełnione przez przewodnika. Dlatego ważne jest, aby od początku prawidłowo z nim pracować. To zwierzak żywiołowy, dlatego jeśli ma się skupić na ćwiczeniach, musimy go przedtem wyciszyć.

Cardigan stoi w parku
fot. Shutterstock

Szczenięta wymagają wczesnej socjalizacji (przyzwyczajenia do hałasów, ludzi, zwierząt) – inaczej typowa dla rasy nieufność może się przerodzić w strachliwość. Warto uczęszczać z nimi do psiego przedszkola.

Dla kogo ta rasa

Welsh corgi cardigan nadaje się dla każdego, ale wymaga konsekwentnego wychowania. Dostosuje się do życia zarówno w aktywnej, jak i spokojnej rodzinie, trzeba jednak zapewnić mu możliwość rozładowania energii.

Wady i zalety

Wady
  • obficie linieje
  • jest szczekliwy
Zalety
  • oddany rodzinie
  • doskonały przyjaciel dzieci
  • dobry stróż
  • wytrzymały i odporny
  • nadaje się do małego mieszkania
  • inteligentny
  • może uprawiać psie sporty

Zdrowie

Cardigan jest odporny, doskonale znosi każde warunki atmosferyczne. Trzeba jednak zwrócić uwagę na jego kręgosłup – pies tej rasy powinien być szczupły i wysportowany, co pozwoli mu uniknąć np. dyskopatii. Rosnący szczeniak nie może też schodzić po schodach.

Corgi ma skłonności do postępującego zaniku siatkówki (PRA) – jest już jednak test DNA pozwalający wykryć gen powodujący tę chorobę.

Rudo-biały cardigan
fot. Shutterstock

Około 6.-7. miesiąca życia przednie kończyny cardiganów skręcają się, przyjmując charakterystyczną dla nich postawę francuską, co może spowodować chwilową bolesność stawów nadgarstkowych i młodzieńcze kulawizny – warto wtedy podawać preparaty chroniące stawy.

Żywienie

Corgi nie ma dużych wymagań żywieniowych, jako pies pasterski doskonale przyswaja karmę. Każdy cardigan jest łakomczuchem, dlatego nie powinno się go przekarmiać ani podawać jedzenia o dużej zawartości protein – jedynie szczeniętom w okresie wzrostu potrzebna jest dieta wysokobiałkowa. Dorosłego psa najlepiej żywić karmami przeznaczonymi dla dużych ras.

Pielęgnacja

Cardigana wystarczy dokładnie wyczesać raz na tydzień, usuwając w ten sposób martwe włosy, pielęgnacja nie jest więc zbyt kłopotliwa. Warto jednak pamiętać, że ten pies obficie linieje.

Dwa corgisie
fot. Jolanta Tarułka

Psa tej rasy kąpiemy w miarę potrzeby w szamponie dla psów o średniej długości sierści. Trzeba też co jakiś czas skontrolować cardiganowi uszy i – jeśli zebrał się w nich brud – dokładnie je wyczyścić.

Historia

Podobno walijskie corgi wywodzą się od dawnych psów Celtów, które dotarły z nimi na Wyspy Brytyjskie jeszcze przed naszą erą. Wielu kynologów podkreśla, że od wieków były hodowane jako dwie oddzielne rasy: cardigan – najliczniej występujący w hrabstwie Cardiganshire, od którego wziął nazwę – i pembroke.

Pierwsza z ras z wyglądu, charakteru i pochodzenia była bliższa psom w typie jamnika, druga miała więcej cech szpiców. Najstarsze historyczne wzmianki o corgi pochodzą z 920 r. i znajdują się w walijskim zbiorze praw. W dziale poświęconym rolnictwu jest opis małego psa pasterskiego, którego używano do zaganiania bydła.

fot. Jolanta Tarułka

Nie wiadomo dokładnie, skąd się wzięło słowo corgi. Niektórzy uważają, że może być zlepkiem wyrazów: cor (karzeł) i gi (pies) lub wywodzić się od cur (stróżować) albo od corlan gi, co po walijsku oznacza psa z zagrody dla owiec.

