Chiński grzywacz - pies do towarzystwa - portal PSY.pl

Rasy

Grzywacz chiński w pozycji wystawowej

CHIŃSKI GRZYWACZ

Dawniej czczone... lub jedzone, dziś zwane pieszczotliwie puszkami do pudru lub nagusami, chińskie grzywacze zyskują coraz większe grono miłośników. Chiński grzywacz to nieduży pies do towarzystwa występujący w dwóch odmianach: owłosionej oraz nagiej. Pies raczej lekkiej budowy, o prostym grzbiecie, elegancki w ruchu. Bardzo inteligentny i bystry, wrażliwy, źle znosi niedelikatne traktowanie. Wesoły i czujny. Niektórzy uważają, że powstał ze związku nagiego psa meksykańskiego (xoloitzpointli) z chihuahua.

Charakter

Pomimo ekscentrycznego wyglądu chiński grzywacz ma całkiem zwyczajny charakter i wiele zalet. Jest łagodny, zrównoważony, wesoły i zawsze chętny do zabawy. Wylewny w okazywaniu uczuć, opiekuna darzy ogromnym przywiązaniem. Pozbawiony towarzystwa człowieka będzie nieszczęśliwy. Doskonale czuje się wśród dzieci, zarówno małych, jak i starszych. Jest bardzo cierpliwy, chętnie wykonuje ich polecenia i jako jeden z niewielu psów uznaje ich autorytet.

Grzywacz jest nieufny wobec obcych. Traktuje ich z rezerwą i unika kontaktu, przez co ma opinię dumnego i wyniosłego. Właściciela potrafi owinąć sobie wokół palca, dlatego nie wolno ustępować mu we wszystkim. Jest dość podatny na wpływ otoczenia, np. w głośnym domu może stać się hałaśliwy.

Chiński grzywacz z patykiem w pysku
fot. Jolanta Tarułka

Jeśli nie chcemy, żeby szczekał z byle powodu, nie należy pozwalać na takie zachowanie. Może mieszkać z innymi czworonogami, wyraźnie preferuje jednak własną rasę. Lubi spacery, ale nie wymaga wiele ruchu.

Szkolenie i wychowanie

Chińczyk jest inteligentny i można nauczyć go wielu sztuczek. Często sam inicjuje zabawy, co można wykorzystać podczas nauki. Trzeba jednak obchodzić się z nim bardzo delikatnie. Szczenięta powinny być socjalizowane i oswajane z nowymi sytuacjami.

Umiejętności

Pierwotnie chińskie grzywacze były przede wszystkim psami do towarzystwa. Używano ich jako żywych termoforów – ogrzewały łóżka i były pomocne przy leczeniu wielu dolegliwości, m.in. zmian reumatycznych.

Szczeniak grzywacza chińskiego
fot. Shutterstock

Obecnie te niewielkie pieski są doskonałymi przyjaciółmi rodziny, z powodzeniem mogą też startować w zawodach agility.

Dla kogo ta rasa

Idealnym właścicielem dla grzywacza jest spokojny domator, wiodący ustabilizowane życie. Pies tej rasy świetnie nadaje się jednak i dla rodzin z dziećmi, i dla osób starszych.

Chiński grzywacz owłosiony
fot. Shutterstock

Zarówno nagie, jak owłosione czworonogi mogą być trzymane przez alergików, ponieważ nie gubią sierści i nie powodują uczuleń.

Wady i zalety

Wady
  • wrażliwy
  • zimą doskwiera mu chłód, a latem – upał
  • nieufny wobec obcych
Zalety
  • nie wymaga dużo ruchu
  • nadaje się zarówno dla dzieci, jak i osób starszych
  • chętny do zabawy i nauki

Zdrowie

Grzywacz cieszy się dobrym zdrowiem. Zdarzają się alergie na czystą wełnę, dlatego ani psie legowiska, ani ubranka nie powinny jej zawierać.

Grupa chińskich grzywaczy
fot. Shutterstock

Ponadto psy bezwłose są bardziej wrażliwe na chłód, a latem – na oparzenia słoneczne. Jeśli przebywają długo w pełnym słońcu, trzeba smarować im skórę kremami z filtrem UV.

Żywienie

Chińczyk lubi jeść i nie jest wybredny. Karma powinna być średniobiałkowa i dobrze zbilansowana. Zimą można nieco zwiększyć porcje.

Historia

Pozbawione sierści czworonogi występowały w wielu regionach świata, dlatego dokładne ustalenie pochodzenia chińskiego grzywacza nie jest możliwe. Jego ślady można odnaleźć zarówno w obu Amerykach, jak i w Azji Mniejszej. Niektórzy uważają, że powstał ze związku nagiego psa meksykańskiego (xoloitzpointli) z chihuahua.

