BULTERIER - Rasy PSY.pl - portal o psach

Rasy

Bulterier

BULTERIER

Bardzo krzepki, niezbyt duży terier typu bull o charakterystycznej głowie. Nieustępliwy, odważny wobec własnej rodziny, czuły i pogodny. To pies dla konesera. Jego ułożenie wymaga cierpliwości i żelaznej konsekwencji, za to efekt może pozytywnie zaskoczyć nawet osoby uprzedzone do tej rasy. Pies tej rasy jest wierny i mocno przywiązany do właściciela. Członków rodziny traktuje równie serdecznie, choć tylko dla ukochanego pana zrobi wszystko. Wobec dzieci jest przyjacielski i tolerancyjny.

Charakter

Bulterier jest psem zrównoważonym, wesołym, o umiarkowanym temperamencie. Ponieważ został wyhodowany do walk psów, wobec ludzi zachowuje się przyjaźnie. Bez problemu zaakceptuje domowe stado, chociaż dwa samce tej rasy mogą się nie dogadać.

Wobec obcych psów zachowuje się czasem agresywnie, szczególnie jeśli został źle wychowany lub nie miał z nimi prawidłowych kontaktów w szczenięctwie. Młody bulterier nie powinien zbyt szybko przekonywać się o swojej sile, dlatego w okresie dorastania należy unikać awantur z innymi czworonogami.

Bulterier skaczący w trawie
fot. Shutterstock

Pies tej rasy jest wierny i mocno przywiązany do właściciela. Członków rodziny traktuje równie serdecznie, choć tylko dla ukochanego pana zrobi wszystko. Wobec dzieci jest przyjacielski i tolerancyjny, ale mało uważny – mówi się, że przeszkodę raczej przepchnie, niż ominie – dlatego jego kontakty z maluchami muszą się odbywać pod kontrolą.

Chociaż jest mało szczekliwy i niezbyt czujny, sprawdza się w roli stróża – już sama jego obecność odstrasza intruzów; a w obronie własności swojego pana jest gotów walczyć na śmierć i życie.

Szczenięta i młode psy (do około dwóch lat) są pełne energii, trzeba im więc zapewnić odpowiednio dużo ruchu i zajęć. Dorosły bulterier jest umiarkowanie aktywny, choć nie pogardzi oczywiście długim spacerem, na którym będzie mógł do upadłego aportować ulubioną piłkę – ale to on sam powinien regulować intensywność treningu.

Psu tej rasy nie służy jednostajny bieg, np. przy rowerze, bardziej wskazany jest krótkotrwały wysiłek; niektóre bulteriery chętnie pływają.

Umiejętności

Dawniej bulteriery były używane do walk. Współczesny przedstawiciel rasy to przede wszystkim pies do towarzystwa, obrońca i stróż. Nadaje się też do uprawiania psich sportów, np. agility, flyballu, obedience, a nawet tańca z psem.

Szkolenie i wychowanie

Jest inteligentny, ale uparty, jego szkolenie wymaga cierpliwości i konsekwencji. Uczy się dosyć szybko tylko wtedy, gdy nauka sprawia mu przyjemność. Próby wyegzekwowania poleceń siłą zawsze spotkają się ze zdecydowanym oporem.

O ile nauka posłuszeństwa jest wskazana, to raczej nie poleca się szkolenia obronnego. Bulterier ma zakodowaną pewną porcję agresji i nie ma potrzeby dodatkowego pobudzania go, tym bardziej że nieumiejętnie szkolony może się stać niebezpieczny dla otoczenia.

Szczeniak bulteriera
fot. Shutterstock

Pies tej rasy nigdy nie będzie ślepo podporządkowany, dlatego bardzo ważne jest jego prawidłowe wychowanie od szczeniaka i wczesne ustalenie hierarchii.

Dla kogo ta rasa

Jego właściciel musi być konsekwentny, cierpliwy i silny psychicznie, aby poradzić sobie z czworonogiem o tak mocnym charakterze.

