HOVAWART - Rasy psów - PSY.pl - portal o psach

Rasy

Hovawart maści blond w pozycji stojącej

HOVAWART

Hovawart to duży, pokryty gęstym, długim włosem pies o szlachetnej głowie. Inteligentny, nieufny wobec obcych, podatny na szkolenie, bardzo uzdolniony do pracy węchowej. Zrównoważony, o umiarkowanym temperamencie. Wymaga starannego wychowania.

Charakter

Hovawart jest psem o średnim temperamencie, wesołym i przyjacielskim. Dojrzewa stosunkowo późno, bo dopiero w trzecim, czwartym roku życia. Wrażliwy i oddany właścicielowi, nie powinien być izolowany od rodziny. Dobrze się czuje w towarzystwie dzieci, ale trzeba pamiętać, aby ich wspólne zabawy odbywały się pod kontrolą.

Zaakceptuje domowe zwierzęta, a także innego psa pod warunkiem, że ten nie będzie miał równie silnej osobowości. Na ogół nie wszczyna awantur z obcymi czworonogami, ale sprowokowany potrafi być groźnym przeciwnikiem. Jest doskonałym, odważnym stróżem. Bez trudu rozpozna nawet dawno niewidzianych znajomych, a wobec obcych jest nieufny. Potrafi wyczuć realne zagrożenie i nie bywa agresywny bez wyraźnej przyczyny.

Portret hovawarta z profilu
fot. Shutterstock

Przedstawiciele tej rasy mają skłonność do dominacji; szczególnie samce potrzebują silnego szefa stada. Od początku trzeba wyznaczyć granice, których psu nie wolno przekroczyć. Hovek już w wieku szczenięcym próbuje uzyskać najbardziej korzystną dla siebie pozycję w rodzinie.

Błędy wychowawcze i nadmierne pobłażanie mogą się obrócić przeciwko właścicielowi – dorosły pies nie będzie chciał mu się podporządkować. Szczenięta wymagają starannej socjalizacji, która powinna się zacząć już u hodowcy.

Szczenięta hovawarta bawiące się w ogrodzie
fot. Shutterstock

Hovawart źle znosi bezczynność. Potrzebuje sporo ruchu, posiadanie domu z ogrodem nie zwalnia właściciela z obowiązku wychodzenia z psem na spacery. W młodości żywiołowość przedstawiciela tej rasy może być nie lada wyzwaniem; z wiekiem większość psów staje się bardziej stateczna.

Umiejętności

Dawniej hovawart miał pilnować domu, zagrody i bydła. Obecnie również jest świetnym stróżem, ale jego umiejętności wykorzystuje się też w innych dziedzinach. To doskonały pies ratowniczy (lawinowy, gruzowy i poszukiwawczy), przewodnik niewidomych (Francja), pies służbowy (Szwajcaria), niektóre osobniki sprawdzają się też w dogoterapii.

Hovek dobrze radzi sobie na kursach posłuszeństwa, nadaje się do szkolenia obrończego (IPO), a także – ze względu na doskonały węch – do tropienia. Można uprawiać z nim psie sporty: obedience, agility, flyball, canicross, taniec z psem. Natomiast zabawa z frisbee nie powinna mieć wyczynowego charakteru. Przedstawiciele tej rasy są też świetnymi pływakami.

Hovawart aportujący zabawkę z wody
fot. Shutterstock
Szkolenie i wychowanie

Hovawart wyróżnia się doskonałą pamięcią, dokładnością i umiejętnością szybkiego kojarzenia faktów. Jest inteligentny, chętnie się uczy, ale bywa uparty. Ponieważ wymagano od niego kiedyś samodzielności, obce mu są bezwzględne posłuszeństwo i mechaniczne wykonywanie poleceń. Odpowiednio zmotywowany hovek potrafi być mistrzem w danej dziedzinie, lecz gdy powieje nudą – odmówi współpracy.

Najlepiej reaguje na komendy wydawane spokojnym, stanowczym głosem. Nic natomiast nie wskóramy krzykiem czy przemocą. Szkolenie przedstawiciela tej rasy wymaga konsekwencji, urozmaiconych ćwiczeń i pozytywnych bodźców (dobrze się sprawdza szkolenie klikerowe). Hovawart jest łakomczuchem, ulubiony smakołyk może więc zdziałać cuda.

