NOVA SCOTIA DUCK TOLLING RETRIEVER

Nova scotia duck tolling retriever (retriever z Nowej Szkocji) to rasa, która cieszy się popularnością na całym świecie. Pierwotnie tollery były wykorzystywane do polowań na kaczki, dzisiaj dzięki swojemu urokowi i przyjaznemu charakterowi zyskują popularność jako wspaniałe psy rodzinne. Ze względu na radosne usposobienie i żywiołowość, coraz częściej interesują się nimi hodowcy.

 

Charakter

Retrievery z Nowej Szkocji należą do psów zwinnych i chętnych do pracy. Bardzo szybko się uczą i uwielbiają spełniać polecenia swojego opiekuna. Tollery, bo pod taką skróconą nazwą znana jest rasa nova scotia duck tolling retriever, są to psy bardzo inteligentne, przyjaźnie nastawione do dzieci i uczuciowe. Gdy pracują w terenie, potrafią daleko odejść od właściciela. Retriever jest urodzonym aporterem, który wytrwale pracuje na lądzie i w wodzie.

Umiejętności

Toller jest – i zawsze instynktownie będzie – psem myśliwskim. Perfekcyjnie wykonuje polecenia właściciela, ale jako pies bystry, zwinny i skoczny potrzebuje opiekuna, który zapewni mu ciekawe i różnorodne zajęcia. Ze względu na fakt, iż jest to rasa bardzo aktywna, do prawidłowego funkcjonowania wymaga codziennego zaspokojenia potrzeby ruchu. Minimum godzinny spacer każdego dnia jest w wypadku retrievera z Nowej Szkocji koniecznością, ale spacer pełen różnego rodzaju atrakcji, a nie chodzenie przy nodze.

Nova scotia duck tolling retriever stworzony jest do zwabiania kaczek i gęsi do brzegu w taki sposób, aby myśliwy mógł ustrzelić ptactwo. Kolejnym zadaniem, jakie wykonuje pies, jest zabranie ustrzelonego ptaka z lądu lub wody i zaniesienie myśliwemu.

Toller kocha wodę i świetnie pływa. Nie będzie więc szczęśliwy, jeśli pozbawimy go możliwości uprawiania (choćby rekreacyjnie) tego sportu. Retriever ten, jako pies wyjątkowo inteligentny, z pewnością zabłyśnie na kursie posłuszeństwa. Możemy rozwijać go w tej dziedzinie, ćwicząc z nim na przykład obedience. Jako skoczny i zwinny zwierzak o sportowej duszy sprawdzi się także w agility, flyball czy frisbee. Ponieważ toller doskonale czuje się w lesie i ma znakomity węch, będzie zadowolony, gdy zabierzemy go na zajęcia z tropienia.

Retriever z Nowej Szkocji
fot. Shutterstock

Szkolenie i wychowanie

Tollery to psy zrównoważone, radosne i żywiołowe, które uwielbiają pracę z człowiekiem. Ważne, by od początku były prawidłowo socjalizowane i miały możliwość poznać otaczający je świat. Dzięki temu nie będą później reagowały lękiem na nowe sytuacje. Choć większość tollerów nie ma nic przeciwko spotkaniom z obcymi osobami, trzeba mieć na uwadze, że nie są to psy tak wylewne w stosunku do wszystkich ludzi jak labradory czy goldeny. Z tego względu mogą wobec obcych zachowywać dystans. Sesje szkolenia u tej rasy powinny być krótkie, gdyż psy te łatwo się nudzą i szybko rozpraszają. Jeśli nie będziemy dla psa atrakcyjni, a do tego zabraknie nam cierpliwości, toller może odmówić z nami współpracy. Retrievery uwielbiają różnorodność zabaw na spacerze, od aportowania zabawek (również z wody), tropienia ukrytych przedmiotów, po ćwiczenia z posłuszeństwa czy wykonywanie różnych sztuczek.

Podczas pracy z psem tej rasy nie można zapominać, że to osobniki niezwykle wrażliwe. Wywierając na nich presję, nic nie osiągniemy. Nauka decydowanie powinna odbywać się przez zabawę, wyłącznie pozytywnymi metodami. Wówczas wychowamy sobie radosnego i aktywnego towarzysza.

