SZNAUCER ŚREDNI

 

Charakter

Wszystkie odmiany sznaucerów cechują silna osobowość, niespożyta energia, inteligencja i wierność. Uważa się, że średniaki mają większy temperament od olbrzymów, ale są za to mniej pobudliwe niż miniatury.

Sznaucer średni to doskonały pies rodzinny, łatwy w kontakcie i mocno przywiązany do właściciela. Źle znosi samotność i wymaga bliskości człowieka. Najlepiej czuje się w domu z ogrodem, ale nie można go izolować w kojcu. Przystosuje się do życia w mieszkaniu, jeśli tylko zapewni mu się regularny ruch i jakieś zajęcie – znudzony może nabrać niszczycielskich skłonności.

Dwa sznaucerki
fot. Dorota Komosińska

Uwielbia aportować, biegać przy rowerze (treningi można jednak rozpocząć dopiero z rocznym psem) i pływać. Jeżeli rozładuje energię na spacerach, w domu jest zwykle spokojny i niekłopotliwy.

Psy tej rasy mają doskonały kontakt z dziećmi. Są wyrozumiałe, spontaniczne i zawsze chętne do psot – ale wspólne zabawy powinny się odbywać pod okiem dorosłych.

Średniaki są na ogół tolerancyjne wobec innych psów i nie wszczynają awantur; czasem tylko mogą się zdarzyć sprzeczki między obcymi samcami. Bez problemu dogadają się też z innymi czworonożnymi domownikami. Zdarza im się za to pobiec za obcym kotem lub ptakami, dlatego trzeba na nie uważać i nie pozwalać im na samodzielne wyprawy.

Sznaucery to dobrzy stróże. Z natury czujne i odważne, zareagują na każdą podejrzaną sytuację czy szmer za drzwiami. Choć są nieufne wobec obcych, nie zachowują się agresywnie i odstraszają ich jedynie głośnym szczekaniem.

Pysk sznaucera
fot. Shutterstock

Umiejętności

Dziś to przede wszystkim psy rodzinne i stróżujące. Ich wspaniały węch wykorzystuje się też do wykrywania narkotyków, materiałów wybuchowych, a nawet nowotworów skóry. Świetnie radzą sobie na kursach posłuszeństwa (PT – pies towarzyszący), tropienia (PTT – pies towarzysząco-tropiący) i w psich sportach – obedience, agility czy flyballu.

Szkolenie i wychowanie

Sznaucer średni to pies inteligentny, ale równocześnie uparty i dość samodzielny. Nauka przychodzi mu łatwo, jeśli przy tym dobrze się bawi. Szkolenie go wymaga konsekwencji, urozmaiconych ćwiczeń i pozytywnych bodźców. Metody siłowe się nie sprawdzą – odmówi współpracy.

Temperament i niezależny charakter sznaucerów mogą być niekiedy trudne do opanowania, szczególnie w wypadku samców. Nie można pozwolić na to, aby rządziły w domu, dlatego od szczeniaka wymagają stanowczego, ale serdecznego traktowania i socjalizacji. Dobre efekty dają zajęcia w psim przedszkolu, zwłaszcza jeśli właściciele są mniej doświadczeni. Źle wychowane średniaki mogą być uciążliwe dla otoczenia.

Sznaucer na białym tle
fot. Shutterstock

Dla kogo ta rasa

Sznaucer średni nadaje się zarówno dla rodzin z dziećmi, jak i dla osób samotnych. Jest odpowiednim towarzyszem dla aktywnego, stanowczego właściciela, gotowego poświęcić psu dużo czasu.

Wady i zalety

Wady

  • bywa uparty
  • szczeniak pozostawiony samemu sobie może wyrosnąć na krnąbrnego psa

Zalety

  • przywiązany do właściciela
  • wesoły i spontaniczny
  • lubi pracować z człowiekiem
  • cieszy się dobrym zdrowiem
  • czujny stróż
  • nadaje się do uprawiania psich sportów
  • ze względu na rodzaj szaty sprawdzi się jako pies alergika

Zdrowie

Psy tej rasy są bardzo odporne i na ogół cieszą się dobrym zdrowiem. Sporadycznie mogą wystąpić schorzenia oczu – postępujący zanik siatkówki (PRA) oraz zaćma. W starszym wieku zdarzają się nowotwory. Powinno się systematycznie kontrolować im uszy i dbać o higienę zębów.

Czarny sznaucer
fot. Shutterstock

Żywienie

Sznaucer nie jest wybredny. Zadowoli się dobrą suchą karmą przeznaczoną dla średnich ras. Można żywić go również w sposób tradycyjny, przygotowując posiłki składające się z mięsa, ryżu i warzyw. Trzeba je oczywiście uzupełnić preparatami wapniowo-witaminowymi.

Sznaucer szczeniak
fot. Shutterstock

Pielęgnacja

Sierść sznaucera wymaga trymowania (wyskubywania martwego włosa) co 3-4 miesiące.

Kąpiel wykonujemy w miarę potrzeby w szamponie dla psów o twardej sierści, np. dla terierów; na włosy na brodzie, brzuchu i kończynach trzeba nałożyć odżywkę zapobiegającą tworzeniu się kołtunów.

