NIEMIECKI TERIER MYŚLIWSKI - Rasy psów - PSY.pl - portal o psach

Rasy

Jagdterrier stojący na trawie

NIEMIECKI TERIER MYŚLIWSKI

Niezmordowany niewielki terier pokryty szorstką lub gładką sierścią, czarny podpalany lub czekoladowy podpalany. Wyjątkowo inteligentny, bardzo cięty, aktywny, ruchliwy i bystry. Doskonały pomocnik myśliwego. Nie przepada za innymi psami.

Charakter

Polowanie jest żywiołem jagdterriera. Jego gotowość do pogoni za kotami może być kłopotliwa, bywa także agresywny wobec pobratymców – dlatego raczej nie poleca się go jako psa do towarzystwa.

Umiejętności

Jagdterrier bywa określany jako „maszyna do polowania”. Można z nim polować na lisy, dziki, borsuki, ptactwo i zwierzynę płową. Zgodnie z oczekiwaniami europejskich myśliwych jest wszechstronny (na Wyspach Brytyjskich preferuje się specjalizację ras). Sprawdza się w roli norowca, dzikarza, tropowca, dobrze aportuje.

Krótkowłosy jagdterrier w zimowym plenerze
fot. Shutterstock
Szkolenie i wychowanie

Jagdterrier doskonale stróżuje. Nie brata się z się z obcymi, nawet w rodzinie najchętniej słucha jednej osoby. Wymaga zdecydowanego prowadzenia, ale kiedy już się go ułoży, jest posłuszny i nie sprawia większych kłopotów.

Czekoladowe szczenię jagdterriera leżące na trawie
fot. Shutterstock
Dla kogo ta rasa

Silna pasja łowiecka i wysoki poziom aktywności powodują, że nie poleca się go jako psa do towarzystwa.

Wady i zalety

Wady
  • ma bardzo silny instynkt łowiecki
  • jest uparty i samodzielny, o mocnym charakterze
  • może wykazywać agresję wobec zwierząt
Zalety
  • doskonały pies myśliwski
  • dobry stróż
  • kiedy już się go ułoży, nie sprawia większych kłopotów
  • tani w utrzymaniu

Zdrowie

Rasa ta, selekcjonowana głównie pod kątem użytkowości, jest bardzo zdrowa i odporna na warunki atmosferyczne.

Jagdterrier stojący w trawie
fot. Shutterstock
Żywienie

Jagdterrier nie ma szczególnych wymagań żywieniowych. Oczywiście pies aktywnie pracujący powinien otrzymywać bardziej energetyczne pożywienie.

Szczenię jagdterriera stojące na trawie
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Rasa występuje w dwóch typach szaty: szorstkiej i krótkiej, ale można krzyżować psy o różnych rodzajach włosa. Pielęgnacja jagdterriera nie jest skomplikowana – nawet odmiana szorstkowłosa ma sierść dosyć krótką i przylegającą do ciała. Wystarczy szczotkować psa raz na jakiś czas. Tylko niektóre osobniki wymagają trymowania. Jednak nawet jagdterriery szorstkowłose linieją.

Historia

Jagdterrier – jak każdy prawdziwy terier – z pochodzenia jest Brytyjczykiem, ale ukształtowany został w Niemczech. Niemieckiego teriera myśliwskiego, czyli deutscher jagdterriera, wyhodowali na bazie foksteriera z domieszkami innych ras niemieccy myśliwi rozczarowani kierunkiem, w jakim rozwinęła się hodowla foksterierów.

Foksy przeznaczone na wystawy nabierały coraz szlachetniejszego wyglądu, lecz – nieselekcjonowane równocześnie pod kątem przydatności w myślistwie – traciły pasję łowiecką i ciętość. W dodatku stały się modnymi psami do towarzystwa, co też wpłynęło na osłabienie ich instynktu łowieckiego.

Dlatego kilku myśliwych opuściło po I wojnie światowej niemiecki klub foksteriera, aby poświęcić się hodowli psa o doskonałych walorach użytkowych.

Jagdterrier w jesiennym lesie
fot. Shutterstock

Rudolf Friess, Walter Zangenberg i Carl-Erich Grünewald chcieli wyhodować rasę norowców o ciemnej sierści, nierzucającej się w oczy tak jak łaciate umaszczenie foksów preferowane na wystawach. Dyrektor ogrodu zoologicznego Lutz Heck Handenbeck podarował Zangenbergowi cztery czarne podpalane teriery, które miały być czystej krwi foksterierami, choć w świetle wiedzy naukowej wydaje się to wątpliwe (po dwóch łaciatych foksach nie powinny przyjść na świat tak ciemne szczenięta).

W każdym razie psy te eksterierowo pasowały do zamysłów twórców nowej rasy i od nich rozpoczęły się prace. Nadzór nad programem hodowlanym objął kynolog dr Herbert Lackner.

Aby poprawić instynkt łowiecki, w krzyżówkach użyto innych ras myśliwskich, głównie staroangielskich terierów szorstkowłosych o czarnym podpalanym umaszczeniu oraz terierów walijskich. Po latach eksperymentów udało się osiągnąć założony cel i ustalić typ rasy.

Szczenię krótkowłosego jagdterriera buszujące w ogrodzie
fot. Shutterstock

Hodowcy zabiegali nie tylko o określony eksterier, lecz także o użytkowość. Dążyli do tego, by stworzyć psa obdarzonego silnym instynktem myśliwskim, wszechstronnego, energicznego, umiejącego głosić zwierzynę, lubiącego wodę i łatwego w układaniu. W 1926 r. powstał Deutsche Jagdterrier Club. Rok później zaprezentowano rasę publicznie. FCI uznało ją dopiero w 1968 r.

W Polsce rasa jest obecna od kilkudziesięciu lat, ale niezbyt szeroko znana. Podobnie jak na całym świecie psy te znajdują się głównie w rękach myśliwych.

Wzorzec

Niemiecki terier myśliwski (jagdterrier) – grupa III FCI, sekcja 1, nr wzorca 103
  • Pochodzenie: Niemcy
  • Charakter: odważny, wytrwały i nieustępliwy; zrównoważony, bez śladu tchórzostwa czy agresji, doskonały pies myśliwski i stróż
  • Wielkość: 33-40-cm
  • Waga: psy 9-10-kg, suki 7,5-8,5-kg
  • Szata: szorstka lub krótka, w obu wypadkach włos prosty, gęsty i przylegający, dwuwarstwowy
  • Maść: czarna podpalana lub czekoladowa podpalana; występuje też szata przesiana, czarnoszara z podpalaniem; tolerowane małe białe znaczenia na piersi i palcach
  • Długość życia: 13-15 lat
  • Podatność na szkolenie: spora; to pies inteligentny, lecz niezależny, obdarzony silnym charakterem
  • Aktywność: duża, lecz ze względu na rozmiary pies nie potrzebuje wiele miejsca
  • Koszty utrzymania: około 100 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny
  • Możliwość nabycia szczeniaka: rasa hodowana jest głównie przez myśliwych, którzy najchętniej powierzają szczenięta innym myśliwym
  • Cena psa z rodowodem: 800-1000 zł

Ciekawostki

Jagdterrier znalazł się, jako najmniejsza rasa, obok welsh terriera na ogłoszonej w 2006 roku w Rosji propozycji listy ras… agresywnych. Lista wywołała bardzo gorącą dyskusję i ostatecznie ustawa, która miała ją wprowadzić, nie weszła w życie.