EURASIER

Eurasier to średniej wielkości, bogato owłosiony pies o dość typowym wyglądzie szpica, z zawiniętym na grzbiet ogonem i stojącymi czujnie uszami. Pies o umiarkowanej chęci współpracy z ludźmi, raczej spokojny, ale czujny. Mało hałaśliwy.

 

Charakter

Eurasiery to psy spokojne i zrównoważone. Równocześnie są czujne i dobrze stróżują, wykazują dystans wobec obcych osób, ale nie są przy tym lękliwe ani agresywne. Silnie przywiązują się do swojej rodziny. Aby jednak w pełni ujawniły się te predyspozycje, eurasier potrzebuje bliskiego, stałego kontaktu z rodziną oraz podstawowego szkolenia.

W domu eurasiery są ciche i nieabsorbujące, na spacerach za to żywe, chętnie podejmują różne aktywności. Nie są szczekliwe. Jeśli już szczekają, to dlatego, że mają po temu ważny powód. Oczywiście wymagają pewnej dawki ruchu i zajęcia – powinny mieć możliwość zaspokojenia swojej naturalnej ciekawości i potrzeby eksploracji, żeby w pełni wyciszyć się w domu.

Wilczasty eurasier leżący na łące
fot. Shutterstock

Wobec obcych psów zazwyczaj są bezproblemowe, o ile są prawidłowo socjalizowane w młodym wieku i nie mają jakichś negatywnych doświadczeń. Nie są bardzo stadne, ale w domu dogadają się z drugim psem. Akceptują też inne zwierzęta domowe. Doskonale dogadują się z dziećmi, są świetnymi towarzyszami zabaw. Oczywiście warto pamiętać, że małych dzieci nigdy nie zostawiamy sam na sam z psem, bo maluchy miewają bardzo dziwne pomysły…

Umiejętności

Eurasier został wyhodowany jako pies rodzinny i to jest rola, w której najlepiej się sprawdza. Jest także dobrym stróżem, ale odradza się trzymanie go na stałe w kojcu, bez bliskiego kontaktu z rodziną. Charakter czyni z eurasierów dobry materiał na psy terapeutyczne, choć oczywiście nie każdy osobnik się do tego nadaje.

Czarne szczenię z zabawką
fot. Shutterstock

Szkolenie i wychowanie

Eurasiery są bardzo wrażliwe na ostry ton czy tzw. „twardą rękę”. Wobec tych psów najlepiej sprawdza się podejście łagodne, lecz konsekwentne. To psy inteligentne, uczą się szybko i chętnie, choć czasami bywają nieco uparte. Ponieważ zostały wyhodowane jako psy rodzinne, nie tylko źle znoszą surowe traktowanie, ale także izolację od ludzi, a więc na przykład zamknięcie w kojcu. Nie powinno się ich oddawać na tzw. szkolenie stacjonarne – szkoleniem powinien zająć się osobiście członek rodziny. Akceptacja przewodnika jest dla nich bardzo ważna, dlatego doskonale reagują na pochwały. Eurasiery chętnie biorą udział we wszelkich aktywnościach ze swoją rodziną, a także sprawdzają się w amatorskich psich sportach.

Portret rudego eurasiera
fot. Shutterstock

Dla kogo ta rasa

Eurasier dobrze sprawdza się jako pies do towarzystwa dla różnych ludzi, jednak nie może długo przebywać sam, bez kontaktu z rodziną. Odizolowany na dłużej od człowieka usycha z tęsknoty, traci radość życia. Nie nadaje się dla osób o twardej ręce ani takich, które chcą mieć psa bezwzględnie posłusznego, jak robot reagującego na polecenia.

Wady i zalety

Eurasier – jaki jest? Poznaj jego wady i zalety!

