MASTIF HISZPAŃSKI - Rasy psów - PSY.pl - portal o psach

Rasy

Mastif hiszpański przy stadzie owiec

MASTIF HISZPAŃSKI

Mastif hiszpański to ogromny, pokryty krótką, lecz gęstą i grubą sierścią pies o niewielkim temperamencie, zrównoważony i pewny siebie, z wybitnymi predyspozycjami do stróżowania. Potrzebuje konsekwentnego i mocnego psychicznie właściciela.

Charakter

Mastif hiszpański jest psem bardzo mocnym i potężnym, ale zwinnym. Ma zrównoważony i spokojny charakter, choć równocześnie pozostaje wyjątkowo nieufny w stosunku do obcych ludzi i zwierząt. Jednak dobrze zsocjalizowany mastif bez problemu akceptuje nieznajomych, jeśli zostaną wprowadzeni na teren przez właściciela.

Mastif hiszpański leżący na trawie
fot. Shutterstock

Bardzo pewny siebie i swojej siły, zachowuje w większości sytuacji stoicki spokój. Wydaje się leniwy, gdyż pilnując terenu najczęściej leży, obserwując otoczenie. W związku z tym, że nie zużywa dużo energii na ruch, jest też – jak na tak wielkiego psa – bardzo ekonomiczny w utrzymaniu. Niechętnie interweniuje, odstrasza intruzów wyglądem i głębokim szczekaniem. Jeśli jednak zostanie sprowokowany, zaskakuje szybkością i gwałtownością ataku.

Umiejętności

Mastif hiszpański to doskonały stróż stad zwierząt hodowlanych i dobytku. Od wieków wychwalano ich zdolności pod tym względem. Co ciekawe, w pierwszej połowie XVII wieku wydano książkę o tematyce myśliwskiej, gdzie wspomina się mastify używane jako ciężkie psy gończe na grubą zwierzynę.

Szkolenie i wychowanie

Mastif nie nadaje się do szkolenia obronnego, wystarczą mu wrodzone umiejętności obrony terenu. Pamiętać przy tym trzeba, że pies ten lubi polegać na własnej ocenie sytuacji i nie należy wyrabiać w nim dodatkowej agresji.

Dla kogo ta rasa

Mastif hiszpański jest typowym psem jednego pana, równocześnie lojalnym wobec całej rodziny, którą uważa za stado powierzone jego opiece. Wbrew pozorom ten dość niezależny pies bardzo ceni sobie kontakt z człowiekiem.

Szczenię mastifa hiszpańskiego leżące na trawie
fot. Shutterstock

Z racji wymienionych cech charakteru, mastif hiszpański zdecydowanie nie jest psem dla każdego. Powinien mieć mądrego i odpowiedzialnego przewodnika, który będzie umiał nad nim zapanować. Ponieważ musi mieć przestrzeń, nie nadaje się do życia w bloku. Oczywiście należy zapewnić mu kontakt z ludzkim „stadem”.

Wady i zalety

Wady
  • wymaga doświadczonego przewodnika
  • źle prowadzony może być niebezpieczny
  • bywa agresywny wobec psów
  • kosztowny w utrzymaniu
Zalety
  • doskonały stróż i obrońca
  • spokojny i powściągliwy na co dzień
  • nie szczeka bez potrzeby
  • łatwy w pielęgnacji

Zdrowie

Nie jest to rasa szczególnie chorowita, ale należy się liczyć z problemami typowymi dla ras olbrzymich – dysplazją biodrową i łokciową oraz rozszerzeniem i skrętem żołądka. Niestety nie jest to rasa długowieczna, przeciętnie około 10 lat.

Portret suczki mastifa hiszpańskiego
fot. Shutterstock
Żywienie

Dla jego zdrowia kluczowy jest okres dorastania – w ciągu roku pies ten może osiągnąć wagę 80 kg. W tym okresie należy żywić go szczególnie troskliwie, zapewniając wszelkie niezbędne składniki, jednak nie przekarmiając (nadwaga jest bardzo niekorzystna dla stawów) ani nie przedawkowując składników odżywczych (co także może mieć bardzo negatywne skutki). Po osiągnięciu pełnej dojrzałości mastif przestaje być aż tak wymagający pod tym względem.

Mastif hiszpański leżący na trawie
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Nie jest skomplikowana – sierść wystarczy szczotkować raz na 2 tygodnie, częściej w okresie linienia.

