LABRADOR RETRIEVER - opis, cena, szczeniaki - PSY.pl

Rasy

Labradory

LABRADOR RETRIEVER

Trudno znaleźć dziedzinę, w której pełen radości życia labrador by się nie sprawdził. Wszystkie jego zalety ujawnią się jednak dopiero pod okiem aktywnego i konsekwentnego właściciela. Najważniejszą cechą charakteru tego psa jest łagodność w stosunku do ludzi, dlatego nie sprawdzi się on w roli stróża.

Charakter

Labrador to pies obdarzony wesołym usposobieniem, przyjacielski, zrównoważony i pełen radości życia. Wrażliwy i przywiązany do rodziny, źle znosi samotność – nie można go izolować ani zostawiać samemu sobie.

Jest doskonałym przyjacielem dzieci, cierpliwym i wyrozumiałym. Jego kontakty z kilkulatkami trzeba jednak nadzorować, ponieważ bywa mało uważny i może niechcący je przewrócić. Natomiast starsze pociechy znajdą w nim świetnego kompana do zabawy.

Najważniejszą cechą charakteru tego psa jest łagodność w stosunku do ludzi, dlatego nie sprawdzi się on w roli stróża – zarówno gościa, jak i intruza powita równie entuzjastycznie. Przedstawiciele tej rasy miewają skłonności do dominacji (zwłaszcza samce) – nie objawia się ona jednak agresją, lecz nieposłuszeństwem i uporczywym skakaniem na właściciela.

Labrador w wodzie
fot. Shutterstock

Labradory odznaczają się żywiołowością i dużym temperamentem. Szczenięta i młode psy są ruchliwe i absorbujące. Z wiekiem stają się bardziej stateczne, ale nawet wówczas potrzebują dużo ruchu. Nie zadowolą się krótką przechadzką na smyczy – codziennie trzeba zapewnić im 1-2-godzinny aktywny spacer.

Pies tej rasy nie jest jednak maratończykiem – wyhodowano go do spokojnej, metodycznej pracy. Dlatego od biegu przy rowerze znacznie lepsze będą aportowanie i zabawa w szukanie przedmiotów. Prawdziwym żywiołem labradora jest woda – wykorzysta każdą okazję do kąpieli, nawet w kałuży.

Wybiegany retriever, któremu umożliwiono pracę, jest spokojny i nie niszczy rzeczy w otoczeniu. Jeśli jednak nie rozładuje nadmiaru energii, życie z nim pod jednym dachem może być uciążliwe.

Przyjaźnie nastawione do małych zwierząt labradory bez problemu zaakceptują kota, kanarka czy chomika. W stosunku do psów spotkanych na spacerach są z reguły tolerancyjne i zapraszają je do zabawy. Agresja zdarza się rzadko i zwykle jej przyczyn należy szukać w mało stabilnej psychice i błędach wychowawczych.

Umiejętności

Postrzałki labrador przynosił dopiero po zakończonym strzelaniu. Musiał się więc odznaczać nie tylko wytrzymałością, doskonałym węchem i zapałem do pracy zarówno w lodowatej wodzie, jak i w gęstych chaszczach, ale również świetną pamięcią. Używano go także jako posokowca (do tropienia po farbie) i płochacza (do wypłaszania zwierzyny).

Obecnie większość labradorów to psy rodzinne, ale ich inteligencję, doskonały nos i precyzję w wykonywaniu poleceń wykorzystuje się w wielu dziedzinach życia. Wykrywają narkotyki, materiały wybuchowe, substancje łatwopalne czy wycieki gazu. W Skandynawii używano ich nawet do odnajdywania pleśni w konstrukcjach drewnianych, a na Wyspach Brytyjskich – wilgoci w murach.

Labrador na łące
fot. Shutterstock

Pracują w ratownictwie wodnym, jako psy tropiące, lawinowe i gruzowiskowe. Są dogoterapeutami, przewodnikami niewidomych, psami asystującymi, potrafią ostrzec chorych na epilepsję czy narkolepsję przed zbliżającym się atakiem.

Można uprawiać z nimi niektóre sporty – obedience, flyball, agility, dogtrekking czy tropienie.