Wady

  • bywa nieco uparty
  • bardzo wrażliwy, źle znosi ostre podejście
  • źle znosi długotrwałą izolację od człowieka
  • obficie linieje

Zalety

  • doskonały pies do towarzystwa
  • przystosowuje się do trybu życia właściciela
  • dobry stróż
  • nie jest agresywny
  • świetny kumpel dla dzieci
  • niekonfliktowy wobec innych psów
  • pozbawiony instynktu łowieckiego

Zdrowie

Eurasiery cieszą się generalnie dobrym zdrowiem, choć mała pula genowa w początkach rasy spowodowała, że miewają skłonności do niektórych chorób. Trafia się dysplazja, wypadanie rzepek, niedoczynność tarczycy, jak również problemy z powiekami: distichiasis (nieprawidłowy wzrost rzęs w kierunku oka), entropium i ektropium.

Dwa szczenięta bawiące się na trawie
fot. Shutterstock

Żywienie

Eurasier dobrze wykorzystuje karmę i nie ma nadzwyczajnych wymagań żywieniowych. Pożywienie powinno być dostosowane do jego potrzeb (wieku i aktywności).

Pielęgnacja

Eurasiery mają dwuwarstwową szatę z obfitym podszerstkiem, dlatego linieją obficie, zwykle dwa razy do roku. Ale może się też zdarzyć, że eurasier będzie gubił sierść przez okrągły rok. Szata jest łatwa w pielęgnacji, bowiem ma właściwości samoczyszczące, ale wymaga regularnego szczotkowania, szczególnie w okresie linienia. Kąpiemy psa wtedy, gdy sytuacja tego wymaga, tzn. gdy jest brudny, ewentualnie przed wystawą. Przed wystawą warto też uporządkować włos przy uszach (przyciąć zbyt długi, wytrymować martwy) i na łapach (przyciąć tak, aby nie wystawał). Poza tym jednak eurasier ma być po prostu czysty, zadbany i wyglądać naturalnie.

Wilczasty młody eurasier na śniegu
fot. Shutterstock

Akcesoria

Do regularnej pielęgnacji eurasiera nadaje się szczotka typu pudlówka. W okresie linienia, do usunięcia większej ilości podszerstka można wykorzystać szczotkę typu furminator lub trymer hakowy.

Historia

Eurasier to młoda rasa szpica, która została wyhodowana w Niemczech. W latach 50. XX w. państwo Wipfel postanowili stworzyć idealnego rodzinnego psa do towarzystwa. Za „ojca” rasy uważany jest Julius Wipfel, ale pomagało mu grono hodowców-entuzjastów, którzy wspólnie starali się zrealizować to marzenie. Należała do nich m.in. Charlotte Baldamus.

Szczenię eurasiera leżące na trawie
fot. Shutterstock

W 1960 r. Wipfel jasno sformułował cele, które przyświecały mu przy tworzeniu nowej rasy. Chciał stworzyć średniej wielkości psa rodzinnego w typie szpica, budzącego pewien respekt, lecz przy tym o spokojnym i zrównoważonym usposobieniu. Pies ten miał mieć atrakcyjny wygląd i piękną szatę o zróżnicowanym umaszczeniu. Miał się łatwo adaptować do różnych stylów życia opiekunów, dobrze czuć zarówno na wsi, jak i w mieście.

Wstępny plan zakładał kojarzenia w obrębie grupy wyselekcjonowanych szpiców wilczych i chow-chowów, przy czym te drugie wyglądały wówczas inaczej niż dziś – przypominały właśnie dzisiejsze eurasiery. Rasę początkowo nazwano wolf-chow. Później, w 1972 r., po burzliwych dyskusjach wśród wiodących entuzjastów nowej rasy, Wipfel zdecydował się na wzbogacenie mieszanki samojedem. Wkrótce potem rasa została uznana przez Niemiecki Związek Kynologiczny (VDH) i FCI (w 1973 r.) i nazwana eurasierem.