Pod koniec XIX w. na skutek zmian, które zaszły w rolnictwie, corgi stały się mniej przydatne. Na początku XX w. pojawiły się jednak na kilku wystawach rolniczych w Londynie jako stróże prezentowanego inwentarza, dzięki czemu wzbudziły zainteresowanie kynologów i nie wyginęły. W 1925 r. powołano klub corgi, a w 1934 r. uznano dwie odrębne rasy – welsh corgi cardigan i welsh corgi pembroke.

Wzorzec

Welsh corgi cardigan – grupa I FCI
  • Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
  • Pierwotne przeznaczenie: pies pasterski do bydła
  • Charakter: pies przyjazny, żywiołowy; bardzo przywiązany do rodziny; nieufny wobec obcych, ale nie powinien okazywać strachu ani nerwowości, nie ma dużych skłonności do dominacji, podporządkuje się właścicielowi; czujny stróż
  • Wielkość: idealna wysokość w kłębie – 30 cm
  • Szata: krótka lub średnio długa, twarda, możliwie prosta, z podszerstkiem, nieprzemakalna
  • Maść: dowolna, również z białymi znaczeniami, które nie powinny jednak przeważać w umaszczeniu
  • Osiąganie dojrzałości: 10-12 miesięcy
  • Długość życia: 15-17 lat
  • Linienie: obfite; dwa razy w roku
  • Aktywność: duża; lubi ruch i długie spacery; może uprawiać psie sporty: obedience, agility, canicross
  • Szkolenie: wskazane podstawowe posłuszeństwo (PT)
  • Podatność na szkolenie: duża; pies inteligentny, chętnie się uczy, nie buntuje się przeciwko wielokrotnemu powtarzaniu ćwiczeń; szczenięta wymagają wczesnej socjalizacji z powodu wrodzonej nieufności
  • Stosunek do dzieci: bardzo przyjazny
  • Stosunek do innych psów: tolerancyjny, ale sprowokowany corgi będzie się bronić
  • Odporność na warunki atmosferyczne: odporny
  • Mieszkanie: może mieszkać wszędzie
  • Przygotowanie do wystaw: nie wymaga specjalnych przygotowań; wskazana kąpiel, wyczesanie sierści i obcięcie pazurów
  • Koszty utrzymania: 150-200 zł miesięcznie
  • Pierwsze w Polsce: pierwszy import w 1989 r.; pierwszy miot w 1993 r.
  • Możliwość nabycia szczeniaka: rodzi się kilka miotów rocznie
  • Cena psa z rodowodem: 2500-3000 zł

Wzorzec cardigana

Ciekawostki

Jak głosi legenda, dawno temu w Walii żyły maleńkie wróżki. Ci, którym udało się je zobaczyć, opowiadali o ich dziwnych wierzchowcach – krótkonogich, ze sterczącymi uszami i lisimi pyszczkami. Ludzie i wróżki żyli w przyjaźni.

Z czasem mieszkańcy wiosek zajęci codziennymi obowiązkami zapomnieli o zaczarowanym świecie, dlatego wróżki odeszły – ale zostawiły im swoje czworonogi. Znalazły je dzieci i zabrały do osady, myśląc, że to małe liski. Jednak dorośli zauważyli na ich grzbietach ślady po uprzęży i rozpoznali w nich wierzchowce wróżek.

Zwierzęta zostały z ludźmi, nauczyły się paść owce i pilnować gospodarstwa – ale do dziś na sierści corgi widać ponoć ślady czarodziejskiej uprzęży…

Grupa cardiganów na śniegu
fot. Shutterstock

Welsh corgi cardigana często myli się z welsh corgi pembroke’iem – i nic dziwnego, bo rasy te są bardzo podobne. To krótkonożne psy zaganiające, które kiedyś próbowano hodować razem, jednak okazało się, że mają nieco odmienne pochodzenie.

Ulubieniec brytyjskiej królowej, pembroke, jest bliżej spokrewniony ze szpicami. Choć podłużny, ma krótsze ciało i stosunkowo mniejsze uszy. Często występuje u niego ogon szczątkowy. Z charakteru jest bardziej przebojowy. Najczęściej w umaszczeniu rudym, może być także czaprakowy lub – rzadko – czarny podpalany.

Z kolei cardigan może być spokrewniony z jamnikami. Zawsze szczyci się długim ogonem i występuje w większej gamie umaszczeń: także pręgowanym lub marmurkowym. Bywa bardziej nieśmiały od kuzyna.


Przeczytaj także