GOŃCZY SŁOWACKI


Pies gończy podobny do gończego polskiego, lecz o bardziej wydłużonej sylwetce. Obdarzony doskonałym węchem i silnym instynktem łowieckim. Twardy, zawzięty i niezależny, wymaga doświadczonego i konsekwentnego przewodnika. Hodowany jest głównie przez myśliwych.

 

Charakter rasy gończy słowacki

Gończy słowacki przypomina gończego polskiego, ale jest od niego mniejszy, bardziej wydłużony w proporcjach i występuje wyłącznie w umaszczeniu czarnym podpalanym.

Umiejętności

Oryginalna nazwa rasy – kopov – pochodzi prawdopodobnie od węgierskiego „kopó”, co w tym języku oznacza psa gończego. Kopov od lat hodowany jest przede wszystkim jako wyspecjalizowany gończy na tzw. czarną zwierzynę, czyli dzika. Poluje się z nim też na lisy i zające. Jest cięty na drapieżniki.

Można też układać kopova jako posokowca. Cechuje go doskonały węch, duża wytrzymałość i zacięcie w podążaniu za tropem. Tropiąc, głosi zwierzynę.

Kopov stojący wśród trawy
fot. Shutterstock

Gończy słowacki ma doskonały zmysł orientacji, o czym wspomina nawet wzorzec rasy. Nie zgubi się w lesie, nawet jeżeli zapominając o bożym świecie, zapędzi się w niedostępne knieje!

Szkolenie i wychowanie

Każdy, kto nie jest myśliwym, a mimo wszystko zdecyduje się na kopova, musi mieć na uwadze przeznaczenie i wrodzone predyspozycje tej rasy. Gończy słowacki uważany jest za psa trudnego w układaniu – nawet dla doświadczonego menera.

Dla tego samodzielnego i pełnego temperamentu czworonoga najważniejszy jest świat zapachów, a szczególnie tropów zwierzyny. Szkolenie należy więc zacząć wcześnie i wykazać się żelazną konsekwencją. Choć czuły nos tego psa sprawia problemy, jedna z suczek mieszkających w Polsce uprawia agility.

Natomiast w domu kopov jest niekłopotliwy – większość czasu przesypia. Wobec obcych ludzi najczęściej nieufny albo obojętny, w stosunku do własnej rodziny jest bardzo czuły i łasy na pieszczoty – co nie oznacza, że słucha wszystkich jej członków.

Dla kogo ta rasa

Z pewnością nie jest to rasa dla każdego. Cały czas znajduje się głównie w rękach myśliwych, którzy niezbyt chętnie sprzedają szczenięta innym ludziom, by nie straciły cech użytkowych.

Poza myśliwymi te gończe nadają się tylko dla osób mających spore pojęcie o układaniu psa i gotowych zmierzyć się z wyzwaniami stawianymi przez silny węch i mocno rozwinięty instynkt łowiecki.

Mokry kopov biegnący brzegiem rzeki
fot. Shutterstock

Nic więc dziwnego, że gończe słowackie nigdzie – może poza swoją ojczyzną – nie należą do ras popularnych. Na Słowacji rozpowszechnione są głównie w rejonach górskich, w których występuje dużo dzików. Cieszą się zainteresowaniem także w Czechach i w Niemczech. W Polsce hodują je głównie myśliwi.



Wady i zalety rasy gończy słowacki

Wady

  • ma silny instynkt łowiecki
  • jest bardzo uparty
  • wymaga sporo ruchu

Zalety

  • doskonały pomocnik myśliwego
  • czujny stróż
  • spokojny w domu
  • łatwy w pielęgnacji
  • zdrowy i odporny


Zdrowie rasy gończy słowacki

Jako pies selekcjonowany głównie pod kątem użytkowości, gończy słowacki jest rasą zdrową i odporną. Zdarzają się infekcje uszu.

Portret kopova
fot. Shutterstock

Żywienie

Kopov jest psem niewybrednym i dobrze wykorzystującym karmę. Oczywiście pies intensywnie polujący powinien otrzymywać pokarm bardziej energetyczny.

