SZNAUCER OLBRZYM - Rasy psów - PSY.pl - portal o psach

Rasy

Sznaucer w pozie wystawowej

SZNAUCER OLBRZYM

Olbrzym to największy i najspokojniejszy spośród odmian sznaucerów, ale nie brak mu odwagi i ciekawości świata. Ten imponujący pies ma szorstką sierść w kolorze czarnym lub pieprz i sól. To znakomity stróż i obrońca – sam jego wygląd budzi respekt. Ma rozwinięte poczucie własności i instynkt terytorialny i z natury nie ufa obcym. Rzecz jasna, źle wychowany i nieprawidłowo szkolony może się stać niebezpieczny dla otoczenia. Przodkami sznaucera olbrzyma są wiejskie psy, które żyły setki lat temu na terenach Niemiec i Szwajcarii.

Charakter

Olbrzym to najspokojniejszy przedstawiciel rodziny sznaucerów. Choć jest zrównoważony, to nie brak mu temperamentu i ciekawości świata mniejszych kuzynów. Cechują go zawadiacka natura, odwaga i silny charakter, a jednocześnie wrażliwość. Właściciel powinien być stanowczy i umieć go sobie podporządkować, ale nie powinien traktować go zbyt ostro. Olbrzym nie nadaje się do kojca. Potrzebuje silnej więzi z rodziną i poczucia, że jest przez nią kochany. To pies jednego pana i choć każdego domownika traktuje przyjaźnie, tylko wybranemu bezgranicznie zaufa i jest wierny.

Przedstawiciel tej rasy długo dojrzewa, jest wesoły i często do późnej starości zachowuje się jak niesforny szczeniak. Dobroduszny, opiekuńczy i wyrozumiały na ogół dobrze dogaduje się z dziećmi. Jednak z uwagi na jego rozmiary zabawy z kilkulatkami lepiej nadzorować.

Dwa olbrzymy w ogrodzie
fot. Jolanta Tarułka

Olbrzym to znakomity stróż i obrońca – sam jego wygląd budzi respekt. Ma rozwinięte poczucie własności i instynkt terytorialny. Z natury nie ufa obcym, ale nie bywa agresywny bez wyraźnego powodu. Rzecz jasna, źle wychowany i nieprawidłowo szkolony może się stać niebezpieczny dla otoczenia.

Sznaucer raczej nie wdaje się w awantury z pobratymcami, ale zaatakowany przez dużego psa nie pozostanie obojętny. Małe czworonogi traktuje pobłażliwie. Z reguły jest tolerancyjny w stosunku do zwierząt domowych.

Olbrzymy nie znoszą nudy i bezczynności. To psy aktywne i wytrzymałe, którym trzeba zapewnić odpowiednią ilość ruchu i zajęcie. Chętnie aportują, pływają, towarzyszą biegaczom lub rowerzystom (trening można zacząć dopiero z dorosłym psem).

Umiejętności

Odważne i silne sznaucery początkowo wykorzystywano do stróżowania i pilnowania stad. Dobrze radziły sobie jako czworonogi służbowe w policji i wojsku. Dziś to głównie psy do towarzystwa, choć używa się ich także do pracy w ratownictwie, wyszukiwania materiałów wybuchowych czy narkotyków.

Można ćwiczyć z nimi podstawowe posłuszeństwo, tropienie czy obronę. Dobrze radzą sobie w niektórych psich sportach: agility, flyballu, obedience, canicrossie czy dogtrekkingu.

Szkolenie i wychowanie

Sznaucer olbrzym jest inteligentny i pojętny. Szybko się uczy, ale monotonne ćwiczenia go nudzą, dlatego trzeba stawiać przez nim nowe wyzwania. Szkolenie ma być zabawą i opierać się na pochwałach i nagrodach (sprawdza się metoda klikerowa). Pies tej rasy jest wrażliwy na dźwięk głosu – dobre słowo często wystarczy, by go zachęcić do współpracy, z kolei podniesiony głos i niezadowolenie przewodnika są dostateczną karą. Wszelka przemoc fizyczna wyrządza wiele szkody w psychice czworonoga i jego relacjach z opiekunem.