Historia

Średniowieczna gospodarka Hiszpanii oparta była na handlu owczą wełną. Ta gałąź produkcji rozwijała się intensywnie już od XII w. Niedługo przedtem wyhodowano w Hiszpanii nową rasę owiec – merynosy, dające wełnę doskonałej jakości. Stada merynosów spędzały zimę na południu kraju, aby na początku lata powrócić na górskie pastwiska północy. Dwa razy do roku odbywał się przepęd stad, który nie byłby możliwy bez pomocy zaganiających owczarków oraz wielkich psów stróżujących – mastifów.

Mastif hiszpański siedzący koło stada owiec
fot. Shutterstock

W 1273 r. założono związek zwany Mesta, którego celem była ochrona interesów pasterzy i producentów wełny. Stąd też coroczne przepędy zaczęto nazywać „mestas”. Odbywało się to na ogromną skalę – obliczono, że w 1526 r. w wędrówce wzięło udział ponad 3 mln owiec i ponad 18 tys. mastifów!

Zadaniem mastifów nie było pędzenie stad, ale ochrona ich przed drapieżnikami, w tym wilkami, a także przed złodziejami. Mesta istniała aż do początku XIX w. Wędrówki stad zostały zawieszone w latach 30., podczas hiszpańskiej wojny domowej.

Szczenię mastifa hiszpańskiego stojące na opadłych liściach
fot. Shutterstock

W 1946 r. FCI zatwierdziło pierwszy wzorzec rasy. Jako modelowe osobniki posłużyły trzy psy z centralnej Hiszpanii, różniące się znacznie od oryginalnych mastifów. Były lekkie, wysokonożne, a dorosły samiec ważył ok. 50 kg. W 1981 r. zatwierdzono nowy wzorzec, opisujący zupełnie inny typ mastifa. Głównym celem hodowców stało się odtworzenie większego mastifa, używanego niegdyś do ochrony stad.

Psy w takim typie niemal wyginęły w latach 70., kiedy to tradycyjne przepędy zostały znacznie ograniczone, a liczebność wilków bardzo spadła. Owce transportowano z gór na pastwiska na południu pociągami – tak było jeszcze 30 lat temu.

Mastif hiszpański leżący na ławce
fot. Shutterstock

Garstka pasjonatów pozbierała ocalałe psy i podjęła trud odtworzenia rasy. W 1981 r. powstał oficjalny klub rasy (AEPME). Początkowo hodowcy nie mogli zgodzić się, w jakim typie powinno się hodować te psy.

Obecnie rasa jest już bardziej wyrównana, choć nadal występują różnice. W Polsce rasa pojawiła się w latach 80. Obecnie nadal należy u nas do rzadkich.

Wzorzec

Mastif hiszpański – grupa II FCI, sekcja 2.2, nr wzorca 91
  • Kraj pochodzenia: Hiszpania
  • Wrażenie ogólne: Pies duży, ciężki, ale proporcjonalny, silny, muskularny, o mocnym kośćcu. Sylwetka lekko prostokątna.
  • Głowa: Duża, mocna. Proporcje mózgoczaszki do kufy 6:4. Stop lekko nachylony, słabo zaznaczony. Oczy małe w stosunku do czaszki, w kształcie migdała. Uszy średniej wielkości, osadzone powyżej linii oczu.
  • Tułów: Krępy i krzepki, dobrze zaznaczony kłąb. Grzbiet prosty. Klatka piersiowa szeroka i głęboka.
  • Ogon: Szeroki u nasady, silny. W spoczynku trzymany nisko. W ruchu noszony szablasto.
  • Kończyny przednie: Proste i równoległe, mocne.
  • Kończyny tylne: Silnie umięśnione. Stawy skokowe umiarkowanie kątowane. Mogą występować pojedyncze lub podwójne „wilcze pazury”.
  • Szata: Gęsta, gładka, dwuwarstwowa. Dopuszczalne różne umaszczenia, ale pożądane jednolite: żółte, płowe, rude, czarne, wilczaste, pręgowane. Mogą występować białe znaczenia.
  • Wymiary: Pies min. 77 cm, suka min. 72 cm. Preferowane są psy większe.
  • Waga: Zwykle 60-90 kg, ale potrafi osiągnąć nawet 120 kg.
  • Cena psa z rodowodem: ok. 3000 zł

Ciekawostki

Niektóre mastify hiszpańskie wykorzystywane są do pracy w policji jako psy tropiące.