Wady i zalety

Wady
  • źle wychowany ma skłonności do bójek z obcymi psami
  • bywa uparty i samowolny
Zalety
  • mocno przywiązany do właściciela
  • łagodny wobec ludzi
  • dobry przyjaciel dla dziecka
  • skuteczny obrońca i stróż
  • może uprawiać psie sporty
  • łatwy w pielęgnacji

Zdrowie

Bulterier jest bardzo odporny na ból i często nie sygnalizuje dolegliwości, dlatego właściciel powinien uważnie go obserwować, aby w porę zauważyć chorobę. Zdarzają się zwichnięcia rzepek kolanowych, kłopoty z oczami i skłonności do alergii skórnych, najczęściej spowodowanych ugryzieniami pcheł.

Sporadycznie występuje dysplazja stawów biodrowych. W starszym wieku może cierpieć na schorzenia nerek i serca. Trzeba także systematycznie czyścić mu uszy, zęby i gruczoły okołoodbytowe. Psy o białej maści mogą być obciążone głuchotą.

Żywienie

Utrzymanie przedstawiciela tej rasy jest dosyć kosztowne. Musi mieć wygląd atlety, dlatego potrzebuje odpowiedniego pożywienia. Można stosować gotowe karmy lub przygotowywać tradycyjne posiłki składające się w równych częściach z mięsa dobrej jakości, ryżu i warzyw.

Bulek siedzi nad wodą
fot. Shutterstock

Domową dietę trzeba uzupełnić preparatami wapniowo-witaminowymi. Szybko rosnące szczenięta wymagają pożywienia ze zwiększoną ilością białka.

Pielęgnacja

Szata bulka jest łatwa w pielęgnacji – do wyczesywania sierści używamy gumowej szczotki lub rękawicy lekko zmoczonej wodą, która najlepiej zbiera martwy włos.

Psa kąpiemy niezbyt często, ale w miarę potrzeby, w szamponie przeznaczonym dla psów o wrażliwej skórze, np. takim z dodatkiem lanoliny.

Bulterierowi należy regularnie przycinać pazury, jeżeli pies sam ich nie ściera (można to zrobić samemu, u psiego fryzjera lub u weterynarza).

Historia

Przodkowie bulteriera to psy wykorzystywane na Wyspach Brytyjskich do walk. Już w XI i XII w. popularne były zmagania psów z niedźwiedziami, lwami, a także z innymi psami.

Od XIV w. najmodniejszą rozrywką stało się tzw. szczucie byka. Krwawe pokazy szybko przeobraziły się w hazard pozwalający właścicielom zwycięskich psów utrzymywać się z tego procederu. Z czasem wyhodowano nawet specjalne psy do walk z bykami, które nazwano buldogami. Były trochę podobne do współczesnych buldogów, ale znacznie od nich lżejsze, zwinniejsze, o ogromnej sile i odporności na ból.

Bulterier stoi w pozycji wystawowej
fot. Shutterstock

Gdy w 1835 r. królewskim dekretem zabroniono szczucia byków, szybko pojawiły się inne rozrywki – konkursy tępienia szczurów i walki psów. W obydwu wypadkach pies na byki się nie sprawdzał, dlatego postanowiono zastąpić go mieszańcem buldoga i białego teriera angielskiego. Czworonogi powstałe z tej krzyżówki nazywano bull and terrier dog. Zwykle miały szorstką lub kosmatą szatę i krótko przycięte uszy.

W połowie XIX w. James Hinks postanowił wyhodować psa lżejszego, o krótkiej białej sierści i naturalnie stojących uszach. W tworzeniu rasy oprócz buldoga angielskiego i białego teriera wzięły udział dalmatyńczyk i prawdopodobnie chart angielski greyhound oraz pointer.