Głowa sznaucera
fot. Jolanta Tarułka

W wychowaniu psa tej rasy liczą się konsekwencja i stanowczość, ale również łagodność. Maluch powinien znać zasady i swoje miejsce w domu. Ważna jest też socjalizacja – musi poznawać ludzi, inne psy, mieć styczność z nowymi sytuacjami i odwiedzać różne miejsca. Naukę zaczynamy już z małym szczeniakiem – najlepiej na zajęciach w psim przedszkolu.

Dla kogo ta rasa

Odpowiedni pies dla młodych, aktywnych osób, ale nadaje się także dla rodzin z dziećmi i ludzi w starszym wieku. Właściciel nie musi mieć dużego doświadczenia w wychowywaniu psów, ale powinien być stanowczy i cierpliwy. Prawidłowo prowadzony sznaucer olbrzym nie sprawia problemów, potrzebuje jednak sporo ruchu i ćwiczeń umysłowych.

Wady i zalety

Wady
  • bywa hałaśliwy
  • wymaga systematycznych zabiegów fryzjerskich
Zalety
  • mocno przywiązuje się do właściciela
  • przyjazny i cierpliwy wobec dzieci
  • toleruje inne zwierzęta
  • pojętny i podatny na szkolenie
  • może uprawiać psie sporty
  • świetny stróż i obrońca
  • prawidłowo pielęgnowany nie gubi sierści

Zdrowie

Sznaucer olbrzym jest odporny i wytrzymały, dobrze znosi zarówno niskie, jak i wysokie temperatury. Latem nie powinno się go jednak narażać na długie przebywanie w pełnym słońcu, trzeba też zadbać, aby miał stały dostęp do wody.

Przedstawiciele tej rasy rzadko chorują. Miewają predyspozycje do dysplazji stawów biodrowych (do uzyskania uprawnień hodowlanych wymagane jest prześwietlenie – prawidłowy wynik to A lub B) i rzadko łokciowych. Zdarzają się rozszerzenie i skręt żołądka, a w starszym wieku choroby nowotworowe.

Olbrzym w umaszczeniu pieprz i sól
fot. Shutterstock

Niekiedy przytrafiają się alergie, stany zapalne uszu i problemy skórne, które są zwykle następstwem nieprawidłowego żywienia i pielęgnacji. Suki miewają skłonności do ciąż urojonych.

Żywienie

Większość olbrzymów ma dobry apetyt i nie jest wybredna. Najwygodniej podawać im gotowe suche karmy renomowanych firm, przeznaczone dla dużych ras, zawierające substancje chroniące i regenerujące chrząstki stawowe.

Samodzielnie przygotowywane jedzenie należy uzupełniać preparatami wapniowo-witaminowymi i mineralnymi. Z powodu możliwości wystąpienia skrętu żołądka dzienną porcję trzeba podzielić na dwie lub trzy mniejsze i zapewnić psu spokój po posiłku.

Pielęgnacja

Sznaucer olbrzym wymaga systematycznej pielęgnacji, do której należy przyzwyczaić go od szczeniaka. Regularnie przeprowadzane zabiegi nie tylko sprawią, że łatwiej będzie utrzymać czystość i typowy dla rasy wygląd, ale pozwolą także na wzmocnienie więzi z podopiecznym.

Szata sznaucera składa się z twardego, przylegającego, szorstkiego włosa okrywowego oraz miękkiego, gęstego podszerstka i wymaga czesania co dwa, trzy dni gęstym metalowym grzebieniem i szczotką pudlówką. Szczególnej uwagi wymaga dłuższa sierść na brodzie, grzywce, brzuchu (tzw. firanka) i kończynach. Jeśli pojawią się tam kołtuny, rozdzielamy je palcami i delikatnie rozczesujemy (można zastosować preparaty, które to ułatwią).

Olbrzym zaprasza do zabawy
fot. Shutterstock

Po spacerze trzeba sprawdzić, czy w sierść nie zaplątały się rzepy, patyki lub nasiona traw. Systematycznie usuwa się włoski z wnętrza małżowiny usznej oraz kamień nazębny i przycina pazury. Jeśli żywimy pupila domowym jedzeniem, niezbędne jest codzienne mycie brody i usuwanie z niej resztek pokarmu, co zapobiegnie brzydkiemu zapachowi i problemom skórnym.