Labradory poddaje się próbom pracy (są one dobrowolne), podczas których sprawdza się ich wrodzone skłonności do podjęcia naturalnego aportu z wody oraz z lądu i przyniesienia go właścicielowi. Do uzyskania tytułu Międzynarodowego Championa Piękności – C.I.B. (dawny interchampion) lub prawa wystawiania labradora w klasie użytkowej konieczny jest dyplom z konkursów pracy retrieverów lub psów tropiących.

Szkolenie i wychowanie

Labradory są jedną z najszybciej uczących się ras. Wyhodowano je do ścisłej współpracy z człowiekiem, dlatego najszczęśliwsze są wtedy, gdy mogą coś robić. Obdarzone dużą inteligencją, ale jednocześnie dość uparte, wymagają konsekwentnego, lecz łagodnego traktowania. Polecenia wykonują chętnie i dokładnie, a ulubiony smakołyk i pochwała właściciela są dla nich najlepszą motywacją do nauki.

Szkolenie powinno być urozmaicone, ponieważ monotonne ćwiczenia mogą je znudzić. Nie tolerują przymusu fizycznego, mogą wówczas odmówić współpracy.

Szczenięta wymagają stanowczego wychowania, ale nie powinno się ich prowadzić zbyt twardą ręką. Od początku trzeba wyznaczyć jasne zasady, których należy konsekwentnie przestrzegać. Labrador mimo wrodzonej łagodności ma silny charakter i szybko wykorzystuje wszystkie błędy właściciela.

Bardzo ważna jest socjalizacja – malucha należy zabierać w nowe miejsca, umożliwić mu kontakty z ludźmi i innymi psami. Naukę posłuszeństwa najlepiej zacząć już w psim przedszkolu.

Szczeniaki labradora
fot. Shutterstock

Nie powinno się karcić szczeniaka za noszenie przedmiotów w pysku, bo potem może mieć problem z podjęciem aportu. Najlepiej wymieniać je za smakowity kąsek lub całkowicie ograniczyć pupilowi dostęp do rzeczy domowników. Labradory mają silny instynkt posiadania, dlatego trzeba je nauczyć, że zabawki należą do właściciela – pies dostaje je w określonym czasie, a potem są chowane.

Szczeniętom w okresie najszybszego wzrostu nie należy pozwalać na szalone gonitwy z pobratymcami, skoki i schodzenie po schodach. Spacery (stopniowo wydłużane) powinny się odbywać na smyczy. Wskazane są pływanie i ćwiczenia węchowe. W okresie wymiany zębów nie bawmy się z pupilem w przeciąganie, by nie doprowadzić do deformacji zgryzu.

Dla kogo ta rasa

Labrador ma wszelkie zalety psa rodzinnego, a mimo to nie nadaje się dla każdego. Trzeba poświęcić mu nie tylko sporo czasu, ale także znaleźć sensowne zajęcie.

Wady i zalety

Wady
  • obficie linieje
  • ma skłonność do zbierania odpadków
  • znudzony i pozbawiony zajęcia może być uciążliwy
Zalety
  • oddany rodzinie
  • przyjazny i łagodny wobec ludzi
  • doskonały towarzysz dla dzieci
  • wyjątkowo inteligentny, szybko i chętnie się uczy
  • można uprawiać z nim psie sporty
  • tolerancyjny wobec psów i innych zwierząt
  • łatwy w pielęgnacji

Zdrowie

Ten silny i odporny pies jest podatny. na niektóre schorzenia. Przedstawiciele rasy miewają skłonności do dysplazji stawów biodrowych (od 2006 r. u zwierząt hodowlanych wymagane jest obowiązkowe prześwietlenie – dopuszczalny wynik to A, B lub C) i – rzadziej – łokciowych.

Niekiedy zdarza się enostoza (młodzieńcze zapalenie kości) i osteochondroza (OCD). Labradory cierpią też na choroby oczu – kataraktę, jaskrę, postępujący zanik siatkówki (PRA) i dysplazję siatkówki. U psów poddawanych zbyt intensywnym treningom, a także starszych lub ze sporą nadwagą może dojść do zerwania więzadeł stawu kolanowego.

Po kąpieli w zbyt zimnej wodzie (zimą lub wczesną wiosną) labradory mogą się nabawić dolegliwości ogona – staje się on wtedy bezwładny, prawdopodobnie na skutek podrażnienia zakończeń nerwowych u jego nasady. Zwykle ta dolegliwość ustępuje samoistnie po kilku dniach. Czasami przytrafiają się też choroby uszu i alergie o różnym podłożu. Jak większość dużych psów przedstawiciele tej rasy mogą mieć skłonności do rozszerzenia i skrętu żołądka.