Prawidłowo pielęgnowanego psa wystarczy czesać raz w tygodniu, zwilżając wcześniej sierść wodą lub specjalną odżywką, co zapobiegnie łamaniu się włosa

Historia

Sznaucer średni – podobnie jak jego bracia: sznaucer olbrzym i sznaucer miniaturowy – wywodzi się prawdopodobnie od wiejskich psów, które od stuleci żyły na terenach dzisiejszych Niemiec i Szwajcarii. Ich podobizny pojawiały się na obrazach pochodzących z XVI i XVII w.

Te nieduże czworonogi należały głównie do stajennych i woźniców, dlatego często towarzyszyły powozom i dyliżansom. Ich zadaniem było pobudzanie koni do biegu, ostrzeganie przed rabusiami i tępienie gryzoni w stajniach – z uwagi na to ostatnie zajęcie nazywano je pinczerami stajennymi.

Dwa sznaucery na białym tle
fot. Shutterstock

Początkowo czworonogi te różniły się umaszczeniem i strukturą szaty, jednak w 1836 r. postanowiono je usystematyzować i podzielono na pinczery krótkowłose (należy do nich m.in. doberman) i szorstkowłose.

W latach 40. XIX w. pinczery szorstkowłose zaczęto nazywać sznaucerami (od niemieckiego die Schnauze – pysk, broda). Pierwsza organizacja zrzeszająca miłośników i hodowców rasy – Pinscher Schnauzer Verband – powstała w 1895 r.; w 1921 r. została przemianowana na Pinscher Schnauzer Klub.

Sznaucer w kwiatach
fot. Shutterstock

Prawdopodobnie współczesny sznaucer średni powstał ze skrzyżowania wspomnianych wiejskich psów ze szpicem wilczastym i terierem szorstkowłosym. O ile można mieć prawie pewność, że pierwsza rasa ma swój udział w powstaniu sznaucera średniego (z uwagi na umaszczenie pieprz i sól), to co do drugiej zdania są podzielone – przemawiają jednak za tym duża pasja łowiecka i temperament średniaków.

Czarną maść uzyskano zapewne w wyniku krzyżówki z black and tan toy terrierem, ale mogła również powstać w wyniku selekcji. Do utrwalenia umaszczenia pieprz i sól przyczynili się w latach 70. XIX w. Georg Gallen i Leonard Kohn.

Wzorzec

Sznaucer średni – II grupa FCI, sekcja 1.1, nr wzorca 182

  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Pierwotne przeznaczenie: pies wiejski do tępienia gryzoni i stróżowania
  • Charakter: pies o dużym temperamencie, wesoły, bystry, ciekawski, energiczny i pewny siebie; wrażliwy, mocno przywiązuje się do właściciela, źle znosi samotność i brak zainteresowania; czujny stróż, nieufny wobec obcych, ale niewykazujący nieuzasadnionej agresji; aktywny i bardzo wytrzymały, trudno go zmęczyć
  • Wielkość: wysokość w kłębie 45-50 cm (+/- 2 cm); wzrost psów bliżej górnej granicy, suk – dolnej
  • Szata: włos okrywowy na całym ciele szorstki, twardy i gęsty, nie może być nastroszony ani falisty; na kufie tworzy typową dla rasy twardą, długą brodę, a nad oczami krzaczaste brwi; podszerstek miękki i gęsty
  • Maść: pieprz i sól oraz czarna
  • Osiąganie dojrzałości: 1,5-2 lata
  • Długość życia: 13-15 lat
  • Linienie: nie linieje, jeśli jest regularnie trymowany
  • Aktywność: średnia; potrzebuje regularnych spacerów i zabawy
  • Szkolenie: wskazane psie przedszkole; można szkolić w zakresie podstawowego posłuszeństwa (PT) i do tropienia (PTT); nadaje się do uprawiania psich sportów – obedience, agility, flyballu
  • Podatność na szkolenie: duża; pies inteligentny, chętnie pracuje z człowiekiem; wymaga pozytywnych bodźców i łagodnego podejścia – źle znosi metody siłowe
  • Stosunek do dzieci: bardzo przyjazny
  • Stosunek do innych psów: przyjazny, lubi wspólne zabawy i nie wszczyna bójek; samce miewają skłonność do dominacji
  • Odporność na warunki atmosferyczne: odporny
  • Mieszkanie: może mieszkać wszędzie, ale nie nadaje się do kojca
  • Przygotowanie do wystaw: wymaga odpowiedniego przygotowania szaty (trymowanie i strzyżenie), które trzeba zacząć już na kilka tygodni przed wystawą
  • Koszty utrzymania: 100-150 zł miesięcznie
  • Pierwsze w Polsce: II połowa lat 60. XX w.
  • Możliwość nabycia szczeniaka: raczej nie ma problemu z kupnem
  • Cena psa z rodowodem: 1000-2000 zł

Sznaucer średni wzorzec

Ciekawostki

Z trzech wielkości sznaucerów (miniaturowy, średni i olbrzym), to właśnie sznaucer średni jest pierwowzorem pozostałych, od niego się wywodzi się miniatura i olbrzym.

Średniej wielkości sznaucery były wykorzystywane przez armię niemiecką jako posłańcy w czasie wojny.