Biały grzywacz chiński
fot. Shutterstock

W Chinach grzywacz był znany już przed wieloma wiekami. Występował w dwóch typach. Mniejsze psy, tzw. świątynne, nazywane także strażnikami skarbca, były pilnie strzeżone przez mnichów. Służyły im jako wyrocznia: bacznie obserwowali ich reakcję na zadane pytania. Uważano je także za doskonały lek na reumatyzm, ich ciepła skóra skutecznie rozgrzewała chore miejsca. Dużymi względami cieszyły się też na dworze cesarskim, gdzie układano je na aksamitnych poduszkach i zakładano im na szyje kolie z pereł.

Drugi typ grzywacza, znacznie większy i masywniejszy, uchodził w kuchni azjatyckiej za wyjątkowy przysmak; tuczono go i zjadano w dni świąteczne. Grzywacze towarzyszyły swoim bogatym właścicielom i marynarzom na statkach handlowych. W ten sposób dotarły do wielu krajów, gdzie często krzyżowały się z miejscowymi psami.

Ciemny grzywacz
fot. Shutterstock

Po raz pierwszy chińskiego grzywacza pokazano na wystawie w Westminster w 1885 r., a później w 1926 r. na ekspozycji upamiętniającej 150 lat Filadelfii. Potem na długi czas zapomniano o tej rasie.

Do Anglii grzywacze trafiły w połowie lat 60. XX w. W 1975 r. w USA powołano klub miłośników rasy. Na początku lat 80. XX w. brytyjski Kennel Club (związek hodowców) uznał owłosioną odmianę grzywaczy i od tej pory mają one takie same prawa na wystawach jak ich nadzy bracia.

Chiński grzywacz na śniegu
fot. Shutterstock

Swój niecodzienny wygląd chiński grzywacz zawdzięcza samoistnej mutacji genetycznej. Gen odpowiedzialny za brak owłosienia (N) jest genem letalnym (powoduje śmierć zwierząt niedługo po urodzeniu lub zamieranie zarodka jeszcze w życiu płodowym), dlatego niemożliwe jest hodowanie psów mających dwa geny NN. W rozmnażaniu tej rasy konieczny jest więc udział osobników owłosionych (z genem n). W tym samym miocie rodzą się zatem szczenięta nagie (z genami Nn) lub z sierścią (z dwoma genami nn).

Wzorzec

Chiński grzywacz – IX grupa FCI, psy ozdobne i do towarzystwa
  • Kraj pochodzenia: Chiny, patronat: Wielka Brytania
  • Pierwotne przeznaczenie: pies towarzyszący i używany do celów leczniczych
  • Charakter: łagodny; pies zrównoważony, wesoły, bardzo oddany rodzinie; jest nieufny wobec obcych
  • Wielkość: występuje w dwóch typach: lekkim, o delikatnej kości, tzw. jelenim, oraz krępym, o mocniejszym ciele – tzw. typ kuca; wysokość w kłębie psów 28-33 cm, suk 23-30 cm
  • Szata: u odmiany nagiej kępki sierści występują na głowie, uszach, dolnej części kończyn i ogonie; skóra delikatna, miękka i ciepła w dotyku, może zmieniać barwę w ciągu roku, jaśniejąc na zimę; u odmiany owłosionej (powder puff) szata składa się z podszertka i delikatnego, długiego włosa okrywowego
  • Maść: dopuszczalne wszystkie kolory i ich kombinacje
  • Osiąganie dojrzałości: 1,5 roku-2 lata
  • Długość życia: 12-15 lat
  • Linienie: nie linieje; wymaga częstych kąpieli, a odmiana owłosiona – systematycznego czesania
  • Aktywność: duża; potrzebuje ruchu, ale długie spacery nie są konieczne
  • Szkolenie: wskazane są podstawy posłuszeństwa; dobrze radzi sobie na torze agility
  • Podatność na szkolenie: dosyć duża; pies inteligentny
  • Stosunek do dzieci: przyjazny i tolerancyjny, chętnie wykonuje ich polecenia
  • Stosunek do innych psów: przyjazny dla swojego stada, wobec obcych bywa nieufny
  • Odporność na warunki atmosferyczne: odporny; u odmiany bezwłosej w czasie dużych mrozów wskazane jest ubranko, a latem – krem z filtrem UV
  • Mieszkanie: może mieszkać w małym mieszkaniu i w domu z ogrodem, ale nie nadaje się do trzymania na zewnątrz
  • Przygotowanie do wystaw: u odmiany bezwłosej goli się drobne włosy na pysku i tułowiu; odmiana owłosiona potrzebuje kąpieli, czesania i wystrzyżenia sierści na pysku
  • Koszty utrzymania: 80-100 zł miesięcznie
  • Pierwsze w Polsce: koniec lat 80. XX w.
  • Możliwość nabycia szczeniaka: na ogół nie ma problemów z kupnem
  • Cena psa z rodowodem: odmiana bezwłosa 1500-2500 zł; odmiana owłosiona 1000-1200 zł

Ciekawostki

Chińskie grzywacze są dość szczekliwymi psami. Niektórzy żartują, że to psy stróżujące, ponieważ tak gorliwie informują właściciela o wszystkim, co dzieje się w otoczeniu.


Przeczytaj także