Dla kogo ta rasa

Nie nadaje się dla każdego. Właściciel powinien prowadzić sportowy tryb życia (hovawart potrzebuje ok. 1,5 godz. intensywnego ruchu dziennie), być osobą stanowczą, cierpliwą i mieć podstawową wiedzę z zakresu psiej psychiki.

Wady i zalety

 Wady
  • przejawia skłonność do dominacji (głównie samce)
  • może popadać w konflikty z obcymi psami
  • lubi zbierać odpadki
  • dość obficie linieje
Zalety
  • przywiązany do właściciela
  • nadaje się dla rodziny z dziećmi
  • dobry, mało hałaśliwy stróż
  • wszechstronny użytkowo
  • można uprawiać z nim psie sporty
  • akceptuje domowe zwierzęta
  • ma łatwą do oczyszczenia sierść

Zdrowie

Rasa ta jest uznawana za odporną. Hovawart może mieć skłonności do dysplazji stawów biodrowych (do uzyskania uprawnień hodowlanych wymagane jest prześwietlenie).

Sporadycznie zdarzają się choroby oczu, serca, niedoczynność tarczycy i liver shunt – oboczne wrotne krążenie wątroby (krew nie przepływa przez wątrobę lub przepływa przez nią tylko częściowo i nie jest oczyszczana z toksyn). Jak wszystkim dużym czworonogom może się mu przytrafić rozszerzenie i skręt żołądka.

Szczenię hovawarta leżące na trawie
fot. Shutterstock
Żywienie

Hovek ma zwykle ogromny apetyt, dlatego trzeba kontrolować jego wagę i ilość podawanego pokarmu. W okresie intensywnego wzrostu wymaga dobrze zbilansowanej karmy dla szczeniąt dużych ras z dodatkiem glukozaminy i chondroi­tyny.

Dieta dorosłego psa powinna być dostosowana do jego trybu życia (warto cały czas podawać preparaty chroniące stawy). Dzienną porcję trzeba podzielić co najmniej na dwa posiłki, odliczając smakołyki.

Radosny hovawart w biegu
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Dorosłego psa wystarczy wyczesać raz na tydzień lub dwa. W okresach linienia trzeba robić to częściej, zwracając uwagę na włos za uszami i w pachwinach. Sierść hovawarta ma właściwości samooczyszczające, bardzo łatwo usunąć z niej zabrudzenia.

Kąpiemy psa w miarę potrzeby w szamponie dla psów długowłosych. Trzeba systematycznie kontrolować uszy i zęby oraz obcinać pazury, jeśli pies sam ich nie ściera.

Historia

Hovawart wywodzi się od wiejskich psów stróżujących z okolic Harzu i Schwarzwaldu. W średniowieczu nazwa rasy w języku średniowysokoniemieckim oznaczała stróża podwórka.

Pierwsze wzmianki o hovawarcie znajdujemy w niemieckim kodeksie prawnym z 1380 r. W 1513 r. Albrecht Dürer uwiecznił na miedziorycie „Rycerz, śmierć i diabeł” długowłosego psa, którego miłośnicy rasy uważają za dawnego hovawarta.

Portret czarnego hovawarta
fot. Shutterstock

Początek współczesnej hodowli miał miejsce dopiero przed I wojną światową. Bertram König skojarzył wówczas wiejskie psy z rejonu Harzu, Schwarzwaldu i Odenwaldu i wyhodował pierwsze hovawarty.

Za twórcę rasy uważa się jednak jego syna Kurta F. Königa, który w latach 20. XX wieku podjął działania w celu jej rekonstrukcji. Skrzyżował psa wiejskiego m.in. z owczarkiem niemieckim, leonbergerem, nowofundlandem, dużym szwajcarskim psem pasterskim i kuwaszem.

Dwa szczeniaki hovawarta na śniegu, jeden leży, drugi siedzi
fot. Shutterstock

Choć w czasie II wojny światowej większość nowej populacji wyginęła, miłośnikom rasy udało się odnaleźć kilka ocalałych czworonogów. W 1947 r. założono w Niemczech Związek Hodowców Hovawartów, a w 1957 r. zorganizowano pierwszą specjalistyczną wystawę. W 1972 r. hovawarta uznano za rasę użytkową z egzaminem na psa obrończego. W Polsce rasa cieszy się umiarkowaną popularnością.

