Wygląd rasy chiński grzywacz
Grzywacz chiński to mały pies ważący do 5,5 kg. Głowa jest proporcjonalna, o delikatnej budowie, z wyraźnym stopem i wąską, wydłużoną kufą. Uszy u odmiany nagiej są nisko osadzone, stojące lub półstojące, natomiast u odmiany owłosionej mogą być wiszące i pokryte miękką sierścią. Oczy są średniej wielkości, o migdałowym kształcie i ciemnej barwie. Łapy grzywacza są smukłe, a ogon jest dość długi, osadzony wysoko, w ruchu noszony w górze lub opuszczony. Grzywacz chiński występuje w dwóch typach: lekkim, o delikatnej kości, tzw. jelenim, oraz krępym, o mocniejszym ciele, tzw. typ kuca
Rasa występuje w dwóch odmianach:
- bezwłosej („nagiej”) – niemal całkowicie nie ma sierści poza kępkami na głowie i szyi (grzywa), ogonie i dolnych częściach kończyn,
- owłosionej („powder puff”) – posiada delikatną, długą sierść z podszerstkiem, która tworzy efekt woalki.
W rasie tej dopuszczalne są wszystkie rodzaje umaszczenia.
Charakter i usposobienie rasy chiński grzywacz
Pomimo ekscentrycznego wyglądu chiński grzywacz ma całkiem zwyczajny charakter i wiele zalet. Jest łagodny, zrównoważony, wesoły i zawsze chętny do zabawy. Wylewny w okazywaniu uczuć, opiekuna darzy ogromnym przywiązaniem. Pozbawiony towarzystwa człowieka będzie nieszczęśliwy.
Grzywacz jest nieufny wobec obcych. Traktuje ich z rezerwą i unika kontaktu, przez co ma opinię dumnego i wyniosłego. Opiekuna potrafi owinąć sobie wokół palca, dlatego nie wolno ustępować mu we wszystkim.
Grzywacz chiński i dzieci
Grzywacz doskonale czuje się wśród dzieci, zarówno małych, jak i starszych. Jest bardzo cierpliwy, chętnie wykonuje ich polecenia i jako jeden z niewielu psów uznaje ich autorytet. Jest jednak dość podatny na wpływ otoczenia – przy głośnych dzieciach może stać się hałaśliwy.
Grzywacz może mieszkać z innymi czworonogami, wyraźnie preferuje jednak własną rasę. Lubi spacery, ale nie wymaga wiele ruchu.
Umiejętności
Pierwotnie chińskie grzywacze były przede wszystkim psami do towarzystwa. Używano ich jako żywych termoforów – ogrzewały łóżka i były pomocne przy leczeniu wielu dolegliwości, m.in. zmian reumatycznych.
Obecnie te niewielkie pieski są doskonałymi przyjaciółmi rodziny, z powodzeniem mogą też startować w zawodach agility.
Szkolenie i wychowanie
Chińczyk jest inteligentny i można nauczyć go wielu sztuczek. Często sam inicjuje zabawy, co można wykorzystać podczas nauki. Trzeba jednak obchodzić się z nim bardzo delikatnie. Szczenięta powinny być socjalizowane i oswajane z nowymi sytuacjami.
Dla kogo ta rasa
Idealnym opiekunem dla grzywacza jest spokojny domator, wiodący ustabilizowane życie. Pies tej rasy świetnie nadaje się jednak i dla rodzin z dziećmi, i dla osób starszych.
Zarówno nagie, jak owłosione czworonogi mogą być trzymane przez alergików, ponieważ nie gubią sierści i nie powodują uczuleń.
Wady i zalety rasy chiński grzywacz
Chiński grzywacz – jaki jest? Poznaj jego wady i zalety!
Wady
- wrażliwy
- zimą doskwiera mu chłód, a latem – upał
- nieufny wobec obcych i szczekliwy
Zalety
- nie wymaga dużo ruchu
- nadaje się zarówno dla dzieci, jak i osób starszych
- chętny do zabawy i nauki
Zdrowie rasy chiński grzywacz
Grzywacz cieszy się dobrym zdrowiem. Zdarzają się alergie na czystą wełnę, dlatego ani psie legowiska, ani ubranka nie powinny jej zawierać.
Ponadto psy bezwłose są bardziej wrażliwe na chłód, a latem – na oparzenia słoneczne. Jeśli przebywają długo w pełnym słońcu, trzeba smarować im skórę kremami z filtrem UV.
Żywienie rasy chiński grzywacz
Chińczyk lubi jeść i nie jest wybredny. Dieta (karma lub domowe posiłki) powinna być dostosowana do wieku, stanu zdrowia i poziomu aktywności oraz dobrze zbilansowana. Zimą można nieco zwiększyć porcje.
Pielęgnacja rasy chiński grzywacz
Pielęgnacja grzywacza chińskiego jest zależna od odmiany.
W przypadku odmiany nagiej kluczowe jest utrzymanie skóry w czystości oraz jej nawilżanie przy pomocy specjalnych kremów lub balsamów, by zapobiec przesuszeniu i łuszczeniu się naskórka. Latem konieczne jest stosowanie kremów z filtrem UV chroniących przed słońcem. Kąpiele wykonuje się regularnie, mniej więcej co 7–10 dni, używając delikatnych, nawilżających szamponów przeznaczonych dla psów o delikatnej skórze.
