DOG NIEMIECKI - cena, charakter, szczeniaki - PSY.pl

Rasy

Dog niemiecki w plenerze

DOG NIEMIECKI

Dog niemiecki wyjątkowo źle znosi samotność. Może ona spowodować nieodwracalne zmiany w jego psychice - toteż na pewno nie jest to pies dla zabieganego właściciela. Doga dosyć trudno wyprowadzić z równowagi, gdy się jednak zdenerwuje, potrafi być groźnym przeciwnikiem. Nieufny w stosunku do obcych, doskonale sprawdzi się w roli stróża i obrońcy. Przodkami wszystkich psów w typie dogowatym były dogi tybetańskie - masywne zwierzęta o potężnych głowach, hodowane głównie w Tybecie.

Charakter

Dog niemiecki jest najbardziej pokojowo usposobiony ze wszystkich molosów. Łączy w sobie imponującą wielkość i elegancję z ogromnym przywiązaniem do właściciela, odwagą i pojętnością. Jest pewny siebie, zrównoważony, ma średni temperament. Nie może zdradzać nerwowości i nieuzasadnionej agresji, dlatego osobniki nadmiernie pobudliwe powinno się wykluczać z hodowli.

Dosyć trudno wyprowadzić go z równowagi, gdy się jednak zdenerwuje, potrafi być groźnym przeciwnikiem. Nieufny w stosunku do obcych, doskonale sprawdzi się w roli stróża i obrońcy, przy czym interweniuje tylko wtedy, gdy jest to absolutnie konieczne.

Dwa dogi niemieckie bawią się na plaży
fot. Shutterstock

Dog niemiecki jest mocno związany z właścicielem, dlatego nie powinno się go izolować. Ten wrażliwy olbrzym wyjątkowo źle znosi samotność. Może ona spowodować nieodwracalne zmiany w jego psychice.

W stosunku do słabszych jest tolerancyjny. Wyjątkowo delikatnie obchodzi się z dziećmi, jednak ze względu na jego rozmiary trzeba zwracać uwagę, aby nie zrobił im przypadkowo krzywdy, choćby machając ogonem.

Może dzielić dom z innymi psami i zwierzętami domowymi. Obce czworonogi zwykle traktuje z pobłażaniem i nie zwraca uwagi na ich zaczepki. Między samcami może niekiedy dochodzić do awantur.

Dog niemiecki leży
fot. Shutterstock

Dog niemiecki bez problemu przystosuje się życia w mieszkaniu. Całą swoją energię wytraca na długich spacerach, dlatego w domu zachowuje się wręcz flegmatycznie i najchętniej spędza czas na kanapie.

Umiejętności

Przodka doga niemieckiego chętnie trzymano na królewskich i szlacheckich dworach. Brał udział w polowaniach na grubego zwierza i był czworonogiem do towarzystwa. Dzisiaj ten imponujący olbrzym jest przede wszystkim psem rodzinnym.

Sprawdzi się jako towarzysz rowerzysty lub jeźdźca, ale takie treningi można rozpocząć dopiero, gdy pies skończy rok. Dogi dobrze radzą sobie na torze agility, choć z czasem ich rozmiary mogą uniemożliwiać im pokonanie niektórych przeszkód, np. tunelu.

Szkolenie i wychowanie

Dog niemiecki jest inteligentny – pod okiem doświadczonego szkoleniowca uczy się szybko, chętnie i skutecznie. Naukę trzeba jednak rozpocząć dość wcześnie, najlepiej już w psim przedszkolu. Pies tej rasy nie będzie mechanicznie wykonywał poleceń, dlatego ważne są pozytywna motywacja i silna więź z właścicielem – wówczas można wyegzekwować od niego niemal wszystko.

Dog w umaszczeniu arlekin
fot. Shutterstock

Szkolenie obrończe (IPO) można rozpocząć dopiero po przyswojeniu przez psa zasad posłuszeństwa i musi być ono prowadzone umiejętnie. Szczenięta wymagają konsekwentnego, a jednocześnie łagodnego wychowania od pierwszych chwil w domu i prawidłowej socjalizacji.

