ISLANDZKI SZPIC PASTERSKI - Rasy psów - PSY.pl - portal o psach

Rasy

Rudy islandzki szpic pasterski stojący na piasku

ISLANDZKI SZPIC PASTERSKI

Islandzki szpic pasterski to jedyna islandzka rasa psów. Średniej wielkości szpic jest wykorzystywany do zaganiania zwierząt i stróżowania. Występuje w odmianie długo- i (znacznie rzadszej) krótkowłosej, w różnych umaszczeniach. Miły pies do towarzystwa.

Charakter

Islandzki szpic pasterski jest psem o uroczym charakterze. Wesoły, przyjacielski, bardzo przywiązuje się do właściciela. Ponieważ na Islandii, poza nielicznymi lisami, prawie nie ma dużych drapieżników, nie było zapotrzebowania na psa myśliwskiego. W związku z tym szpic islandzki jest w zasadzie pozbawiony instynktu myśliwskiego, nie ma tendencji do włóczęgostwa i kłusownictwa.

Umiejętności

Na Islandii zadaniem tych psów było przede wszystkim odnalezienie przed nastaniem surowej zimy i spędzenie na farmy owiec pasących się na rozległych górskich pastwiskach. Psy często musiały pracować samodzielnie, bez wskazówek człowieka. Wiele z nich do dziś wykonuje tę ciężką pracę.

Islandzki szpic pasterski biegnący po trawie
fot. Shutterstock

Szpic islandzki posiada też silny instynkt stróżowania. Kiedy nie zaganiał stad, używano go jako stróża domu i obejścia.

Szkolenie i wychowanie

Pośród szpiców uważany jest za jednego z najlepszych psów rodzinnych. W porównaniu z innymi rasami szpiców, on i jego najbliższy kuzyn, buhund, są psami najłatwiejszymi do ułożenia, najmniej niezależnymi. Instynkt stróżowania objawia się u nich głównie ostrzegawczym szczekaniem.

Portret islandzkiego szpica pasterskiego
fot. Shutterstock
Dla kogo ta rasa

Islandzki szpic pasterski powinien zadowolić każdego miłośnika psów ceniącego naturalne piękno i poszukującego miłego towarzysza, który sprawdzi się także w roli stróża.

Wady i zalety

Wady
  • nieco niezależny
  • ma tendencje do szczekliwości
  • intensywnie linieje
Zalety
  • łatwy do ułożenia
  • bardzo przywiązany do rodziny
  • w domu jest spokojny i nie narzuca się
  • dobry stróż
  • nie wykazuje niepotrzebnej agresji wobec ludzi i zwierząt

Zdrowie

Islandzkie szpice pasterskie należą do ras generalnie zdrowych. Nie stwierdzono u nich typowych dla rasy chorób genetycznych. Bez problemu dożywają 12-15, a niektóre nawet 20 lat. Spośród problemów o podłożu genetycznym najczęściej zdarza się dysplazja stawów biodrowych.

Portret szczenięcia islandzkiego szpica pasterskiego
fot. Shutterstock

Zdarzają się problemy z oczami, takie jakie zaćma i distichiasis (nieprawidłowy wzrost rzęs w kierunku oka). Niekiedy występują niewielkie braki zębowe. Szczególnie w liniach duńskich zdarza się poważna choroba nerek, ale na szczęście jest ona generalnie bardzo rzadka.

Żywienie

Islandzkie szpice pasterskie nie są szczególnie wymagające pod tym względem, można je żywić zarówno gotowymi karmami, jak i pokarmem przygotowywanym w domu.

Islandzki szpic pasterski w biegu szybuje nad ziemią
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Islandzkie szpice pasterskie wymagają szczotkowania raz na tydzień albo dwa, częściej w okresie linienia.

Historia

Islandzki szpic pasterski, zwany czasem psem islandzkim, jest jedyną rodzimą rasą islandzką. Jego przodkowie zostali przywiezieni przez norweskich wikingów, którzy na przełomie IX i X w. zasiedlali Islandię.

Islandzki szpic pasterski w skoku
fot. Shutterstock

Osadnicy przywozili ze sobą owce i używane do ich zaganiania szpice. Ówczesne szpice pasterskie stały się również przodkami współczesnych ras – norweskiego buhunda oraz szwedzkiego i fińskiego lapphunda. W ciągu stuleci życia na Islandii psy idealnie przystosowały się do trudnych warunków „wyspy lodu”.

