APPENZELLER - Rasy PSY.pl - portal o psach

Rasy

Appenzeller w pozycji wystawowej

APPENZELLER

Appenzeller pracował jako pastuch w trudnym, górskim terenie. Dzięki temu jest bardzo odporny, wytrzymały, zwinny i sprytny. Appenzeller najlepiej czuje się na wsi, jednak nie nadaje się do trzymania czy w kojcu. Musi mieć stały kontakt z ludźmi, bo lubi im towarzyszyć w codziennych czynnościach. Jeśli właściciel poświęci dużo czasu na zabawę i szkolenie, pies przystosuje się do życia w mieście. Gdy zaspokaja się jego potrzeby, w domu zachowuje się spokojnie i nie narzuca się.

Charakter

Appenzellery to psy energiczne, wesołe i bystre. Uczą się chętnie i szybko, choć… mogą zaskoczyć pomysłowością. Mają dużą potrzebę ruchu i zajęć umysłowych. Bez stymulacji mogą stwarzać problemy: przesadnie pilnować terenu i przedmiotów lub członków rodziny, niszczyć.

Appenzeller najlepiej czuje się na wsi, jednak nie nadaje się do trzymania czy w kojcu. Musi mieć stały kontakt z ludźmi, bo lubi im towarzyszyć w codziennych czynnościach.

Jeśli właściciel poświęci dużo czasu na zabawę i szkolenie, pies przystosuje się do życia w mieście. Gdy zaspokaja się jego potrzeby, w domu zachowuje się spokojnie i nie narzuca się.

Umiejętności

Apki są szybkie, zwinne, chętne do współpracy i obdarzone doskonałym refleksem. Wytrzymałe fizycznie i odporne na trudne warunki atmosferyczne z powodzeniem uprawiają agility, flyball, frisbee czy posłuszeństwo sportowe. Pracują także jako psy ratownicze, przewodnicy niewidomych, a nawet jako terapeuci.

Szkolenie i wychowanie

Appenzeller najmocniej wiąże się z jedną osobą, którą uzna za przewodnika, ale jest lojalny wobec całej rodziny. Uwielbia zabawy, jest więc doskonałym – i zadziwiająco delikatnym – towarzyszem dziecięcych gier. Ma silny instynkt stadny, a do stada zalicza nie tylko ludzi, ale też zwierzęta domowe.

Wobec obcych psy te te są raczej nieufne, ale dobrze zsocjalizowane zachowują dystans, bez okazywania strachu czy agresji. Z obcymi czworonogami rzadko popadają w konflikty.

Appenzeller leży na trawie
fot. Shutterstock

W wypadku tej rasy ważna jest staranna socjalizacja. Pozbawiony jej appenzeller może wyrosnąć na nerwowego dzikusa. Psy te dorastają powoli; zazwyczaj dopiero w wieku trzech lat są w pełni dojrzałe psychicznie. Potrzebują konsekwencji, ale źle znoszą twarde traktowanie.

Dla kogo ta rasa

Przedstawiciel tej rasy potrzebuje mądrego przewodnika, który będzie umiał ukierunkować i spożytkować jego energię.

Wady i zalety

Wady
  • niewybiegany może niszczyć
  • źle zsocjalizowany może wykazywać lęk, a nawet agresję
Zalety
  • wesoły
  • szybko i chętnie się uczy
  • odważny

Zdrowie

Choć appenzeller zyskał sobie miłośników i nie należy do ras ekstremalnie rzadkich, to baza hodowlana jest bardzo wąska. Wszystkie zarejestrowane psy pochodzą od zaledwie 11 założycieli, rasa jest więc mocno zinbredowana. Niebywałe znaczenie ma zatem selekcja pod kątem zdrowia, co się Szwajcarom udaje.

Szczeniak appenzeller
fot. Shutterstock

Jak na rasę hodowaną w tak bliskim pokrewieństwie, appenzellery są zadziwiająco odporne. Zawdzięczają to surowej selekcji i temu, że ominęły je mody i nadal są rasą naturalną. Jak u wielu innych psów zdarza się jednak dysplazja.

