ENTLEBUCHER

 

Charakter

Entlebucher to najmniejszy z czterech szwajcarskich psów górskich i do bydła (pozostałe to duży szwajcarski pies pasterski, berneński pies pasterski i appenzeller). Wszystkie cztery rasy mają charakterystyczne trójkolorowe umaszczenie.

Portret entlebuchera
fot. Shutterstock

Entlebucher to pies przyjazny i miły. Lubi towarzystwo ludzi i innych psów. W stosunku do swojej ludzkiej rodziny jest lojalny, mocno przywiązuje się do opiekuna. Chętnie się uczy. Nie poleca się go jednak początkującym właścicielom, bo mogą mieć problemy z jego silnym instynktem stróżowania.

Umiejętności

Psy te miały pilnować i zaganiać stada bydła oraz pilnować domu i obejścia. Do dziś doskonale sprawdzają się w roli stróży, choć przede wszystkim są psami do towarzystwa. Można również z nimi uprawiać psie sporty.

Szkolenie i wychowanie

Jako typowy pies zaganiający, entlebucher chętnie współpracuje z człowiekiem. Mimo gotowości do pracy, nie jest nadpobudliwy i jeśli zapewni mu się dłuższe spacery, dobrze przystosuje się do życia w mieszkaniu.

Entlebucher biegnący z patykiem w pysku
fot. Shutterstock

Z natury jest nieufny, wymaga więc starannej socjalizacji w młodym wieku. Kupując szczenię, należy zwrócić szczególną uwagę na psychikę rodziców, a przynajmniej matki. Zdarzają się niestety entlebuchery tchórzliwe, przy czym trudno czasem stwierdzić, na ile jest to kwestia wadliwej psychiki, a na ile niedostatecznej socjalizacji.

Entlebucher o prawidłowej psychice przy pierwszym kontakcie może szczekać na obcą osobę i zachowywać dystans, ale jeśli zachowuje się ona spokojnie, a właściciel pokaże psu, że wszystko jest w porządku, czworonóg szybko nawiąże z gościem przyjacielskie kontakty.

Dla kogo ta rasa

Rasę tę można polecić każdemu, kto chciałby mieć psa ruchliwego, ale nie zamęczającego swoją aktywnością. Doskonale sprawdza się jako towarzysz rodziny, zwłaszcza że w stosunku do dzieci, które zna, jest bardzo łagodny.

Entlebucher skaczący za ringiem na plaży
fot. Shutterstock

Również miłośnicy psich sportów będą zadowoleni z entlebuchera. Nie potrzebuje specjalnej motywacji, praca z panem to dla niego sama radość. Nie ma skłonności do włóczęgostwa i kłusownictwa, można więc bez problemu zabierać go na wycieczki w plenerze.

Wady i zalety

Wady

  • wymaga starannej socjalizacji
  • potrzebuje sporo ruchu i zajęcia
  • zdarzają się osobniki lękliwe

Zalety

  • dobry towarzysz dla aktywnych rodzin
  • podatny na szkolenie
  • można z nim uprawiać sporty
  • nieskomplikowany w pielęgnacji
  • zdrowy i odporny

Zdrowie

Choć zasadniczo jest to rasa zdrowa, czasami zdarza się dysplazja stawów biodrowych i choroby oczu o podłożu genetycznym (dostępny jest m.in. test na PRA) – dlatego warto badać pod tym kątem psy przeznaczone do hodowli.

Dwa entlebuchery stojące w jesiennym pejzażu
fot. Shutterstock

Żywienie

Entlebucher nie ma pod tym względem jakichś szczególnych wymagań. Można go żywić zarówno gotowymi karmami dobrej jakości, jak i pokarmem przygotowywanym samodzielnie w domu.

Entlebucher w cwale
fot. Shutterstock

Pielęgnacja

Pielęgnacja entlebuchera nie nastręcza problemów. Pies linieje dwa razy w roku, wymaga wtedy częstszego szczotkowania, aby pozbyć się martwego włosa.

Historia

Szwajcarskie psy pasterskie różnej wielkości były to wiejskie, ciężko pracujące psy, które miały pilnować i zaganiać stada bydła oraz pilnować domu i obejścia. Jedna z teorii mówi, że psy te pochodzą od molosów, które dotarły na tereny dzisiejszej Szwajcarii wraz z rzymskimi legionami, pędząc bydło – żywy zapas mięsa dla żołnierzy. Być może jednak mają w sobie po prostu krew rdzennych psów, od stuleci zamieszkujących te tereny.