Pielęgnacja

Pielęgnacja szaty nie jest kłopotliwa, w okresie linienia (dwa razy do roku) należy psa wyczesywać gumowym zgrzebłem lub rękawicą z wypustkami.

Kopov galopujący radośnie po łące
fot. Shutterstock

Pewnej uwagi wymagają oklapnięte uszy, szczególnie po pływaniu, ze względu na możliwość infekcji przy niedostatecznej wentylacji.



Historia rasy gończy słowacki

Trudno ustalić dokładnie pochodzenie rasy. Jedna z teorii głosi, że przodkami słowackich i węgierskich gończych były psy, które dotarły na teren dzisiejszych Węgier w IV wieku p.n.e. wraz z Celtami. Tutaj dochodziło do krzyżówek z czworonogami trzymanymi przez zamieszkujących wtedy owe tereny Scytów, a następnie także z innymi psami myśliwskimi, w tym gończymi austriackimi oraz chartami polskimi i węgierskimi.

Kopov stojący w wodzie
fot. Shutterstock

Stopniowo z tych mieszanek wyłoniły się zwierzaki najlepiej przystosowane do miejscowych warunków. Tereny współczesnej Słowacji, należące kiedyś do Węgier, pokrywały wtedy lasy, w których żyła zwierzyna łowna. Przyjeżdżali tu na polowania bogaci węgierscy myśliwi z Niziny Panońskiej.

Już w 1770 r. zakazano krzyżówek słowackich gończych z gończymi pochodzącymi z innych krajów. Rasa nadal jednak pozostawała bardzo zróżnicowana w typie, bo najważniejsza była użytkowość. Słowackie gończe wykorzystywano nie tylko do polowań, ale także do stróżowania, ponieważ były – i są nadal – bardzo czujne i zazwyczaj nieufne wobec obcych.

Kopov kłusujący po łące
fot. Shutterstock

Na przełomie XIX i XX w. podejmowano pierwsze próby ujednolicenia typu rasy. Pod koniec I wojny światowej słowaccy myśliwi rozpoczęli hodowlę w czystości rasy. W 1936 r. w Bańskiej Bystrzycy zorganizowano pierwszą wystawę o randze przeglądu hodowlanego.

Ale dopiero podczas II wojny światowej, kiedy Słowacja przez jakiś czas miała status państwa niezależnego, choć znajdującego się pod niemieckim protektoratem, założono pierwszą księgę hodowlaną i opracowano pierwszy wzorzec.

W 1946 r. odbyła się druga wystawa hodowlana – dokonano na niej przeglądu psów, które przetrwały wojnę. Utworzono wtedy klub hodowców psów gończych, którego celem było wyrównanie typu i rozwój cech użytkowych rasy. Wreszcie w 1963 r. zatwierdziła ją FCI.



Wzorzec rasy gończy słowacki

Gończy słowacki – grupa VI FCI, sekcja 1.2, nr wzorca 244

  • Pochodzenie: Słowacja
  • Charakter: pies pełen temperamentu, ma silny instynkt łowiecki i doskonale rozwinięty zmysł orientacji; wobec obcych ludzi obojętny lub nieufny, wobec obcych psów zazwyczaj niekonfliktowy, ale potrafi się postawić
  • Wielkość: psy 45-50 cm, suki 40-45 cm
  • Waga: 15-20 kg
  • Szata: krótka, dwuwarstwowa, średnio twarda, mocno przylegająca
  • Maść: czarna podpalana
  • Długość życia: 11-13 lat
  • Podatność na szkolenie: średnia
  • Aktywność: wysoka, potrzebuje dużo ruchu
  • Koszty utrzymania: 100-200 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby:  bardzo odporny, choć bywa podatny na infekcje uszu
  • Możliwość nabycia szczeniaka: hodowlą zajmują się głównie myśliwi, nie zawsze chętni, by sprzedawać szczenięta osobom nieoddającym się temu zajęciu
  • Cena psa z rodowodem: 1000 zł


Ciekawostki o rasie gończy słowacki

Król Szwecji Karol XVI Gustaw, znany z tego, że jest zapalonym myśliwym, w 2002 roku otrzymał gończego słowackiego w prezencie od prezydenta Republiki Słowackiej.