Agresywne psy – kompletna lista ras niebezpiecznych psów


Nie każdego psa możesz po prostu kupić od hodowcy. Niektóre rasy zostały w Polsce uznane za agresywne i trafiły na specjalną listę. Co to właściwie znaczy?

Marzy ci się pitbul albo owczarek kaukaski? W takim razie pamiętaj o pozwoleniu na posiadanie psa rasy agresywnej. Gdzie powinieneś się zgłosić? Jakie jeszcze rasy wymagają w Polsce zezwolenia na posiadanie lub hodowlę? Oto krótki przewodnik.

O co ten szum?

Listę agresywnych ras psów stworzono w 2003 roku. Po co? Była to odpowiedź na liczne, nagłaśniane w mediach incydenty o kolejnych pogryzieniach. A to pitbul pogryzł dziecko, a to rottweiler rzucił się na właściciela, a to kaukaz uciekł z posesji i zaatakował przechodnia…

Urzędnicy uznali, że psy, które są konkretnych ras powszechnie uznawanych za agresywne albo te rasy przypominają, nie powinny trafiać w niepowołane ręce. Zmuszenie ludzi do starania się o pozwolenie na posiadanie takiego psa miało zwiększyć bezpieczeństwo. Bo będzie wiadomo, kto i po co takiego psa chce kupić.

Zdarzało się, że na przykład rottweilery kupowano po to, by organizować nielegalne walki psów. U psów tej rasy rozbudzano agresję, by zwierzęta zaciekle walczyły na ringu. Przypłacały to zdrowiem, a nierzadko i życiem. Właściciele czerpali z tego procederu zyski, nie przejmując się zupełnie psami.

Jednak czy rzeczywiście wszystko zależy od rasy? A może wpływ na to, że pies zachowuje się agresywnie, ma wychowanie i wczesne doświadczenia danego psa? Bo przecież ugryźć i zaatakować może nawet ten najmniejszy.

Mniejsze rasy mogą mieć większe genetyczne predyspozycje do agresywnego zachowania, niż psy o dużych gabarytach – uważa doktor i badacz z uniwersytetu w Pensylwanii, James Serpell.

Dlaczego pies zachowuje się agresywnie?

Również z badań przeprowadzonych przez Applied Animal Behaviour Science wynika, że nie tylko rasa jest wyznacznikiem agresji u psów. Na zachowania pupili, które odbiegają od normy, wpływ mają takie czynniki jak:

  • Wiek opiekuna psa – zwierzęta, których właścicielami były osoby poniżej 25. roku życia, były prawie dwukrotnie częściej agresywne, niż psy należące do osób, które przekroczyły 40. rok życia.
  • Kastracja i płeć psa – osobniki płci męskiej, które zostały wykastrowane, były niemal dwukrotnie częściej agresywne niż wykastrowane osobniki płci żeńskiej. Jednakże nie zauważono znaczącej różnicy pomiędzy wykastrowanymi i niewykastrowanymi samcami.
  • Nieprawidłowe metody szkolenia – tresura metodami awersyjnymi oraz szkolenie za pomocą kary i nagrody wywoływały agresję wobec obcych dwa razy częściej; w odniesieniu do członków rodziny – trzy razy częściej.
  • Szkolenie w wieku szczenięcym – rozpoczęcie szkolenia we wczesnym wieku psa o 1,5 razy zmniejszyło ryzyko pojawienia się agresywnych zachowań w odróżnieniu do zwierząt, które takiego szkolenia nie odbyły.
  • Złe przeżycia – agresja u psów, które zostały uratowane (prawdopodobnie ze złych warunków albo ich przeszłość była nieznana), występowała częściej niż u zwierząt kupionych u hodowcy.

Nie zawsze rasa oznacza psa niebezpiecznego zwanego agresywnym. Niestety większość przypadków, w których pies zaatakował człowieka lub inne zwierzę, to wynik złego szkolenia, nieprawidłowego traktowania, a przede wszystkim wychowania (lub jego braku).

Autor: Magdalena Olesińska