Zinbredowanie rasy wpływa także zapewne na długość życia. Wiele psów tej wielkości dożywa ponad 14 lat, a appenzellery żyją przeciętnie 12-13 lat.

Pielęgnacja

Szata appenzellera wymaga tylko szczotkowania. Poza czasem linienia raz na dwa tygodnie, a w jego okresie nawet codziennie.

Historia

Rasa ta łączy w sobie cechy szpiców, owczarków i molosów. Appenzeller jako jedyny spośród czterech ras szwajcarskich psów pasterskich ma typowy dla szpiców zakręcony ogon i może występować w umaszczeniu czekoladowym. Jest ono jednak znacznie rzadsze niż czarne.

Appenzellera opisano po raz pierwszy w 1853 r. w „Das Tierleben der Alpenwelt” (Życie zwierząt w Alpach): „donośnie szczekający, krótkowłosy, średniej wielkości, wielokolorowy pies pasterski, w dość wyrównanym typie szpica, używany do pilnowania obejścia i zaganiania bydła”.

Appenzeller z patykiem
fot. Shutterstock

W 1895 r. popularyzator rasy Max Sieber zaapelował do Szwajcarskiego Związku Kynologicznego o pomoc w rozwoju appenzellera. W 1898 r. radny kantonu Sankt Gallen przeznaczył 400 franków na wyodrębnienie hodowli. Powołano komisję, ustalono cechy rasy i wyszukano na targu w Altstatten dziewięć psów i siedem suk.

W 1899 r. na wystawie w Winterthur pokazano osiem appenzellerów w klasie psów pasterskich górskich. Dzięki inicjatywie prof. Alberta Heima w 1906 r. powstał Klub Appenzellera.

Po wprowadzeniu obowiązkowej rejestracji szczeniąt w księdze rodowodowej rozpoczęła się planowa hodowla w czystości rasy. W 1914 r. prof. Heim opracował pierwszy obowiązujący wzorzec.

Co ciekawe, w ojczyźnie rasy 95 proc. hodowców to rolnicy nadal wykorzystujący te psy w ich tradycyjnej roli. Oprócz Szwajcarii appenzellery są popularne w Holandii i Niemczech. Sporo miłośników mają także w Austrii, Francji, Belgii i Danii. Coraz popularniejsze stają się w Stanach Zjednoczonych i Ameryce Południowej.

Do Polski pierwszą suczkę sprowadzono w 1999 r. W 2002 r. została matką pierwszego polskiego miotu appenzellerów o przydomku hodowlanym „z Wojtatówki”. Obecnie mieszka u nas ponad 100 przedstawicieli rasy.

Wzorzec

Appenzeller – II grupa FCI: sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne
  • pochodzenie: Szwajcaria
  • charakter:  pewny siebie i odważny; nieco nieufny wobec obcych, nieprzekupny stróż
  • wielkość: psy 52-56 cm, suki 50-54 cm, tolerancja +/-2 cm
  • waga: 20-30 kg
  • szata: dwuwarstwowa: włos okrywowy twardy, ościsty i przylegający, podszerstek gęsty
  • maść: podstawowa czarna lub czekoladowa z symetrycznym rdzawobrązowym podpalaniem i białymi znaczeniami
  • długość życia: 12-13 lat
  • podatność na szkolenie: wysoka; uczy się szybko i chętnie
  • aktywność: dość duża
  • koszty utrzymania: 150-200 zł miesięcznie
  • odporność: bardzo odporny; sporadycznie zdarza się dysplazja biodrowa
  • możliwość nabycia szczeniaka: działa niewiele hodowli, na szczenię trzeba zwykle poczekać
  • cena psa z rodowodem:  2500 zł

Ciekawostki

Nazwa rasy wzięła się od kantonu Appenzell w Szwajcarii. Jedna z głównych teorii dotyczących jej pochodzenia głosi, że to rasa rodzima, powstała na bazie psów bytujących tu już w epoce brązu.

Druga zaś mówi, że appenzeller, tak jak jego więksi kuzyni, jest potomkiem molosów przywiedzionych przez Rzymian. Być może obie są prawdziwe i w żyłach appenzellerów płynie krew psów o różnym pochodzeniu.


Przeczytaj także