Sznaucer wymaga regularnego trymowania (wyskubywanie martwego włosa i części podszerstka) i strzyżenia. Zazwyczaj wykonuje się je co trzy, cztery miesiące, choć częstotliwość zależy od gatunku włosa i szybkości jego odrastania. Jeśli przeprowadza się je prawidłowo i systematycznie, sznaucer nie linieje i nie gubi sierści w domu.

Trymować można gołymi palcami (używa się też specjalnych nakładek) lub tępym trymerem (ostry nie usunie włosa w całości, lecz przetnie go i zniszczy). Przed zabiegiem sierść musi odpowiednio odrosnąć, bo tylko wtedy włosy dadzą się łatwo usunąć, a zabieg nie sprawi psu bólu.

Wyskubuje się sierść na grzbiecie, bokach tułowia, górnej części szyi i głowy oraz częściowo na kończynach. Prawidłowo wykonane trymowanie jest czasochłonne, ale w widoczny sposób wpływa na poprawę jakości i koloru szaty.

Olbrzyma kąpiemy w miarę potrzeby w szamponach dla psów szorstkowłosych. Na dłuższe włosy na brodzie, brzuchu, dolnej części klatki piersiowej i kończynach należy nałożyć odpowiednią odżywkę. Po kąpieli psa dokładnie wycieramy ręcznikiem i suszymy suszarką ustawioną na średnią temperaturę, jednocześnie rozczesując sierść szczotką.

Przygotowanie sznaucera do wystawy wymaga wprawy i dobrej znajomości wzorca, dlatego lepiej powierzyć je specjaliście. Mniej więcej trzy miesiące przed pokazem należy wytrymować psa na grzbiecie, bokach tułowia, górnej części szyi i głowy, a następnie wyrównać sierść maszynką.

Trzeba także ostrzyc włosy pod szyją, na policzkach, uszach, ogonie oraz częściowo na wewnętrznej stronie ud. Degażówkami lub zwykłymi nożyczkami skraca się i wyrównuje sierść na przedpiersiu, tylnych i przednich nogach (formuje się słupki) oraz głowie (ma przypominać prostopadłościan). Stopom nadaje się zaokrąglony kształt kociej łapy. Włosy pod brzuchem przycina się tak, aby tworzyły lekko opadającą linię (firankę) od słabizny do łokci. Dodatkowo fryzurę koryguje się 5-10 dni przed wystawą.

Biegnący sznaucer z zabawką w pysku
fot. Jolanta Tarułka

Sznaucera olbrzyma wystawiamy na cienkiej ringówce (najwygodniejsze są skórzane) dopasowanej do umaszczenia. Można również użyć łańcuszka typu żmijka i cienkiej smyczy.

Akcesoria

Olbrzyma wyprowadzamy w mocnej skórzanej lub materiałowej obroży i na solidnej smyczy. Najlepiej zajmą go piłki, duże bawełniane sznury, rzutki (takiej wielkości, aby ich nie połknął).

Sznaucer siedzi obok kucyka
fot. Shutterstock

Można podawać mu naturalne gryzaki – kości z prasowanej skóry, wędzone uszy, suszone żwacze lub ścięgna. Dobrze jest też przyzwyczaić pupila do klatki transportowej.

Historia

Przodkami sznaucera olbrzyma – tak jak pozostałych odmian – są wiejskie psy, które żyły setki lat temu na południu obecnych Niemiec i Szwajcarii. Używano ich do stróżowania, ochrony powozów i koni, pilnowania stad i tępienia gryzoni.

Łączyła je podobna budowa ciała, ale różniły się wzrostem i rodzajem sierści. Niektóre były krótkowłose, inne miały szatę długą i miękką albo gęstą i kosmatą. Nazywano je pinczerami stajennymi, a potem po prostu pinczerami.

Sznaucer skacze po piłkę
fot. Shutterstock

Współczesna historia sznaucerów zaczęła się w Niemczech w XIX w. Początkowo hodowla opierała się na przypadkowych kojarzeniach. W 1836 r. dr Ludwik Reichenbach podzielił pinczery na krótko- i szorstkowłose. W 1842 r. te drugie zaczęto nazywać sznaucerami (po niemiecku „die Schnauze” znaczy pysk lub broda).