Dla kogo ta rasa

Psy tej rasy są przeznaczone przede wszystkim dla myśliwych, którzy polują na wodne ptactwo. Obecnie cieszą się również popularnością wśród rodzin lubiących aktywność fizyczną. Tollery z ogromną radością będą biegać przy rowerze lub uprawiać jogging z właścicielem. Pies rasy nova scotia duck tolling retriever powinien trafić do osoby, która zapewni mu regularną aktywność fizyczną i psychiczną, to znaczy regularne, długie spacery z elementami psich sportów. Retriever z Nowej Szkocji to pies, którym może się zainteresować także amator agility czy obedience lub ktoś, kto szuka czworonożnego kompana do tropienia.

Wady i zalety

Nova scotia duck tolling retriever – jaki jest? Poznaj jego wady i zalety!

Wady

  • wyjątkowo wrażliwy, bywa lękliwy
  • potrzebuje codziennego ruchu i zajęcia
  • wymaga starannej socjalizacji

Zalety

  • inteligentny, szybko się uczy
  • przyjazny wobec ludzi i zwierząt
  • idealnie nadaje się do psich sportów
  • dobry dla rodzin z dziećmi

Zdrowie

Retrievery z Nowej Szkocji zachowują aktywność do późnej starości, jednak jest to rasa, u której można spotkać dość sporo chorób dziedzicznych. Zaliczamy do nich postępujący zanik siatkówki (PRA), anomalia oczu collie (CEA), dysplazję stawów biodrowych, dysplazję stawów łokciowych, niedoczynność tarczycy. Psy tej rasy posiadają również skłonność do takich chorób jak: wnętrostwo, dwurzędowość rzęs, głuchota, zaćma czy choroby autoimmunologiczne.

Retriever z Nowej Szkocji z jedzeniem
fot. Shutterstock

Żywienie

Nova scotia duck tolling retriever powinien mieć zapewnione podstawowe składniki odżywcze, do których należą białka, tłuszcze, węglowodany, witaminy mikro- i makroelementy, a także nieograniczony dostęp do świeżej wody. Jeśli chodzi o sposób karmienia tollerów, do wyboru mamy zarówno karmy suche, jak i mokre, a także BARF, który psy tej rasy dobrze tolerują. Jednak bez względu na to, jaki model żywienia wybierzemy, warto pamiętać o tym, aby karmić psa o stałych porach i nigdy przed, ani bezpośrednio po wysiłku fizycznym. Częstotliwość i rodzaj żywienia dobiera się do wieku, poziomu aktywności i ewentualnych schorzeń psa.

Pielęgnacja

Do najważniejszych elementów pielęgnacji tollera należy wyczesywanie włosa – powinno się to odbywać przynajmniej raz w tygodniu. Nova scotia duck tolling retriever ma bogaty podszerstek, który daje o sobie znać szczególnie w okresie linienia. Wówczas psa warto czesać nawet codziennie. Tollera nie trzeba kąpać, używając szamponu, częściej niż psów innych ras (a więc wystarczy raz w roku). Zwłaszcza że w okresie letnim ten retriever sam się wykąpie w pierwszej napotkanej rzecze, a więc powierzchowny brud sam z siebie zmyje.

Ze względu na dość często pojawiające się infekcje uszu, warto czyścić je regularnie. Szczególnie jeśli żywimy psa karmami mokrymi – ale nie tylko wtedy – powinniśmy mu czyścić zęby, aby usunąć nagromadzony kamień nazębny. W sklepach zoologicznych dostępne są również różnego rodzaju gryzaki, które zapobiegają odkładaniu się kamienia. U tej rasy zalecane jest także kontrolowanie okolic oczu i usuwanie nagromadzonej wydzieliny zwilżonym, bawełnianym wacikiem.