Dla kogo ta rasa

Dog niemiecki nie nadaje się dla każdego. To pies dla prawdziwego sympatyka rasy, cierpliwego i konsekwentnego, który poświęci swojemu pupilowi dużo czasu. Właściciel doga nie może być ani zbyt uległy, ani apodyktyczny.

Wady i zalety

Wady
  • kosztowny w utrzymaniu
  • mało odporny na warunki atmosferyczne
  • dość obficie się ślini
Zalety
  • mocno przywiązany do opiekuna
  • inteligentny i pojętny
  • doskonały przyjaciel dzieci
  • dobrze się czuje w mieszkaniu
  • tolerancyjny wobec psów i innych zwierząt
  • dobry stróż i obrońca
  • łatwy w pielęgnacji

Zdrowie

Dog niemiecki nie należy do ras długowiecznych, chociaż zdarzają się osobniki dożywające nawet 12 lat. Najczęstszym problemem są skłonności do rozszerzenia i skrętu żołądka, a w starszym wieku nowotwory kości.

Dog bawi się z dziewczynką
fot. Shutterstock

Czasami zdarzają się wadliwie ustawione powieki (wywinięcie i podwinięcie), a w niektórych liniach schorzenia serca (kardiomiopatia). Sporadycznie występuje dysplazja stawów biodrowych i osteochondroza (OCD).

Żywienie

Pies tej rasy jest kosztowny w utrzymaniu. Do osiemnastego miesiąca życia rozwija się w zawrotnym tempie, dlatego wymaga doskonale zbilansowanej karmy o średniej zawartości białka, z dodatkiem substancji chroniących stawy – glukozaminy i chondroityny. Wszelkie zaniedbania w tym okresie są często nie do odrobienia.

Dog niemiecki stoi na trawie
fot. Shutterstock

Dzienna racja żywnościowa dla dorosłego doga nie jest tak duża, jak się powszechnie sądzi, ale jakość pożywienia musi być wysoka; porcję trzeba podzielić co najmniej na dwa posiłki i zapewnić psu odpoczynek po jedzeniu.

Pielęgnacja

Dog niemiecki ma szatę bardzo łatwą w pielęgnacji. Wystarczy wyczesać ją raz w tygodniu szczotką z włosia i gumową rękawicą, a potem ewentualnie przetrzeć bawełnianym ręcznikiem lub irchą, aby nadać sierści połysk.

Głowa czarnego doga niemieckiego
fot. Shutterstock

Kąpiel doga powinna się odbywać w miarę potrzeby w szamponie dla krótkiego włosa, można też od czasu do czasu wytrzeć psa mokrym, a następnie suchym ręcznikiem.

Historia

Przodkami wszystkich psów w typie dogowatym były dogi tybetańskie – masywne zwierzęta o potężnych głowach, hodowane głównie w Tybecie. Dość szybko zawędrowały do Asyrii, a następnie do starożytnej Persji, gdzie używano ich jako psów bojowych.

Prawdopodobnie stamtąd dotarły do Epiru, krainy położonej nad Morzem Jońskim, gdzie mieszkało plemię Molosan. W cieplejszym klimacie ich szata stała się znacznie krótsza. Po upadku imperium Aleksandra Wielkiego trafiły do starożytnej Grecji i Rzymu, a stamtąd do Europy Środkowej, zamieszkanej przez Germanów.

Grecki geograf i podróżnik Strabon (ok. 68 r. p.n.e. – ok. 20 r. n.e.) wspomina w swoich zapiskach o Galach, którzy kupowali u Brytów duże psy bojowe. Cymberom (plemię germańskie) w wędrówce z Jut­landii ok. 100 r. p.n.e. towarzyszyły podobno potężne psy, które strzegły karawan i uczestniczyły w potyczkach z Rzymianami.

Szczeniak doga niemieckiego
fot. Shutterstock

W starych legendach islandzkich przewija się motyw potężnego czworonoga, zaś we wczesnośredniowiecznym zbiorze praw Leges Barbarorum wspomina się o dużych psach polujących na niedźwiedzie i tury.