Dla odmiany owłosionej, czyli powder puff, pielęgnacja polega na codziennym lub regularnym szczotkowaniu cienkiej i delikatnej sierści, aby zapobiec plątaniu i tworzeniu się kołtunów. Sierść trzeba dokładnie rozczesywać, a kąpiele przeprowadzać co kilka tygodni, stosując odpowiednie kosmetyki do długiej sierści.
Uwagę należy zwracać też na czystość uszu i oczu, ponieważ skłonność do gromadzenia zabrudzeń może prowadzić do stanów zapalnych. Ważną częścią pielęgnacji jest też przycinanie pazurów.
Historia rasy chiński grzywacz
Pozbawione sierści czworonogi występowały w wielu regionach świata, dlatego dokładne ustalenie pochodzenia chińskiego grzywacza nie jest możliwe. Jego ślady można odnaleźć zarówno w obu Amerykach, jak i w Azji Mniejszej. Niektórzy uważają, że powstał ze związku nagiego psa meksykańskiego (xoloitzpointli) z chihuahua.
W Chinach grzywacz był znany już przed wieloma wiekami. Występował w dwóch typach. Mniejsze psy, tzw. świątynne, nazywane także strażnikami skarbca, były pilnie strzeżone przez mnichów. Służyły im jako wyrocznia: bacznie obserwowali ich reakcję na zadane pytania. Uważano je także za doskonały lek na reumatyzm, ich ciepła skóra skutecznie rozgrzewała chore miejsca. Dużymi względami cieszyły się też na dworze cesarskim, gdzie układano je na aksamitnych poduszkach i zakładano im na szyje kolie z pereł.
Drugi typ grzywacza, znacznie większy i masywniejszy, uchodził w kuchni azjatyckiej za wyjątkowy przysmak; tuczono go i zjadano w dni świąteczne. Grzywacze towarzyszyły swoim bogatym właścicielom i marynarzom na statkach handlowych. W ten sposób dotarły do wielu krajów, gdzie często krzyżowały się z miejscowymi psami.
Po raz pierwszy chińskiego grzywacza pokazano na wystawie w Westminster w 1885 r., a później w 1926 r. na ekspozycji upamiętniającej 150 lat Filadelfii. Potem na długi czas zapomniano o tej rasie.
Do Anglii grzywacze trafiły w połowie lat 60. XX w. W 1975 r. w USA powołano klub miłośników rasy. Na początku lat 80. XX w. brytyjski Kennel Club (związek hodowców) uznał owłosioną odmianę grzywaczy i od tej pory mają one takie same prawa na wystawach jak ich nadzy bracia.
Chiński grzywacz w Polsce
Pierwsze chińskie grzywacze pojawiły się w Polsce pod koniec lat 80. XX w.
Wzorzec rasy chiński grzywacz
Chiński grzywacz – IX grupa FCI, psy ozdobne i do towarzystwa
| Kraj pochodzenia | Chiny, patronat: Wielka Brytania |
| Charakter | łagodny; pies zrównoważony, wesoły, bardzo oddany rodzinie; jest nieufny wobec obcych |
| Wysokość w kłębie | psy 28-33 cm, suki 23-30 cm |
| Waga | 2,5-5,5 kg |
| Szata | u odmiany nagiej kępki sierści występują na głowie, uszach, dolnej części kończyn i ogonie; skóra delikatna, miękka i ciepła w dotyku, może zmieniać barwę w ciągu roku, jaśniejąc na zimę; u odmiany owłosionej (powder puff) szata składa się z podszertka i delikatnego, długiego włosa okrywowego |
| Maść | dopuszczalne wszystkie kolory i ich kombinacje |
| Długość życia | 12-15 lat |
| Odporność na warunki atmosferyczne | mało odporny; u odmiany bezwłosej w czasie dużych mrozów wskazane jest ubranko, a latem – krem z filtrem UV |
| Koszty utrzymania | od 150 zł miesięcznie |
| Cena psa z rodowodem | od 3500 zł |
Najczęściej zadawane pytania
Czy chiński grzywacz dużo szczeka?
Chińskie grzywacze są dość szczekliwymi psami. Niektórzy żartują, że to psy stróżujące, ponieważ tak gorliwie informują opiekuna o wszystkim, co dzieje się w otoczeniu. Jeśli nie chcemy, żeby szczekał z byle powodu, nie należy pozwalać na takie zachowanie.
Czy grzywacz chiński zawsze jest nagi?
Swój niecodzienny wygląd chiński grzywacz zawdzięcza samoistnej mutacji genetycznej. Gen odpowiedzialny za brak owłosienia (N) jest genem letalnym (powoduje śmierć zwierząt niedługo po urodzeniu lub zamieranie zarodka jeszcze w życiu płodowym), dlatego niemożliwe jest hodowanie psów mających dwa geny NN. W rozmnażaniu tej rasy konieczny jest więc udział osobników owłosionych (z genem n). W tym samym miocie rodzą się zatem szczenięta nagie (z genami Nn) lub z sierścią (z dwoma genami nn).