Retriever z Nowej Szkocji z liśćmi
fot. Shutterstock

Akcesoria

Przy tej rasie zalecane są obroże taśmowe, które występują w wielu różnych kolorach, a także szelki typu guard. Może się również przydać kaganiec fizjologiczny, szczególnie jeśli podróżujemy środkami komunikacji miejskiej, do którego warto przyzwyczajać psa od małego. Do zabawy przydadzą się liczne zabawki i gryzaki, gdyż jest to rasa, która szybko się nudzi. W wyprawce umieśćmy więc sznury, konga, gryzaki naturalne i korzeń do gryzienia.

Historia

Rasa nova scotia duck tolling retriever powstała na południowo-zachodnim krańcu kanadyjskiej prowincji Nowa Szkocja w pierwszych latach XIX wieku (choć mówi się też, że jej korzenie mogą sięgać nawet XVII wieku). Początki tej rasy są słabo udokumentowane, ale istnieje prawdopodobieństwo, że Europejczycy przywieźli z podróży rude psy, które następnie krzyżowano z miejscowymi retrieverami i spanielami. Pierwszym związkiem kynologicznym, który zarejestrował te rasę w 1945 roku, był Kanadyjski Związek Kynologiczny. American Kennel Club na początku wpisał tę rasę do grupy „pozostałe psy”, lecz w 2003 roku trafiły one do grupy psów sportowych. Warto dodać, że jest to oficjalna rasa prowincji Nowa Szkocja.

Nazwa rasy – nova scotia duck tolling retriever – oznacza dosłownie „aportera z Nowej Szkocji wabiącego kaczki”. Psy te pracowały w ten sposób, że bawiły się przy brzegu, biegając za rzucanym z ukrycia przez myśliwego patykiem. Zainteresowane niecodziennym widokiem kaczki podpływały do brzegu, by z bliska przyjrzeć się zjawisku. Gdy znajdowały się odpowiednio blisko, myśliwi strzelali do nich. Następnie tollery aportowały ustrzelone ptactwo i przynosiły myśliwemu.

Jedna z teorii mówi o tym, że kanadyjskie retrievery są potomkami rasy zwanej kooikerhondje (płochacz holenderski). Są nawet do niej podobne z wyglądu i także występują w umaszczeniu rudo-białym. Płochacze holenderskie miały za zadanie zwabiać kaczki do klatek, ukazując się ptakom przy brzegu, także i funkcja tych ptaków wskazuje na to, że mogą mieć z tollerami dużo wspólnego.

Choć nie ma na to dowodów, mówi się o tym, że w żyłach retrievera z Nowej Szkocji płynie krew m.in. flat coated retrievera, labradora, setera irlandzkiegoborder collie.

Nova scotia duck tolling retriever
fot. Shutterstock

Nova scotia duck tolling retriever w Polsce

Pierwszą hodowlą, która zapoczątkowała tę rasę w Polsce w 2000 roku, była hodowla psów rasowych „Virgo Vestalis”. Według statystyk, w 2018 roku w naszym kraju było tylko 10 miotów nova scotia duck tolling retriever – urodziło się 25 samców i 37 suk. Pomimo iż jest to rasa należąca jeszcze do rzadkości, cieszy się u nas coraz większym zainteresowaniem, przede wszystkim ze względu na przyjazny charakter i piękny wygląd.

Wzorzec

Nova scotia duck tolling retriever – grupa VIII FCI, sekcja 1, nr wzorca 312

  • Kraj pochodzenia: Kanada
  • Wielkość: pies 43-51 cm, suka 45-53 cm
  • Szata: sierść gęsta o obfitym podszerstku; możliwość falowania sierści jedynie na grzbiecie
  • Maść: barwa sierści to różne odcienie koloru czerwonego i pomarańczowego; na okrywie włosowej dość często pojawiają się białe znaczenia – maska, klatka piersiowa, stopy i koniec ogona
  • Dojrzałość: 2 lata
  • Długość życia: 12-14 lat
  • Odporność na warunki atmosferyczne: duża
  • Koszty utrzymania: 200-250 zł miesięcznie
  • Cena psa z rodowodem: 3500-5000 zł

Ciekawostki

Nova scotia duck tolling retrievery były określane również nazwą yarmouth toller oraz little river duck dog – od nazwy niewielkiego miasta Little River Harbour w Yarmouth Country.