Wzorzec

Hovawart – grupa II FCI, sekcja 2.2, nr wzorca 190
  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Pierwotne przeznaczenie: pies stróżujący
  • Charakter: pies zrównoważony, o średnim temperamencie, wesoły, przyjacielski, niezależny, pewny siebie; wrażliwy, wymaga silnej więzi z człowiekiem; ma skłonność do dominacji (głównie samce); świetny stróż, nieufny wobec obcych, ale bez nadmiernej agresji; aktywny, skoczny i energiczny, jest typem sportowca; w okresie dorastania wymaga starannej socjalizacji
  • Wielkość: psy 63-70 cm w kłębie, suki 58-65 cm (wadą jest wzrost poniżej minimalnego i więcej niż 3 cm ponad maksymalny)
  • Szata: włos mocny, zwarty, długi, lekko falisty i przylegający, z niewielką ilością podszerstka; sierść dłuższa na klatce piersiowej, brzuchu, tylnej
    części przednich kończyn (pióro), na udach (obfite portki) i ogonie
  • Maść: blond, czarna podpalana i czarna
  • Osiąganie dojrzałości: 3-4 lata
  • Długość życia: 11-13 lat
  • Linienie: dosyć obfite, dwa razy w roku
  • Aktywność: bardzo duża; potrzebuje wiele ruchu i zajęć
  • Szkolenie: konieczne podstawy posłuszeństwa (PT); może być szkolony na psa tropiącego (PTT, IPO-FH FCI) i obrończego (IPO); nadaje
    się do uprawiania sportów (obedience, agility, flyball, canicross i taniec
    z psem)
  • Podatność na szkolenie: bardzo duża; pies inteligentny, lubi pracować z człowiekiem, ale jest uparty i samodzielny; wymaga konsekwencji, cierpliwości i pozytywnych metod szkolenia
  • Stosunek do dzieci: przyjazny
  • Stosunek do innych psów: wobec swojego stada tolerancyjny, choć dwa samce o silnych charakterach mogą się nie zaakceptować; na ogół nie wszczyna bójek z obcymi psami, ale sprowokowany jest groźnym przeciwnikiem
  • Odporność na warunki atmosferyczne: bardzo odporny
  • Mieszkanie: najlepiej dom z ogrodem, ale nie można izolować go od rodziny; przystosuje się do życia w mieszkaniu, jeśli będzie miał zapewniony regularny ruch (ok. 1,5 godz. aktywnego spaceru dziennie)
  • Przygotowanie do wystaw: kąpiel lub dokładne wyczesanie i odświeżenie sierści; można wyrównać sierść na stopach
  • Koszty utrzymania: 150-250 zł miesięcznie
  • Pierwsze w Polsce: 1985 r.
  • Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma problemów z kupnem
  • Cena psa z rodowodem: ok. 3000 zł

Ciekawostki

Hovawarty to doskonałe psy użytkowe, które także w Polsce coraz częściej trafiają w ręce osób zainteresowanych szkoleniem.

Szkolenie obrończe hovawartów musi się opierać na zabawie, a nie wyzwalaniu w psie agresji wynikającej ze strachu. Hovawart łatwo odróżni sytuację sztuczną od realnego zagrożenia i nie da się zastraszyć podskakującemu „pajacowi w waciaku”. Co innego rywalizacja o gryzak – wiele hovków pokocha tę zabawę.

Warto jednak sprawdzić, czy rodzice szczeniaka mają dobrze rozwiniętą pasję łowiecką. Od małego trzeba z psem ćwiczyć mocne chwytanie gryzaka i wzmacniać aporto­wanie, które bywa piętą achillesową psów tej rasy. Problem może też sprawiać fakt, że hovawarty są z natury mało szczekliwe i trudno je czasem sprowokować do wymaganego regulaminem IPO oszczekiwania pozoranta. Za to podczas tropienia przewodnicy hovawartów będą mieli przewagę nad właścicielami innych ras – hovki to urodzeni tropiciele.