Czarny podpalany eurasier biegnący drogą
fot. Shutterstock

W 1996 r. pod auspicjami FCI założono International Federation for Eurasier Breeding (IFEZ) – organizację, która dba o charakter i zdrowie rasy. Członkami tej organizacji są kluby rasy z niektórych krajów. Od 1999 r. szczenięta wyhodowane zgodnie z wymogami tej organizacji otrzymują specjalny certyfikat wydawany przez krajowy klub wraz z rodowodem.

Eurasier w Polsce

Rasa cieszy się umiarkowaną popularnością na świecie. Najwięcej eurasierów jest w kraju pochodzenia. W Polsce działa trochę hodowli, choć rasa generalnie jest mało znana. Pierwszą hodowlą działającą w Polsce jest Lupus Ferratus, która zajmuje się rasą od 2009 r.

Wzorzec

Eurasier – grupa V FCI, sekcja 5, nr wzorca 291

  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Charakter: pewny siebie, spokojny, zrównoważony, o wysokim progu pobudliwości; baczny i czujny, ale nie hałaśliwy; bardzo mocno przywiązany do swej rodziny; powściągliwy w stosunku do obcych, ale nie agresywny; brak instynktu myśliwskiego; aby w pełni rozwinąć powyższe cechy, eurasier wymaga stałej, domowej bliskości z rodziną i wyrozumiałego, lecz konsekwentnego wychowania.
  • Wielkość: psy 52-60 cm, suki 48-56 cm
  • Waga: psy 23-32 kg, suki 18-26 kg
  • Szata: na całym tułowiu gęste podszycie i średniej długości, luźno leżący włos okrywowy; krótki włos na kufie, twarzoczaszce, uszach oraz przedzie kończyn; ogon, tył przednich nóg (pióra) oraz tylnych nóg (portki) – okryte długim włosem; szata na szyi tylko nieznacznie dłuższa niż na tułowiu; nie tworzy grzywy.
  • Maść: wszystkie kolory oraz kombinacje kolorów – dopuszczalne, z wyjątkiem koloru czysto białego, białych łat oraz koloru wątrobianego; w praktyce eurasiery występują w różnych odcieniach rudego (do jasnokremowego, prawie białego), z czarnym nalotem lub bez, maści wilczastej, czarnej podpalanej i czysto czarnej.
  • Długość życia: 12-15 lat
  • Podatność na szkolenie: duża; choć należy do ras pierwotnych, jest stosunkowo łatwy do ułożenia
  • Aktywność: średnia; lubi ruch, ale jeśli zapewni mu się regularne spacery, przystosuje się do mniej aktywnego trybu życia
  • Koszty utrzymania: 150-200 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny na zimno i mróz, niezbyt dobrze znosi upały; rasa raczej zdrowa, choć zdarzają się dysplazja, wypadanie rzepek, problemy z tarczycą i wady powiek
  • Możliwość nabycia szczeniaka: szczenię zwykle trzeba zamówić
  • Cena psa z rodowodem: ok. 4000 zł

Ciekawostki

Eurasiery wraz z chow-chowami i bobtailami posłużyły do stworzenia innej rasy psów rodzinnych – elo. Rasa ta nie jest jeszcze oficjalnie uznana.

Laureat Nagrody Nobla i twórca etologii Konrad Lorenz kupił od Charlotte Baldamus suczkę eurasiera o rodowodowym imieniu Nanette von Jaegerhof, którą nazwał Babette. Profesor uważał jej charakter za najlepszy możliwy u psa domowego.

Jedną z propozycji nowej nazwy rasy, kiedy chciano ją zmienić, była nazwa lorentiner, na cześć Konrada Lorenza. Rasa ta miała bowiem realizować psi ideał, który wymarzył sobie profesor – przez długi czas uważał, że większość psów, w tym szpice europejskie, pochodzą od szakala złocistego, a tylko nieliczne od wilka, w tym jego ukochane chow-chowy. Badania genetyczne wykazały jednak bezspornie, że szakale z pewnością nie są przodkami psów domowych, a wszystkie psy wywodzą się od wilków, choć mogły to być jakieś inne podgatunki, dziś nieistniejące.