Pierwszy wzorzec rasy opracowano w Wielkiej Brytanii, a angielski Kennel Club uznał rasę już w 1905 r. Na początku wieku wiele psów sprowadzono też do Danii, gdzie rozpoczęto planową hodowlę.

Portret z profilu islandzkiego szpica pasterskiego odmiany krótkowłosej
fot. Shutterstock

Rasa dwukrotnie stanęła przed widmem całkowitej zagłady. Po raz pierwszy doszło do tego na początku naszego stulecia, kiedy psy przywożone na statkach przyniosły do Islandii nosówkę. Szpice islandzkie nie posiadały dostatecznej odporności na tę chorobę i zaczęły masowo padać. Ostatecznie epidemia została opanowana.

Jednak już w 1930 r. istnienie rasy ponownie stanęło pod znakiem zapytania. Wtedy to na wyspie szerzyła się epidemia tasiemca bąblowca, którego żywicielem pośrednim są zwierzęta kopytne, a ostatecznym – m.in. psy. W miastach zabroniono trzymać jakiekolwiek psy, wiele z nich wybito. Pozostałe przy życiu psy musiały być poddane corocznemu odrobaczaniu. Pogłowie uległo takiej redukcji, że dla jego odbudowy trzeba było sprowadzić psy z Danii.

Islandzki szpic pasterski w skoku przez stacjonatę
fot. Shutterstock

Dopiero w 1969 r. powstał Islandzki Związek Kynologiczny, którego celem było ocalenie islandzkiego szpica pasterskiego. W 1979 r. pieczę nad rasą przejął Klub Islandzkiego Szpica Pasterskiego. Obecnie rasa nadal nie należy do licznych, ale jej istnienie nie jest już zagrożone. Dużo hodowli funkcjonuje w krajach skandynawskich, a także w Niemczech, Holandii, Kanadzie i USA. W Polsce działa jedna hodowla tej rasy.

Wzorzec

Islandzki szpic pasterski – grupa V FCI, sekcja 3, nr wzorca 289
  • Wygląd ogólny: Pies o wzroście nieco mniejszym od średniego. Jego spojrzenie wyraża łagodność i inteligencję.
  • Głowa: Mocna i sucha. Kufa nieco krótsza od mózgoczaszki. Oczy migdałowe w kształcie. Uszy średniej wielkości, stojące, ruchliwe.
  • Tułów: Nieco dłuższy niż wyższy. Grzbiet prosty i mocny.
  • Kończyny przednie: Proste i mocne. Mogą występować podwójne kciuki.
  • Kończyny tylne: Dobrze umięśnione. Pożądane podwójne wilcze pazury.
  • Ogon: Osadzony wysoko i zakręcony na grzbiet.
  • Ruch: Dający wrażenie zwinności i wytrzymałości.
  • Szata: Dwuwarstwowa, gruba, odporna na warunki atmosferyczne. Występują dwa warianty szaty:
    a) krótkowłosy – włos nie jest całkiem krótki, lecz średniej długości. Okrywowy dość sztywny, podszerstek gęsty i miękki;
    b) długowłosy – włos dłuższy niż w poprzednim przypadku, tworzy kryzę na szyi, pióro za uszami, na tylnej stronie kończyn i na ogonie.
  • Umaszczenie:
    – różne odcienie brązu: od płowego do ciemno rudego
    – czekoladowe
    – szare
    – czarne podpalane
    Zawsze występują mniejsze lub większe białe znaczenia. Może występować maska. Dopuszczalna łaciatość, ale kolor biały nie powinien całkowicie dominować.
  • Wymiary: idealny wzrost dla psa: 46 cm, dla suki: 42 cm.
  • Cena psa z rodowodem: ok. 4000 zł

Ciekawostki

W Islandii obowiązują dosyć restrykcyjne przepisy dotyczące wwozu zwierząt i roślin, mające na celu ochronę rodzimej fauny i flory. Zabroniony jest wwóz surowych produktów żywnościowych, takich jak mięso i jaja. Wwóz zwierząt domowych jest możliwy na podstawie zezwolenia wydanego przez Ministerstwo Rolnictwa Republiki Islandii pod warunkiem odbycia kwarantanny.