MASTIF ANGIELSKI - Rasy psów - PSY.pl - portal o psach

Rasy

Portret mastifa angielskiego

MASTIF ANGIELSKI

Ogromny, mocno zbudowany pies o mocnym kośćcu, krótkowłosy. Spokojny i flegmatyczny z natury, cierpliwy wobec dzieci, na ogół zrównoważony, obecnie pełni funkcję towarzysza rodziny i odstraszającego wyglądem obrońcy.

Charakter

Mastif angielski ma łagodne usposobienie, ale silny charakter. Jest zrównoważony i nieco flegmatyczny, choć gdy pojawia się zagrożenie, reaguje zaskakująco szybko. Wymaga bliskiego kontaktu z człowiekiem, źle znosi samotność i dość trudno przystosowuje się do nowych warunków, dlatego nie powinien być narażony na zmianę właściciela.

To pies bardzo mocno związany z rodziną, dlatego znacznie większą wagę przywiązuje do ochrony ludzi niż terenu. Jednak sprawdza się też w roli stróża, jest czujny, ale nie hałaśliwy – już same jego rozmiary skutecznie odstraszają intruzów. Świetnie się dogaduje z dziećmi, jest opiekuńczy i wyrozumiały – jednak jego wielkość i siła nakazują kontrolować ich wspólne zabawy.

Mastif angielski leżący na werandzie
fot. Shutterstock

Niewątpliwą zaletą tej rasy jest brak nieuzasadnionej agresji wobec innych zwierząt. Ten pies jest świadomy swojej siły i jej nie nadużywa, ale zaatakowany potrafi być groźnym przeciwnikiem.

Mastify nie potrzebują intensywnych treningów. Nadmierny wysiłek nie jest wskazany szczególnie w wypadku szczeniąt – należy unikać zbyt dużej ilości ruchu i chodzenia po schodach. Po spacerach pies zwykle zajmuje w domu swoje ulubione miejsce i odpoczywa.

Umiejętności

Dawne mastify były psami bojowymi, wykorzystywano je także do walk z drapieżnikami na arenie i do polowania na niedźwiedzie i wilki. Pilnowały zarówno dużych majątków ziemskich, jak i chat biedaków. W wypadku tych ostatnich zwykle dwie rodziny miały jednego psa ze względu na koszty jego utrzymania. Współczesny mastif to głównie pies do towarzystwa, obrońca i stróż.

Pręgowany mastif angielski w ruchu
fot. Shutterstock
Szkolenie i wychowanie

Czworonóg tej rasy jest inteligentny, szybko się uczy, chętnie wykonuje polecenia. Szkolenie go wymaga jednak konsekwencji i pozytywnych bodźców – na początku nauki dobrze się sprawdzają smakołyki. Z uwagi na potężne rozmiary psa trzeba zadbać o to, by wcześnie poznał podstawy posłuszeństwa. Nie jest trudny do ułożenia, ale potrzebuje stanowczego, choć niepozbawionego ciepła podejścia.

Dla kogo ta rasa

Mastif chętnie się podporządkowuje, dlatego właściciele, którzy mają podstawową wiedzę o psach, powinni sobie z nim poradzić. Wymaga jednak sporo uwagi i konsekwencji.

Wady i zalety

Wady
  • kosztowny w utrzymaniu
  • czasami bywa uparty
  • nieco się ślini
Zalety
  • przywiązany do rodziny
  • lubi dzieci
  • czujny, wspaniały obrońca
  • inteligentny i podatny na podstawowe szkolenie
  • łatwy w pielęgnacji
  • nie potrzebuje intensywnych treningów
  • nie wykazuje nieuzasadnionej agresji

Zdrowie

Mastif nie jest psem chorowitym, jednak jak wszystkie duże rasy może cierpieć na dysplazję stawów biodrowych (rzadziej łokciowych) oraz rozszerzenie i skręt żołądka. Sporadycznie zdarzają się też wady ustawienia powiek (wywinięcie i podwinięcie).

Przypadłością rasy są tzw. modzele, czyli narośla, które tworzą się w okolicach łokci i nadgarstków. Miękkie posłanie i smarowanie zmienionych miejsc odpowiednimi maściami pomagają zapobiec ich powstawaniu.

Portret mastifa angielskiego z profilu
fot. Shutterstock
Żywienie

Wbrew pozorom średnio ruchliwy mastif nie potrzebuje dużych ilości pożywienia. Dieta dorosłego czworonoga powinna być dostosowana do jego trybu życia, a dzienna porcja podzielona przynajmniej na dwa posiłki. Szczenięta są dość kosztowne w utrzymaniu – długo się rozwijają (do około dwu lat), ale najszybciej rosną do roku, niekiedy osiągając w tym czasie wagę nawet 80 kg.

Dlatego oprócz karmy wysokiej jakości dla ras olbrzymich podaje się im preparaty chroniące stawy; wielu hodowców poleca też zwykłą żelatynę. Po jedzeniu mastifowi trzeba zapewnić co najmniej godzinny odpoczynek.

Stojąca suka mastifa angielskiego
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Dorosłego psa wystarczy czesać raz w tygodniu; w okresie linienia częściej. Należy sprawdzać uszy, systematycznie usuwać kamień nazębny, jeśli pies ma do niego skłonności, i skracać pazury, jeżeli nie ścierają się same.

