Ludzie uwielbiają stereotypy i wszelkie uproszczenia dotyczące otaczającego ich świata. Nic dziwnego więc, że psy również padły ich ofiarą! Wśród opiekunów psów krąży wiele przekonań dotyczących zachowania psów w zależności od ich płci. Suczki są bardziej humorzaste. Samce mają więcej chęci do zabawy. Suki częściej wykazują agresję do innych psów i gorzej dogadują się z kotami. Samce częściej gryzą ludzi i lepiej nadają się na domowego stróża… Tylko czy psy i suki naprawdę tak bardzo różnią się charakterem? Czy takie przekonania to po prostu błędnie powielane stereotypy związane z płcią? Zobaczmy, co mówią o tym naukowcy i hodowcy!
Czy stereotypy związane z płcią mają w sobie trochę prawdy?
Istnieje wiele badań mających sprawdzić, jak bardzo psy i suczki różnią się od siebie zachowaniem i charakterem. Jedno z nich, przeprowadzone w 2018 roku wykazało, że w zależności od płci psiaki zachowują się odrobinę inaczej. Różnice te miały wynikać z przystosowania się do życia w naturze. Samce opisywane były częściej jako pewne siebie i bardziej agresywne niż suki. Suczki miały chętniej uczestniczyć w szkoleniu z opiekunem niż samce, które wolały radosne zabawy.
Okazuje się jednak, że takie różnice mogą wynikać wyłącznie z naszego postrzegania zwierzaków, a nie ich faktycznego charakteru czy zachowania. Badania z 2011 roku pokazały, że płeć psa ma ogromny wpływ na to, jak opisujemy naszego pupila i jakich określeń wobec niego używamy. Możliwe też, że osoby poszukujące w psie danych cech charakteru, takich jak pewność siebie, agresywność czy chęć do współpracy, zwracają większą uwagę na „odpowiednie” dla danej płci zachowania podczas wychowania i po prostu bardziej je wzmacniają.
Lepszy szczeniak pies czy mała suczka?
Silne stereotypy dotyczące płci u psów wyraźne są najbardziej w chwili wyboru nowego szczeniaka u hodowcy. Większość przyszłych opiekunów dokładnie wie, jakiej płci ma być nowy członek ich rodziny i uważa, że pozwoli to w dużej mierze przewidzieć przyszły charakter pupila. Z takim założeniem nie zgadzają się jednak niektórzy hodowcy. Ich zdaniem płeć ma podobny wpływ na zachowanie psa, co kolor jego sierści – czyli praktycznie żaden.
Opiekunowie czworonogów szukający bezproblemowego zwierzaka częściej wybierają suczki. Dzięki temu mają nadzieję uniknąć wielu niepożądanych zachowań, takich jak kopulowanie czy posikiwanie w domu. Okazuje się jednak, że takie problemy mogą w takiej samej mierze dotyczyć też suczek – niektóre samice również będą próbować kopulować na nogach opiekuna czy znaczyć moczem meble i dywany. Zachowanie psa, niezależnie od jego płci, wynika przede wszystkim z tego, jak wychowamy naszego pupila.
Czy płeć naprawdę nie ma znaczenia?
Wybór szczeniaka konkretnej płci ma znaczenie przede wszystkim w dwóch sytuacjach – gdy zamierzamy prowadzić hodowlę psów rasowych i gdy chcemy zminimalizować ryzyko potencjalnych konfliktów między kilkoma psami w domu. Z obserwacji wielu opiekunów i hodowców wynika, że najtrudniej jest pogodzić dwie suczki żyjące pod jednym dachem. Najspokojniej natomiast żyją pary mieszane, czyli pies z suczką. Płeć szczeniaka musimy brać także pod uwagę, jeśli nie chcemy poddawać zwierzaków zabiegowi kastracji. Suka w cieczce może być bowiem przyczyną walk między dwoma niekastrowanymi samcami, nawet jeśli na co dzień żyją ze sobą w całkowitej zgodzie. Opiekowanie się niekastrowanym, ale dobrze wychowanym samcem jest też z reguły mniej uciążliwe, niż suką mającą cieczkę kilka razy w roku.
Płeć nie jest najważniejsza!
Wybierając dla siebie najodpowiedniejszego psa, nie powinniśmy skupiać się na jego płci. Istnieje bowiem wiele innych cech i spraw, które powinny być dla nas znacznie ważniejsze. Szczególnie ostrożnie powinniśmy rozważyć wybór rasy naszego przyszłego pupila, a także dokładnie prześwietlić hodowcę, u którego będziemy kupować szczeniaka. Większość przekonań dotyczących charakteru i potencjalnych problemów wychowawczych to tylko stereotypy związane z płcią – kluczowe znaczenie mają prawidłowe wychowanie, szkolenie i socjalizacja!
zdjęcie główne: Shutterstock