Labrador w wodzie
fot. Shutterstock

Niekiedy zdarza się porażenie krtani, które objawia się głośnym, ciężkim oddechem i zmienionym szczekiem. Dzieje się tak na skutek zapadania się jej ponad tchawicą, co utrudnia przepływ powietrza (konieczny jest zabieg chirurgiczny). Przedstawiciele tej rasy rzadko okazują ból, dlatego trzeba ich uważnie obserwować.

Labradory dobrze znoszą niskie temperatury, ale należy je chronić przed przeciągami (zwłaszcza gdy są mokre). Nie przeszkadzają im upały, jeśli zapewnimy im dostęp do wody. Czarne osobniki odznaczają się większą ogólną odpornością organizmu – biszkoptowe i czekoladowe są bardziej wrażliwe.

Żywienie

Labrador uwielbia jeść, dlatego trzeba kontrolować ilość podawanego pokarmu. Nie powinien dostawać smakołyków między posiłkami (wyjątkiem są nagrody podczas nauki), bo nie tylko szybko przybierze nadmiernie na wadze, ale mimo doskonałego apetytu może stać się wybredny. Najlepiej korzystać z gotowych karm wysokiej klasy przeznaczonych dla dużych ras. Można stosować dietę BARF (naturalne surowe pożywienie).

Labrador musi mieć lekko zaokrągloną, masywną sylwetkę. Zwłaszcza szczenięta w okresie rozwoju powinny być dobrze żywione. Dodatkowo należy podawać im preparaty chroniące stawy. Dzienną porcję dla dorosłego psa najlepiej podzielić na dwa posiłki i umożliwić zwierzakowi odpoczynek po jedzeniu.

Pielęgnacja

Krótka szata labradora nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Przedstawiciel tej rasy intensywnie linieje dwa razy w roku. Sierść jest twarda i chociaż pełno jej we wszystkich zakamarkach domu, to nie wbija się w podłoże i dosyć łatwo ją sprzątnąć. (Trzeba jednak pamiętać, że psy trzymane w ogrzewanych pomieszczeniach stale gubią jej niewielkie ilości).

Podczas wymiany okrywy włosowej zwierzaka trzeba wyczesywać 2-3 razy w tygodniu (w innych okresach wystarczy zrobić to raz na tydzień). Najlepiej nadają się do tego gumowa rękawica lub gumowe zgrzebło. Po czesaniu można przetrzeć pupila irchą lub bawełnianym ręcznikiem, dzięki czemu usuniemy resztki martwego włosa, a sierść nabierze zdrowego wyglądu.

Labradora kąpiemy w miarę potrzeby w szamponie dla psów krótkowłosych. Można także stosować kosmetyki przeznaczone dla konkretnego umaszczenia. Mimo zamiłowania do wody labek może nie przepadać za kąpielami w wannie, dlatego trzeba go do nich przyzwyczaić. Po dokładnym wytarciu psa ręcznikiem suszymy go suszarką ustawioną na średnią temperaturę lub – jeśli jest ciepło – pozwalamy mu wyschnąć samemu.

Grupa labradorów
fot. Shutterstock

Należy też systematycznie kontrolować oczy (zwłaszcza u starszych osobników), sprawdzać uszy, w razie potrzeby usuwać kamień nazębny, czyścić gruczoły okołoodbytowe i skracać zbyt długie pazury.

Labrador nie wymaga specjalnego przygotowania do wystawy. Wystarczy kąpiel i lekka korekta sierści na końcu ogona, któremu nadaje się zaokrąglony kształt. Przed wejściem na ring u czekoladowych i czarnych czworonogów można zastosować środek nabłyszczający sierść.

Labradora wystawia się z tzw. wolnej ręki, czyli bez dotykania go. Stoi swobodnie przed handlerem (w odległości ok. pół metra), utrzymując z nim kontakt wzrokowy (można skorzystać ze smakołyków lub zabawki). Ringówka – najlepiej w kolorze umaszczenia – powinna luźno opadać na klatkę piersiową.

Akcesoria

Labradora wyprowadzamy w półzaciskowej lub zaciskowej obroży skórzanej lub z taśmy i na zwykłej smyczy. Metalowych łańcuszków nie stosujemy u biszkoptowych osobników, bo mogą pobrudzić sierść.

