Cane corso italiano - rasa psa - portal o psach PSY.pl

Rasy

Dwa cane corso na łące

CANE CORSO ITALIANO

Duży, dość masywny, ale nie ociężały molos o krótkiej, gęstej sierści. Bystry, o dobrze rozwiniętych popędach, nieufny wobec obcych, z predyspozycjami do obrony. Powinien znajdować się w rękach doświadczonych psiarzy. Chociaż to pies jednego pana, zachowuje się przyjaźnie wobec wszystkich domowników. Jest odporny i rzadko choruje. Zadbany i prawidłowo żywiony, do późnego wieku zachowuje dobrą formę. Pochodzi podobno od starożytnych molosów, które towarzyszyły Rzymianom podczas podbojów.

Charakter

Cane corso to rasa o dużym temperamencie, wierny i bardzo oddany rodzinie. Jest równie serdeczny i wylewny, jak np. boksery, jednak znacznie od nich spokojniejszy. Chociaż to pies jednego pana, zachowuje się przyjaźnie wobec wszystkich domowników. Dobrze układają się też jego stosunki z dziećmi (choć wspólne zabawy powinny odbywać się pod kontrolą dorosłych).

Stojący cane corso
fot. Shuttertock

Nie ma wrodzonych skłonności do dominacji, ale gdy właściciel okaże się nieudolnym przywódcą, może spróbować objąć rządy w rodzinie. Prawidłowo wychowany będzie spokojny i zrównoważony, w nieodpowiednich rękach stanie się niebezpieczny.
Bez większych problemów zaakceptuje inne psy w swoim otoczeniu, lepiej jednak, aby nie miały równie silnej osobowości. Nie wykazuje agresji wobec obcych czworonogów, jeśli nie zostanie sprowokowany. Dobrze rozwinięty zmysł obserwacji i nieufność czynią z niego niezawodnego stróża i obrońcę. Jest typem sportowca, nie lubi bezczynności. Wytrzymały i aktywny, wymaga sporo ruchu i nowych zadań.

Umiejętności

W dawnych czasach cane corso używano jako psa pasterskiego i myśliwskiego – do polowania na borsuki i dziki. Z jego pomocy chętnie korzystali rzeźnicy i przewoźnicy bydła, gdyż potrafił unieruchomić nawet byka. Był stróżem wiejskich posiadłości i psem policyjnym (w 1750 r. uchwalono dekret zabraniający używania go do pościgów za zbiegłymi więźniami).

Szczenięta cane corso
fot. Shutterstock

Dziś to przede wszystkim świetny towarzysz i obrońca rodziny. Nadaje się do wszechstronnego szkolenia, doskonale radzi sobie także w psim sporcie, np. agility lub cani-crossie.

Szkolenie i wychowanie

Cane corso to pies obdarzony dużą inteligencją, lubiący wyzwania i pracę z człowiekiem, ale jednocześnie uparty. Ze względu na swoje rozmiary powinien poznać podstawy posłuszeństwa. Jest pojętny i bez problemu przyswaja komendy, jednak szybkość wykonywania poleceń zależy od tego, czy pies widzi ich celowość i czy właściciel jest stanowczy i konsekwentny w szkoleniu.

Portret cane corso
fot. Shutterstock

Należy unikać kar fizycznych, a stosować pozytywne bodźce i nagrody (np. smakołyki lub zabawę). Na pewno niczego nie osiągniemy krzykiem, pies po prostu odmówi współpracy.

Szczenięta od pierwszych chwil w nowym domu powinny być odpowiednio wychowywane i socjalizowane (dobrym rozwiązaniem jest psie przedszkole), nie można czekać z tym, aż dorosną.

Dla kogo ta rasa

Właściciel powinien mieć podstawową wiedzę na temat psiej psychiki i zasad szkolenia. Nie jest to rasa wskazana dla nowicjusza. Jeśli jednak tak się zdarzy, wskazany jest stały kontakt z hodowcą lub dobre przedszkole dla szczeniąt. Cane corso to pies dla osób aktywnie spędzających czas.

Wady i zalety

Wady
  • wymaga sporo ruchu i zajęcia
  • wymaga doświadczonego przewodnika – w nieodpowiednich rękach może stać się niebezpieczny
Zalety
  • zrównoważony
  • zdrowy i odporny
  • niewybredny
  • łatwy w pielęgnacji
  • podatny na szkolenie

Zdrowie

Jest odporny i rzadko choruje. Zadbany i prawidłowo żywiony, do późnego wieku zachowuje dobrą formę. Jak wszystkie duże psy, bywa obciążony dysplazją stawów biodrowych i skłonnościami do rozszerzenia i skrętu żołądka. Czasem zdarzają się także stany zapalne trzeciej powieki.

Siedzące szczenię cane corso
fot. Shutterstock
Żywienie

Cane corso nie jest wybredny. Nie oznacza to jednak, że może dostawać mało wartościowe jedzenie. Utrzymanie go w odpowiedniej kondycji wymaga podawania karmy wysokiej jakości. Mogą być to zarówno produkty gotowe, przeznaczone dla psów ras dużych lub olbrzymich, jak i naturalne (mięso, ryż, warzywa). Te ostatnie powinny być uzupełnione o odpowiednie preparaty wapniowo-witaminowe i chroniące stawy (zawierające glukozaminę i chondroitynę). Dzienną porcję trzeba podzielić co najmniej na dwa posiłki.