Pierwszy użył tego określenia Szwajcar Jeremias Gotthelf (prawdziwe nazwisko Albert Bitzius) – pastor, autor powieści, esejów i opowiadań, w których przedstawiał życie XIX-wiecznej wsi. W 1895 r. Josef Berta założył w Kolonii zrzeszenie hodowców Pinscher Schnauzer Verband. W 1921 r. przemianowano je na Pinscher Schnauzer Klub, który skupił trzy odmiany sznaucerów. Powstały też księgi rodowodowe, a hodowla odmian zaczęła zmierzać w ściśle określonym kierunku.

Szczeniak sznaucera olbrzyma
fot. Shutterstock

Duże czworonogi w typie sznaucera olbrzyma były znane w Niemczech już w XV w. Ich wizerunki widnieją m.in. na rycinach Albrechta Dürera. Współczesna historia tej odmiany zaczyna się w drugiej połowie XIX w., kiedy to grupa hodowców zainteresowała się wiejskimi psami z Wirtembergii i okolic Monachium, które towarzyszyły wozom browarniczym i były nazywane sznaucerami piwnymi.

W celu uszlachetnienia rasy z czasem dodano krwi czarnego doga niemieckiego i czarnego dużego pudla. Rasę zaprezentowano na wystawie w Monachium w 1909 r. pod nazwą rosyjski sznaucer niedźwiedzi (używano też określenia sznaucer monachijski). W 1925 r. olbrzymy uznano za psy służbowe i zabroniono łączenia ich ze sznaucerami średnimi.

W Polsce pierwsze sznaucery olbrzymy pojawiły się przed II wojną światową. Ich powojenna historia zaczęła się w latach 50. XX w. od czarnej suczki przywiezionej z Czechosłowacji i kilku czworonogów sprowadzonych z NRD przez Służbę Ochrony Kolei. Powstała pierwsza amatorska hodowla Z Czarnego Szlaku Zofii Wielowieyskiej.

Sznaucer w wodzie
fot. Shutterstock

Przełomowy był rok 1964, kiedy Władysław Kłodziński (hodowla Margo) importował z Niemiec czarną olbrzymkę o imieniu Ona von Hutberg. Pokryta wybitnym czeskim reproduktorem Danilo Martep urodziła miot, który stał się podstawą polskiej hodowli. Dziś poziom tej odmiany w niczym nie ustępuje światowej czołówce.

W połowie lat 70. XX w. Ewa Dąbrowiecka sprowadziła z Czechosłowacji pierwszą sznaucerkę maści pieprz i sól Agi Jurgen, która urodziła w 1978 r. szczenięta w hodowli Z grodu Książąt Pomorskich.

Wzorzec

Sznaucer olbrzym – grupa II FCI, sekcja 1.1, nr wzorca 181
  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Wielkość: wysokość w kłębie 60-70 cm (suki bliżej dolnej, samce bliżej górnej granicy); waga 35-47 kg
  • Szata: szorstka, twarda i gęsta; włos okrywowy szorstki (nie może być szczeciniasty ani falisty); na kończynach mniej twardy niż na tułowiu; na wierzchu głowy i na uszach sierść krótka, na kufie tworzy charakterystyczną, długą brodę, a nad oczami krzaczaste brwi; podszerstek gęsty
  • Maść: czysto czarna z czarnym podszerstkiem lub pieprz i sól
  • Osiąganie dojrzałości: 2-3 lata
  • Długość życia: 10-13 lat
  • Odporność na warunki atmosferyczne: duża
  • Koszty utrzymania: 200-300 zł miesięcznie
  • Cena psa z rodowodem: 1800-2500 zł

Wzorzec olbrzyma

Ciekawostki

Międzynarodowa organizacja kynologiczna FCI uznaje dwa umaszczenia sznaucerów olbrzymów: czarne oraz pieprz i sól. W Stanach Zjednoczonych wyhodowano odmianę czarno-srebrną i białą.


Przeczytaj także