Za bezpośrednich przodków doga niemieckiego uważa się dawne bullenbeissery i psy myśliwskie do polowania na grubego zwierza. Swój współczesny wygląd pies ten zyskał dzięki krzyżowaniu z chartem. Stał się elegancki, lżejszy i sprawniejszy fizycznie. Rasa została ostatecznie ustalona pod koniec XIX w., a jej protoplastą miał być dog z Ulm.

Przez wiele lat podważano niemieckie pochodzenie tego psa i uważano, że wyhodowali go Duńczycy (do dziś w Anglii i Danii dog niemiecki jest nazywany wielkim duńczykiem – grand danoise), ale to bez wątpienia niemieccy kynolodzy stworzyli współczesną postać doga. Pierwszy wzorzec powstał w 1880 r. przy okazji wystawy w Berlinie; oficjalną nazwę – dog niemiecki – nadano rasie w 1888 r.

Wzorzec

Dog niemiecki – grupa II FCI
  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Pierwotne przeznaczenie: pies do polowania na grubego zwierza, obrończy i do towarzystwa
  • Charakter: pies o średnim temperamencie, spokojny, zrównoważony, pewny siebie, o władczym charakterze; silnie związany z opiekunem, wymaga bliskiego kontaktu z rodziną; nieufny wobec obcych, ale nie wykazuje nieuzasadnionej agresji, dobry stróż i obrońca; tolerancyjny i delikatny wobec słabszych
  • Wielkość: wysokość psów w kłębie co najmniej 80 cm, suk co najmniej 72 cm
  • Szata: włos bardzo krótki i gęsty, gładko przylegający, lśniący
  • Maść: żółta i żółta pręgowana (wymagana czarna maska), arlekin (na białym kolorze równomiernie rozłożone nieregularne lakowo-czarne plamy), czarna (do tej grupy zaliczane są także dogi płaszczowe – czarny kolor jak płaszcz okrywa tułów; kufa, szyja, pierś, kończyny, brzuch i koniec ogona są białe, oraz dogi płytowe – na białym tle występują duże czarne plamy), błękitna
  • Osiąganie dojrzałości: 2,5-3 lata
  • Długość życia: 7-10 lat
  • Linienie: umiarkowane, dwa razy w roku
  • Aktywność: średnia, potrzebuje regularnego ruchu; może biegać przy rowerze lub koniu, ale dopiero, gdy skończy rok
  • Szkolenie: wskazane podstawy posłuszeństwa (PT) ze względu na rozmiary psa
  • Podatność na szkolenie: duża; inteligentny, szybko się uczy, ale potrzebuje odpowiedniej motywacji i konsekwentnego wychowania od szczeniaka
  • Stosunek do dzieci: przyjazny
  • Stosunek do innych psów: tolerancyjny, choć między obcymi samcami mogą się zdarzać utarczki
  • Odporność na warunki atmosferyczne: mała; wrażliwy na niskie temperatury i upały
  • Mieszkanie: może mieszkać wszędzie, ale nie nadaje się do kojca
  • Przygotowanie do wystaw: szata nie wymaga przygotowań; wskazane obycie ringowe
  • Koszty utrzymania: 300-400 zł miesięcznie
  • Pierwsze w Polsce: XIX w.
  • Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma problemów z kupnem
  • Cena psa z rodowodem: 1500-4000 zł

Wzorzec doga niemieckiego

Ciekawostki

Dużą popularnością cieszą się dogi niemieckie w umaszczeniu błękitnym, które naprawdę robią wrażenie.

Umaszczenie błękitne wywołuje gen powodujący rozjaśnienie czarnej maści. Dzieje się tak dzięki temu, że znajdujące się we włosach granulki pigmentu są rozłożone rzadziej, w większych odstępach, przez co sierść jest jaśniejsza.

Jednym z najbardziej znanych właścicieli doga niemieckiego był polski aktor filmowy i piosenkarz Eugeniusz Bodo. Doga arlekina Sambo zabierał wszędzie ze sobą, byli słynną warszawską parą przyjaciół. Sambo został zastrzelony podczas powstania warszawskiego.