NIEMIECKI TERIER MYŚLIWSKI


Niezmordowany niewielki terier pokryty szorstką lub gładką sierścią, czarny podpalany lub czekoladowy podpalany. Wyjątkowo inteligentny, bardzo cięty, aktywny, ruchliwy i bystry. Doskonały pomocnik myśliwego. Nie przepada za innymi psami.

 

Charakter rasy niemiecki terier myśliwski

Polowanie jest żywiołem jagdterriera. Jego gotowość do pogoni za kotami może być kłopotliwa, bywa także agresywny wobec pobratymców – dlatego raczej nie poleca się go jako psa do towarzystwa.

Umiejętności

Jagdterrier bywa określany jako „maszyna do polowania”. Można z nim polować na lisy, dziki, borsuki, ptactwo i zwierzynę płową. Zgodnie z oczekiwaniami europejskich myśliwych jest wszechstronny (na Wyspach Brytyjskich preferuje się specjalizację ras). Sprawdza się w roli norowca, dzikarza, tropowca, dobrze aportuje.

Krótkowłosy jagdterrier w zimowym plenerze
fot. Shutterstock

Szkolenie i wychowanie

Jagdterrier doskonale stróżuje. Nie brata się z się z obcymi, nawet w rodzinie najchętniej słucha jednej osoby. Wymaga zdecydowanego prowadzenia, ale kiedy już się go ułoży, jest posłuszny i nie sprawia większych kłopotów.

Czekoladowe szczenię jagdterriera leżące na trawie
fot. Shutterstock

Dla kogo ta rasa

Silna pasja łowiecka i wysoki poziom aktywności powodują, że nie poleca się go jako psa do towarzystwa.



Wady i zalety rasy niemiecki terier myśliwski

Wady

  • ma bardzo silny instynkt łowiecki
  • jest uparty i samodzielny, o mocnym charakterze
  • może wykazywać agresję wobec zwierząt

Zalety

  • doskonały pies myśliwski
  • dobry stróż
  • kiedy już się go ułoży, nie sprawia większych kłopotów
  • tani w utrzymaniu


Zdrowie rasy niemiecki terier myśliwski

Rasa ta, selekcjonowana głównie pod kątem użytkowości, jest bardzo zdrowa i odporna na warunki atmosferyczne.

Jagdterrier stojący w trawie
fot. Shutterstock

Żywienie

Jagdterrier nie ma szczególnych wymagań żywieniowych. Oczywiście pies aktywnie pracujący powinien otrzymywać bardziej energetyczne pożywienie.

Szczenię jagdterriera stojące na trawie
fot. Shutterstock

Pielęgnacja

Rasa występuje w dwóch typach szaty: szorstkiej i krótkiej, ale można krzyżować psy o różnych rodzajach włosa. Pielęgnacja jagdterriera nie jest skomplikowana – nawet odmiana szorstkowłosa ma sierść dosyć krótką i przylegającą do ciała. Wystarczy szczotkować psa raz na jakiś czas. Tylko niektóre osobniki wymagają trymowania. Jednak nawet jagdterriery szorstkowłose linieją.



Historia rasy niemiecki terier myśliwski

Jagdterrier – jak każdy prawdziwy terier – z pochodzenia jest Brytyjczykiem, ale ukształtowany został w Niemczech. Niemieckiego teriera myśliwskiego, czyli deutscher jagdterriera, wyhodowali na bazie foksteriera z domieszkami innych ras niemieccy myśliwi rozczarowani kierunkiem, w jakim rozwinęła się hodowla foksterierów.

Foksy przeznaczone na wystawy nabierały coraz szlachetniejszego wyglądu, lecz – nieselekcjonowane równocześnie pod kątem przydatności w myślistwie – traciły pasję łowiecką i ciętość. W dodatku stały się modnymi psami do towarzystwa, co też wpłynęło na osłabienie ich instynktu łowieckiego.

Dlatego kilku myśliwych opuściło po I wojnie światowej niemiecki klub foksteriera, aby poświęcić się hodowli psa o doskonałych walorach użytkowych.

Jagdterrier w jesiennym lesie
fot. Shutterstock

Rudolf Friess, Walter Zangenberg i Carl-Erich Grünewald chcieli wyhodować rasę norowców o ciemnej sierści, nierzucającej się w oczy tak jak łaciate umaszczenie foksów preferowane na wystawach. Dyrektor ogrodu zoologicznego Lutz Heck Handenbeck podarował Zangenbergowi cztery czarne podpalane teriery, które miały być czystej krwi foksterierami, choć w świetle wiedzy naukowej wydaje się to wątpliwe (po dwóch łaciatych foksach nie powinny przyjść na świat tak ciemne szczenięta).

W każdym razie psy te eksterierowo pasowały do zamysłów twórców nowej rasy i od nich rozpoczęły się prace. Nadzór nad programem hodowlanym objął kynolog dr Herbert Lackner.

Aby poprawić instynkt łowiecki, w krzyżówkach użyto innych ras myśliwskich, głównie staroangielskich terierów szorstkowłosych o czarnym podpalanym umaszczeniu oraz terierów walijskich. Po latach eksperymentów udało się osiągnąć założony cel i ustalić typ rasy.

Szczenię krótkowłosego jagdterriera buszujące w ogrodzie
fot. Shutterstock

Hodowcy zabiegali nie tylko o określony eksterier, lecz także o użytkowość. Dążyli do tego, by stworzyć psa obdarzonego silnym instynktem myśliwskim, wszechstronnego, energicznego, umiejącego głosić zwierzynę, lubiącego wodę i łatwego w układaniu. W 1926 r. powstał Deutsche Jagdterrier Club. Rok później zaprezentowano rasę publicznie. FCI uznało ją dopiero w 1968 r.

W Polsce rasa jest obecna od kilkudziesięciu lat, ale niezbyt szeroko znana. Podobnie jak na całym świecie psy te znajdują się głównie w rękach myśliwych.



Wzorzec rasy niemiecki terier myśliwski

Niemiecki terier myśliwski (jagdterrier) – grupa III FCI, sekcja 1, nr wzorca 103

  • Pochodzenie: Niemcy
  • Charakter: odważny, wytrwały i nieustępliwy; zrównoważony, bez śladu tchórzostwa czy agresji, doskonały pies myśliwski i stróż
  • Wielkość: 33-40-cm
  • Waga: psy 9-10-kg, suki 7,5-8,5-kg
  • Szata: szorstka lub krótka, w obu wypadkach włos prosty, gęsty i przylegający, dwuwarstwowy
  • Maść: czarna podpalana lub czekoladowa podpalana; występuje też szata przesiana, czarnoszara z podpalaniem; tolerowane małe białe znaczenia na piersi i palcach
  • Długość życia: 13-15 lat
  • Podatność na szkolenie: spora; to pies inteligentny, lecz niezależny, obdarzony silnym charakterem
  • Aktywność: duża, lecz ze względu na rozmiary pies nie potrzebuje wiele miejsca
  • Koszty utrzymania: około 100 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny
  • Możliwość nabycia szczeniaka: rasa hodowana jest głównie przez myśliwych, którzy najchętniej powierzają szczenięta innym myśliwym
  • Cena psa z rodowodem: 800-1000 zł


Ciekawostki o rasie niemiecki terier myśliwski

Jagdterrier znalazł się, jako najmniejsza rasa, obok welsh terriera na ogłoszonej w 2006 roku w Rosji propozycji listy ras… agresywnych. Lista wywołała bardzo gorącą dyskusję i ostatecznie ustawa, która miała ją wprowadzić, nie weszła w życie.