Historia

Mastif angielski jest uważany za jedną z najstarszych ras. Pierwsza wzmianka o potężnych psach przypominających mastifa znajduje się na glinianej tabliczce z okresu sumeryjskiego. Ich podobizny uwieczniali na płaskorzeźbach starożytni Persowie i Grecy, opisywał je także Arystoteles (384-322 r. p.n.e.).

Podobno czworonogi te wywodzą się od dogów asyryjskich, których przodkiem był dog tybetański. Początkowo wykorzystywano je jako psy stróżujące, a potem także bojowe – walczyły u boku Celtów, Persów i Aleksandra Macedońskiego.

Portret szczenięcia mastifa angielskiego
fot. Shutterstock

Do Europy molosy dotarły zapewne wraz z Fenicjanami. Szybko wzbudziły zainteresowanie Rzymian, którzy, ruszając na podbój Brytanii, zabrali je z sobą. W ten sposób protoplaści mastifów trafili na Wyspy Brytyjskie. Ich miłośnikami byli królowie Anglii Ryszard Lwie Serce i Henryk VIII. Ten ostatni miał podarować hiszpańskiemu królowi Karolowi V batalion złożony z 400 mastifów. Królowa Elżbieta I hodowała tę rasę do polowań oraz popularnych w tamtym czasie walk z niedźwiedziami i bykami.

Pierwszą hodowlę założył w połowie XV w. sir Peers of Lyme Holl. Współczesna hodowla powstała w Anglii ok. 1830 r. W 1860 r. na wystawie w Birmingham pojawiło się sześć psów tej rasy, a piętnaście lat później w Crystal Palace już ponad osiemdziesiąt.

Portret mastifa angielskiego
fot. Shutterstock

W 1872 r. powołano Klub Mastifa, który jednak dość szybko się rozpadł z powodu zbyt rygorystycznych przepisów. W jego miejsce w 1883 r. powstał Klub Starego Mastifa Angielskiego istniejący do dzisiaj. Amerykański Kennel Club uznał rasę w 1941 r. W czasie II wojny światowej znaczna część angielskiej populacji wyginęła.

W 1945 r. na Wyspach Brytyjskich było zarejestrowanych tylko osiem psów hodowlanych, dlatego sprowadzano mastify ze Stanów Zjednoczonych. Rekonstrukcja rasy odbywała się niezależnie w kilku miejscach, co spowodowało, że współczesny mastif jest mało wyrównany w typie.

Mastify angielskie wielokrotnie trafiały na łamy książek, są m.in. bohaterami „Psa Baskervillów” Arthura Conan Doyle’a czy „W pustyni i w puszczy” Henryka Sienkiewicza. W 1989 r. za największego psa świata został uznany mieszkający w Londynie Aicama Zorba of La Susa, który osiągnął imponującą wagę 155 kg.

Wzorzec

Mastif angielski – grupa II FCI, sekcja 2.1, nr wzorca 264
  • Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
  • Pierwotne przeznaczenie: pies stróżujący i obronny
  • Charakter: pies silny, spokojny; wymaga bliskiego kontaktu z rodziną, dosyć trudno przystosowuje się do zmiany warunków życia; doskonały obrońca i stróż; chętnie się podporządkowuje konsekwentnemu właścicielowi
  • Wielkość: wzorzec nie podaje dokładnego wzrostu i wagi
  • Szata: krótka, mocno przylegająca
  • Maść: brzoskwiniowopłowa, srebrzystopłowa, płowa, ciemnopręgowana; kufa, uszy i nos czarne; czarne obwódki wokół oczu, czerń między oczami rozszerza się na czoło (maska)
  • Osiąganie dojrzałości: 2-3 lata
  • Długość życia: 9-11 lat
  • Linienie: dwa razy w roku, obfite, ale włos łatwy do zebrania
  • Aktywność: średnia; nie potrzebuje dużo ruchu i treningów, wystarczą mu spokojne spacery
  • Szkolenie: wskazane podstawy posłuszeństwa (PT)
  • Podatność na szkolenie: dosyć duża; pies inteligentny, chętnie współpracuje z właścicielem; wymaga konsekwencji i łagodnego traktowania
  • Stosunek do dzieci: pies bardzo przyjazny i opiekuńczy
  • Stosunek do innych psów: tolerancyjny; nie przejawia nieuzasadnionej agresji, ale zaatakowany będzie się bronił; z uwagi na ogromną siłę może być groźnym przeciwnikiem
  • Odporność na warunki atmosferyczne: odporny
  • Mieszkanie: najlepiej dom z ogrodem; może żyć w dużym mieszkaniu, ale niewskazane jest chodzenie po schodach
  • Przygotowanie do wystawy: szata nie wymaga specjalnego przygotowania
  • Koszty utrzymania: 180-300 zł miesięcznie
  • Pierwsze w Polsce: pierwsza połowa lat 90. XX w.
  • Możliwość nabycia szczeniaka: na ogół nie ma problemów z kupnem
  • Cena psa z rodowodem: 2000-3000 zł

Opis części ciała mastifa angielskiego

Ciekawostki

Mastifem angielskim był niezapomniany Saba z powieści Henryka Sienkiewicza „W pustyni i w puszczy”. Niestety, kiedy kręcono pierwszą ekranizację książki (1973), w Polsce nie było ani jednego przedstawiciela tej rasy, dlatego Sabę zagrały dwa dogi niemieckie.

Także w drugiej ekranizacji (2001) Sabę zagrał dog niemiecki, prawdopodobnie ze względu na fakt, iż trudy filmowania mogłyby przerosnąć współczesnego mastifa.