W 1862 r. Hinks zaprezentował sukę Puss, która znacznie różniła się od ówczes­nego typu bulteriera – była lżejsza, wysokonożna i miała białe umaszczenie. Największym osiągnięciem hodowlanym Jamesa Hinksa był jednak pies o imieniu Madman – na podstawie jego wyglądu opracowano w 1870 r. pierwszy nieformalny wzorzec rasy. Początkowo dużym problemem zdrowotnym była dziedziczna głuchota dotykająca białe psy, ale wyhodowanie kolorowych bulterierów w znacznym stopniu uwolniło rasę od tej wady.

Bulterier na czarnym tle
fot. Shutterstock

Przez wiele lat Anglicy uważali bulteriera za skarb narodowy i niechętnie sprzedawali szczenięta za granicę. Psy tej rasy towarzyszyły brytyjskim służbom cywilnym i wojsku w zamorskich koloniach, np. w Afryce czy Indiach, ponieważ dobrze znosiły tamtejszy klimat.

Wzorzec

Bulterier – grupa III FCI
  • Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
  • Pierwotne przeznaczenie: pies do walk
  • Charakter: pies zrównoważony, wesoły, o umiarkowanym temperamencie; wyhodowano go do walk psów, dlatego jest przyjaźnie nastawiony do ludzi; mocno przywiązany do właściciela; dobry stróż i obrońca; w młodym wieku żywiołowy, z czasem robi się bardziej stateczny; typ atlety
  • Wielkość: nie jest ściśle określona, ważniejsze są proporcje; musi sprawiać wrażenie, że przy swoim wzroście ma maksymalną dla niego masę ciała odpowiadającą typowi i płci
  • Szata: włos krótki, błyszczący, przylegający, twardy w dotyku, jednakowej długości na całym ciele; skóra powinna dobrze opinać mięśnie
  • Maść: biała – pigmentacji skóry i znaczeń na głowie nie uważa się za wady; kolorowa – kolor powinien dominować w umaszczeniu, najbardziej pożądana jest maść pręgowana; maść czarna pręgowana, czerwona, płowa i tricolor dopuszczalna; błękitne i czekoladowe umaszczenie jest wysoce niepożądane; maść biała nakrapiana lub przesiana jest wadliwa
  • Osiąganie dojrzałości: 2 lata
  • Długość życia: 10-15 lat
  • Linienie: umiarkowane, dwa razy w roku
  • Aktywność: średnia; potrzebuje regularnych spacerów, ale forsowne treningi nie są konieczne (najlepiej, gdy sam reguluje ilość ruchu) – dobry jest dla niego intensywny, ale krótkotrwały wysiłek
  • Szkolenie: wskazane podstawy posłuszeństwa (PT); nadaje się do sportów – agility, flyballu, obedience; nie poleca się szkolenia obronnego (IPO)
  • Podatność na szkolenie: średnia: uczy się dosyć szybko, jeśli nauka sprawia mu przyjemność; wymaga konsekwentnego wychowania od szczeniaka
  • Stosunek do dzieci: bardzo przyjazny
  • Stosunek do innych psów: wobec własnego stada tolerancyjny, ale dwa samce pod jednym dachem mogą stanowić problem; źle wychowany ma skłonności do bójek z obcymi psami
  • Odporność na warunki atmosferyczne: średnia; nie ma podszerstka i nie nadaje się do przebywania przez cały rok na zewnątrz
  • Mieszkanie: może mieszkać wszędzie, ale nie powinien być trzymany w kojcu
  • Przygotowanie do wystaw: wymaga przycięcia wąsów, brwi i wystających włosów na końcu ogona i na portkach; musi być czysty i w doskonałej kondycji fizyczne
  • Koszty utrzymania: 120-200 zł miesięcznie
  • Pierwsze w Polsce: w latach 70. XX w.
  • Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma problemu z kupnem
  • Cena psa z rodowodem: 1500-4000 zł

Wzorzec rasy bulterier

Ciekawostki

Bulterier ma w Polsce coraz więcej miłośników – rasa ta stała się bardzo popularna, żeby nie powiedzieć, że wręcz modna. Sympatycy rasy mówią o bulterierach bulki albo… świnki, bo trudno nie zauważyć, że kształt głowy tego psa przypomina łeb świni.


Przeczytaj także