Do zabawy najlepsze są pluszowe maskotki, duże piłki, bawełniane sznury, zabawki do aportowania z wody i naturalne gryzaki.

Szczeniaka można przyzwyczaić do metalowej klatki, która zapewni mu bezpieczeństwo podczas naszej nieobecności i przyśpieszy naukę czystości (część klatki wykładamy gazetami, umieszczamy w środku miskę z wodą, suchą karmą, posłanie i zabawki).

Historia

Labrador retriever należy do grupy psów myśliwskich. Wyhodowano go do aportowania postrzałków drobnej zwierzyny i ptactwa. Do jego sposobu pracy nawiązuje nazwa rasy – angielski czasownik „to retrieve” znaczy aportować lub przynosić.

Przodkowie labradora pochodzą prawdopodobnie od żyjących na Nowej Fundlandii psów zwanych St. John’s. Gdy w XVI w. na wyspę dotarli Anglicy, zastali tam dwa typy czworonogów. Większe, cięższe, z dłuższym włosem (wywodzą się od nich nowofundlandy) wykorzystywano do wyciągania łodzi na brzeg i ciągnięcia ciężkich ładunków na lądzie. Mniejsze, o krótszej, ale bardzo gęstej szacie – uważane za przodków labradorów – aportowały liny i łapały ryby, które wymknęły się z sieci.

Na początku XIX w. pierwsze tego typu psy przywieźli do Wielkiej Brytanii angielscy marynarze. Szybko stały się ulubieńcami angielskiej i szkockiej arystokracji, która chętnie korzystała z ich pomocy podczas polowań na dzikie ptactwo. Czworonożni przybysze odznaczali się bowiem nie tylko wyśmienitym węchem, ale również bardzo cenionym delikatnym chwytem.

Labradory jesienią w parku
fot. Shutterstock

Hodowlę rasy na Wyspach Brytyjskich zapoczątkował w 1820 r. lord Malmesbury, który nadał jej też obecną nazwę. Wkład w rozwój rasy mieli także m.in. lord George Scott i lord Knutsford. Jedną z najbardziej zasłużonych hodowczyń była księżna Lorna Howe (hodowla Banchory). Jej pies Bolo w latach 1932-1933 dwukrotnie zdobywał tytuł Best in Show na wystawie Crufts w Birmingham.

Labradora uznano w Anglii za samodzielną rasę w 1916 r. Założono wtedy klub, który opracował pierwszy wzorzec. Liczne selekcje i być może domieszka krwi pointera doprowadziły do udoskonalenia typu.

Początkowo za rasowe uważano tylko czarne labrador retrievery (taka była ich pierwotna maść) i chociaż na świat przychodziły również żółte i czekoladowe szczeniaki, to nikt nie chciał się zająć ich hodowlą. Dopiero z czasem zainteresowano się innymi umaszczeniami.

Do Polski pierwszego labradora sprowadził w 1986 r. Tadeusz Chwalibóg. Była to biszkoptowa suka Tumark Barry. W tym samym czasie zaczęła też działać hodowla z Krywaldowej Koliby Krystyny i Waldemara Marmajewskich.

Wzorzec

Labrador retriever – grupa VIII FCI, sekcja 1, nr wzorca 122
  • Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
  • Wielkość: w kłębie psów 56-57 cm, suk 54-56 cm
  • Szata: włos krótki, bez fal i frędzli, w dotyku twardy; podszerstek gęsty i odporny na niekorzystny wpływ pogody
  • Maść: czarna, biszkoptowa (od koloru jasnokremowego do rudego) i czekoladowa (wątrobiana); dopuszczalna mała biała plamka na przedpiersiu
  • Dojrzałość: 2-3 lata
  • Długość życia: 11-13 lat
  • Odporność na warunki atmosferyczne: duża
  • Koszty utrzymania: 200-300 zł miesięcznie
  • Cena psa z rodowodem: 3000-4000 zł

Wzorzec labrador retriever

Ciekawostki

Od ponad 20 lat labradory wygrywają w rankingu najpopularniejszych ras w Stanach Zjednoczonych. Ranking co roku przygotowuje amerykański związek kynologiczny (AKC). Ale i w Polsce ta rasa cieszy się ogromną popularnością.