Szczeniak i dorosły entlebucher niosące razem patyk
fot. Shutterstock

Najmniejsza z czterech ras pochodzi z doliny Entlebuch, z kantonów Lucerna i Berno. Pierwszy opis psa o nazwie „Entlibucherhund” pochodzi z 1889 r., jednak jeszcze przez wiele lat nie rozróżniano entlebuchera i appenzellera. Dla mieszkańców były to po prostu małe lub średnie wiejskie psy, wykorzystywane do podobnych zadań. Nie istniały jako rasy w dzisiejszym rozumieniu tego słowa.

W 1913 r. na wystawie w Lagenthal pokazano 4 egzemplarze „entlebucherów”. Wtedy po raz pierwszy zapoznał się z nimi Albert Heim, wielki miłośnik szwajcarskich psów górskich i do bydła. Psy wpisano do Szwajcarskiej Księgi Rodowodowej jako czwartą z rodzimych ras. Jednak najbardziej zasłużył się dla tej rasy dr Bernhard Kobler. Z jego inicjatywy rozpoczęto hodowlę w czystości rasy, a w 1928 r. utworzono klub rasy.

Entlebucher wbiegający do morza
fot. Shutterstock

Już na pierwszy rzut oka widać, że entlebucher to pies „naturalny”. Nie został zbytnio zmieniony ani „zepsuty” przez hodowlę ukierunkowaną tylko na wygląd. W jego budowie widoczne jest pokrewieństwo z molosami, nieco przypomina miniaturę rottweilera – swojego bliskiego kuzyna. Jak na swój wzrost jest dość masywny i umięśniony. Z drugiej strony, jako pies zaganiający, musiał być bardzo zwinny. Prawdopodobnie ma w sobie również krew owczarków – może o tym świadczyć fakt, iż niektóre psy rodzą się z naturalnie skróconym ogonem.

Rasa ta nie jest zbyt popularna, jednak stopniowo zyskuje coraz więcej miłośników. Do Polski jej pierwszy przedstawiciel trafił około roku 2000. W tej chwili w naszym kraju rasa nadal nie należy do szeroko znanych, ale raczej nie ma problemów z zakupem szczenięcia.

Wzorzec

Entlebucher – grupa II FCI, sekcja 3, nr wzorca 47

  • Kraj pochodzenia: Szwajcaria
  • Charakter: energiczny, pewny siebie, przyjazny w stosunku do znajomych, nieco nieufny do obcych; wierny, czujny, nieprzekupny stróż; wesoły, chętnie się uczy
  • Wielkość: idealny wzrost: psy: 44-50 cm (tolerancja do 52 cm), suki: 42-48 cm (tolerancja do 50 cm)
  • Waga: niesprecyzowana we wzorcu, ok. 20-30 kg
  • Szata: krótka, dwuwarstwowa; włos okrywowy twardy, przylegający i lśniący; gęsty podszerstek
  • Maść: trikolor (czarna z podpalaniami i białymi znaczeniami)
  • Długość życia: 11-15 lat
  • Podatność na szkolenie: bardzo duża
  • Aktywność: potrzebuje sporo ruchu i zajęcia
  • Koszty utrzymania: 120-150 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny
  • Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma problemu
  • Cena psa z rodowodem: 3500-4000 zł

Ciekawostki

Entlebucher jest jedynym ze szwajcarskich psów pasterskich, u którego występuje gen skróconego ogona. Udowodniono, że jest to ta sama mutacja, co u wielu ras pasterskich, co świadczy o prawdopodobnym spokrewnieniu tej rasy z owczarkami.

Mutacja powodująca skrócenie ogona jest dominująca, to znaczy, że jedno z rodziców musi mieć tę cechę, aby mogło przekazać ją dzieciom. Nie da się jednak hodować wyłącznie psów krótkoogoniastych, ponieważ wszystkie psy ze skróconymi ogonami są heterozygotyczne  – mają jeden gen na krótki ogon i jeden gen „normalny”.

Ogon może być skrócony od całkowitego braku, przez wszystkie długości pośrednie, aż po niemal pełny.