Cane corso w biegu
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Nie jest skomplikowana. Krótki włos wystarczy szczotkować w okresie linienia. Najlepiej sprawdza się przy tym gumowa szczotka lub rękawica z wypustkami. Kąpiel – w zależności od potrzeby (kiedy pies jest brudny). Poza tym dla nadania połysku można przetrzeć sierść irchową ściereczką.

Historia

Ojczyzną cane corso jest Półwysep Apeniński i Sycylia. Pochodzi podobno od starożytnych molosów, które towarzyszyły Rzymianom podczas podbojów. Istniały dwa typy tych czworonogów – cięższy, używany podczas wojen i do walk na arenach cyrkowych (od niego może wywodzić się mastino napoletano) i lżejszy – przeznaczony do polowania oraz pilnowania owiec i bydła – od którego prawdopodobnie pochodzi cane corso.

Szczenię cane corso w kłusie
fot. Shutterstock

Wzmianki o tych psach można odnaleźć w literaturze i sztuce epoki renesansu. Figurki z ich podobiznami, pochodzące z szopek neapolitańskich, przechowywane są w kościele św. Marcina w Neapolu i w zamku Reggia di Caserta. Na płaskorzeźbach Łuku Triumfalnego w Castel Nuovo (1443 r.) także można odnaleźć czworonogi o podobnym wyglądzie.

Ślady bytności cane corso znajdują się również w Pałacu Książęcym Gonzagów, którzy słynęli w całej Europie jako znakomici hodowcy psów i koni. Nazwa rasy pochodzi prawdopodobnie od greckiego słowa „kortos”, oznaczającego ogrodzony wybieg dla zwierząt lub pastwisko, albo od łacińskiego słowa „cohors” o podobnym znaczeniu.

Głowa cane corso z profilu
fot. Shutterstock

Cane corso był bardzo rozpowszechniony we Włoszech jeszcze we wczesnych latach powojennych, potem jego liczebność znacznie się zmniejszyła. Dopiero w latach 80. XX w. udało się od nowa rozpocząć hodowlę. Pierwszy wzorzec opracował Antonio Morsiani w 1987 r. Powstała też tzw. księga otwarta, a po wpisaniu do niej 500 psów, cane corso w 1994 r. uzyskał statut rasy włoskiej. FCI (Międzynarodowa Federacja Kynologiczna) uznała go wstępnie w 1996 r.

Wzorzec

Cane corso italiano – grupa II FCI, sekcja 2.1, nr wzorca 343
  • Kraj pochodzenia: Włochy
  • Pierwotne przeznaczenie: pies pasterski, stróżujący i myśliwski na grubą zwierzynę
  • Charakter: pies o dużym temperamencie i silnym charakterze, zrównoważony i opanowany; oddany rodzinie, bez wrodzonych skłonności do dominacji; doskonały stróż i obrońca, nieufny wobec obcych; typ sportowca
  • Wielkość: wysokość w kłębie psów 64-68 cm, suk 60-64 cm (tolerancja +/- 2 cm)
  • Szata: włos krótki, błyszczący, gruby, z niewielką ilością podszerstka
  • Maść: czarna, szara grafitowa, szara łupkowa, jasno szara, płowa (od jasnej do ciemnej), czerwona jelenia, pręgowana; psy płowe i pręgowane mają na kufie czarną lub szarą maskę, która nie może sięgać poza linię oczu; dopuszczalna mała biała plamka na klatce piersiowej i białe końce palców
  • Osiąganie dojrzałości: 2-3 lata
  • Długość życia: 10-12 lat
  • Linienie: umiarkowane, dwa razy w roku
  • Aktywność: duża; potrzebuje ruchu i ćwiczeń
  • Szkolenie: konieczne podstawy posłuszeństwa; można szkolić użytkowo (pies obrończy, tropiący) i do celów sportowych (agility, cani-cross)
  • Podatność na szkolenie: duża; pies inteligentny, chętnie współpracuje z przewodnikiem, ale bywa uparty; naukę należy rozpocząć w psim przedszkolu
  • Stosunek do dzieci: przyjazny i tolerancyjny
  • Stosunek do innych psów: wobec własnego stada tolerancyjny; w stosunku do obcych psów nie wykazuje agresji, jeśli nie zostanie sprowokowany
  • Odporność na warunki atmosferyczne: odporny
  • Mieszkanie: może mieszkać wszędzie; konieczny ruch i stały kontakt z rodziną
  • Przygotowanie do wystaw: nie wymaga specjalnych przygotowań
  • Koszty utrzymania: 200-250 zł miesięcznie
  • Pierwsze w Polsce: połowa lat 90. XX w.
  • Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma problemów z kupnem
  • Cena psa z rodowodem: 1500-4000 zł

Ciekawostki

Cane corso przez wieki był psem „od wszystkiego” – strzegł bydła na pastwiskach przed zakusami czworonożnych (wilki) i dwunożnych rozbójników. Pilnował gospodarstw przed rabusiami, pomagał w polowaniach na dzikie zwierzęta, walczył u boku żołnierzy na wojnie i chronił kupców podczas wypraw handlowych.


Przeczytaj także