MAŁY MÜNSTERLÄNDER

 

Charakter

W domu mały münsterländer jest spokojny i niekłopotliwy. Przywiązuje się mocno do jednej osoby – zwykle tej, która go układa i z którą pracuje – lecz ma dobry kontakt z całą rodziną.

Cechuje go duża cierpliwość w stosunku do dzieci, szczególnie suczki bywają bardzo opiekuńcze. Jest przyjazny wobec obcych, ale pilnuje swego terenu i alarmuje, jeśli pojawią się intruzi. Gości wpuszczonych przez gospodarzy powita przyjaźnie.

Mały munsterlander leżący na kłodzie drewna
fot. Shutterstock

Niekonfliktowy, łagodny wobec obcych psów, dobrze się dogaduje także z innymi zwierzętami w domu, lecz na dworze chętnie pogoni za kotem. Psy polujące wykazują także dużą ciętość wobec drapieżników.

Umiejętności

Wzorzec kładzie nacisk na zachowanie cech użytkowych tego wszechstronnego psa myśliwskiego. Ma on nieco słabsze skłonności do stójki niż inne wyżły, dlatego należy tę cechę wzmacniać przez odpowiednie szkolenie. Płynąca w żyłach münsterländera krew płochaczy sprawia, że chętnie pracuje on dolnym wiatrem i bardzo dobrze tropi postrzałki.

Jako pies niewielki i zwinny nadaje się do pracy w lesie. Doskonale dostosowuje się do różnych warunków rewiru łowieckiego i metod polowania swego pana. W pracy jest wytrzymały i niezmordowany. Słynie jako zapalony aporter – bardzo lubi wodę i chętnie z niej aportuje.

Suka małego munsterlandera ze szczeniętami
fot. Shutterstock

Szkolenie i wychowanie

Mały münsterländer jest podatny na układanie. Oczywiście jako pies myśliwski ma w sobie pewien rys niezależności, ale jest chętny do współpracy z człowiekiem.

Dla kogo ta rasa

Małego münsterländera doceniają na razie głównie myśliwi, lecz nadaje się on także na psa rodzinnego. Z jego wychowaniem poradzi sobie także początkujący przewodnik.

Wady i zalety

Wady

  • wymaga sporo ruchu
  • może mieć tendencje do lęku separacyjnego

Zalety

  • miły pies rodzinny
  • podatny na szkolenie
  • łatwy w pielęgnacji

Zdrowie

Mały münsterländer należy do ras zdrowych. Spośród problemów o podłożu genetycznym zdarza się – niezbyt często – dysplazja.

Szczenię małego munsterlandera stojące na trawie
fot. Shutterstock

Żywienie

Warto zainwestować w dobre mieszanki karm przeznaczone dla psów polujących, pracujących i długowłosych. Dieta musi być zbilansowana, dość białkowa, ale pilnować trzeba, by psa nie przebiałkować  i nie utuczyć.

Pielęgnacja

Regularnej troski wymagają oczy (zwłaszcza u psów buszujących w zaroślach, trawach i krzakach) oraz zwisające uszy (jak u każdej obwisłouchej rasy). Regularna higiena oraz troska ochronią psa przed zapaleniem oka czy ucha.

Mały munsterlander w biegu po trawie
fot. Shutterstock

Większym problemem okazać się może utrzymywanie dobrego włosa u psa wystawowego. W tym wypadku wskazane są regularne kąpiele, systematyczna pielęgnacja polegająca na szczotkowaniu włosa, zabezpieczaniu go przed filcowaniem, kołtunieniem, wyrywaniem. Warto używać dobrych kosmetyków do kąpieli, odżywiania i rozczesywania włosów.

Historia

Mały münsterländer to jeden z najmniejszych wyżłów (obok spaniela bretońskiego, który – wbrew nazwie – też jest wyżłem). Jego bliskimi kuzynami są duży münsterländer i wyżeł niemiecki długowłosy. Ich protoplastą jest staroniemiecki wyżeł długowłosy. Obie rasy münsterländerów wyhodowano w okolicach Münster w Westfalii.

Mały münsterländer powstał w wyniku skrzyżowania wyżłów z płochaczami (dawnymi ptasznikami) i z wyglądu przypomina spaniela. Selekcja rasy zmierzała jednak w kierunku zachowania myśliwskich cech wyżła – zwłaszcza zdolności wystawiania zwierzyny, czyli tzw. stójki.

Mały munsterlander leżący na trawie
fot. Shutterstock

Początkowo przodkowie tych psów brali udział w polowaniach z sokołami, wypłaszając dla nich ptactwo i drobną zwierzynę. Czworonogi te były wtedy znane pod różnymi nazwami. Wraz z pojawieniem się broni palnej zaczęto wymagać od niektórych psów, by aportowały zwierzynę z lądu i wody.

Jednak zmiany w przepisach prawnych, które wprowadzono w 1840 r., sprawiły, że ich popularność bardzo zmalała. Trzymane były głównie na odległych farmach przez prostych ludzi, dla których polowanie stanowiło jedno ze źródeł utrzymania.

Mały munsterlander przeskakujący pień
fot. Shutterstock

W drugiej połowie XIX w. podjęto wysiłek odbudowy populacji i stworzenia nowoczesnej, ustabilizowanej rasy na bazie psów żyjących jeszcze w okolicach Münster. Pierwszą sukę zapisano w księdze rodowodowej w 1900 r. Dwanaście lat później powstał niemiecki klub rasy, który w 1921 r. zatwierdził pierwszy wzorzec, znowelizowany następnie w 1957 r. Wreszcie w 1964 r. rasę uznało FCI.

Portret małego munsterlandera
fot. Shutterstock

Pies ten jest popularny wśród myśliwych, szczególnie w Niemczech, Skandynawii, Francji i Holandii. W żadnym kraju nie należy jednak do ras powszechnie znanych. Do Polski pierwsze małe münsterländery trafiły w latach 70. XX w. i znajdują się głównie w rękach myśliwych.

Wzorzec

Mały münsterländer – grupa VII FCI, sekcja I, nr wzorca 102

  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Charakter: pies łatwy w układaniu, inteligentny, oddany swojemu przewodnikowi, obdarzony pasją łowiecką, łagodny wobec innych psów i ludzi
  • Wielkość: psy 52-56 cm, suki 50-54 cm (tolerancja +/-2 cm)
  • Waga: psy 20-27 kg, suki 18-22 kg
  • Szata: półdługa, gładka, ściśle przylegająca; na uszach, tylnej stronie kończyn, szyi, brzuchu i ogonie tworzy lekko faliste pióro
  • Maść: brązowo-biała; na białym lub dereszowatym tle brązowe łaty lub czaprak; głowa jest zwykle całkowicie brązowa lub z niewielką białą strzałką; są też psy trójkolorowe, u których opisanej maści towarzyszą rude podpalania na kufie i nad oczami
  • Długość życia: 14-15 lat
  • Podatność na szkolenie: duża
  • Aktywność: duża, ale w domu jest bardzo spokojny
  • Koszty utrzymania: 150 – 200 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny
  • Możliwość nabycia szczeniaka: czasem trzeba trochę poczekać
  • Cena psa z rodowodem: 1800-2500 zł

Ciekawostki

Mały münsterländer to nie tylko najmniejsza z ras psów należąca do grupy wyżłów w sekcji wyżłów kontynentalnych, ale to wręcz doskonała kopia średniowiecznych psów polujących przy zamczyskach królów i książąt na ptactwo.