SETER ANGIELSKI

Wygląd rasy seter angielski

Seter angielski to średniej wielkości, harmonijnie zbudowany pies ważący około 25-30 kg. Głowa jest długa i stosunkowo smukła, z owalnym sklepieniem czaszki, wyraźnym guzem potylicznym i dobrze zaznaczonym stopem. Oczy są owalne, a uszy są umiarkowanej długości, nisko osadzone i zwisające przy policzkach. Tułów jest umiarkowanie długi, z głęboką klatką piersiową i dobrze wysklepionymi żebrami. Ogon jest osadzony niemal w linii grzbietu, średniej długości, lekko zakrzywiony lub szablasty.​

Sierść setera angielskiego jest długa i jedwabista, lekko falista, obficiej porasta tylną stronę kończyn. Dopuszczalne umaszczenia to:

• czarno-białe (blue belton),
• pomarańczowo-białe (orangebelton),
• cytrynowo-białe (lemon-belton),
• wątrobiano-białe (liverbelton),
• tricolor, tzn. blue belton z podpalaniem lub liverbelton z podpalaniem.

„Belton” jest zwyczajowym terminem opisującym charakterystyczne cętkowanie szaty setera angielskiego. Preferowane są osobniki bez dużych barwnych łat na ciele, ale drobno cętkowane.

Charakter i usposobienie rasy seter angielski

Seter angielski ma duży temperament i pogodne usposobienie. Nie wykazuje skłonności do dominacji, chętnie się podporządkowuje. Łagodny i serdeczny wobec ludzi, nie sprawdzi się w roli stróża. Równie wylewnie przywita gościa, jak i włamywacza. To pies wrażliwy, nie nadaje się do trzymania w kojcu, pozbawiony bliskości opiekuna będzie nieszczęśliwy.

Z powodu silnego instynktu myśliwskiego zdarza mu się pobiec za kotem lub ptakami, dlatego w miejscach o dużym natężeniu ruchu powinien chodzić na smyczy.

Seter jest aktywny i wymaga dużo ruchu. Nie wystarczą mu krótkie spacery na smyczy. Codziennie powinien mieć możliwość swobodnego biegania (przynajmniej przez godzinę), najlepiej na łące poza miastem. To wystarczy, aby w domu zachowywał się spokojnie i nie wykazywał niszczycielskich skłonności; znudzony anglik potrafi bowiem dać się we znaki.

Pamiętajmy też, że posiadanie domu z ogrodem nie zwalnia nas z obowiązku wychodzenia z psem poza jego teren. Seter łatwo przystosowuje się do każdych warunków i wzbudza powszechną sympatię, dlatego może towarzyszyć opiekunowi prawie wszędzie.

Umiejętności

Setera angielskiego wyhodowano do polowania na ptactwo lądowe i wodne. Jego zadanie polega na przeszukaniu pola przed myśliwym i wystawianiu zwietrzonej zwierzyny tak długo, aż przewodnik wyda komendę do jej wypłoszenia.

Seter dobrze sprawdza się w roli aportera, jest także niezłym pływakiem. Może pracować w gęstych zaroślach, na łąkach, polach i na bagnach. Obecnie najczęściej pełni jednak rolę psa do towarzystwa.

Szkolenie i wychowanie

Jest inteligentny, chętnie współpracuje z opiekunem. Naukę posłuszeństwa trzeba jednak rozpocząć bardzo wcześnie, nawet z dwumiesięcznym szczeniakiem. Należy unikać kar fizycznych, szkolenie powinno się opierać na pochwałach i nagrodach, najlepiej w postaci smakołyków, co przy łakomstwie setera daje bardzo dobre rezultaty. Pies tej rasy może brać udział w próbach polowych i konkursach wyżła wszechstronnego lub wielostronnego (tzw. field trialsy).

Dla kogo ta rasa

Odpowiedni pies dla ludzi preferujących sportowy styl życia, doskonale nadaje się także dla rodzin z dziećmi. Wymaga konsekwentnego wychowania, wyrozumiałości i wiele uwagi, szczególnie w młodym wieku.

Wady i zalety rasy seter angielski

Wady

• wrażliwy, wymaga delikatnego podejścia i dużo cierpliwości
• potrzebuje dużo swobodnego ruchu
• znudzony może być niszczycielem
• nieszkolony gania zwierzynę i oddala się na duże odległości
• ze spacerów przynosi dużo błota
• lubi zjadać wszystko, co znajdzie

Zalety

• przemiły towarzysz rodziny
• łagodny dla ludzi, psów i innych zwierząt domowych
• dobry pomocnik myśliwego
• niewybredny w jedzeniu

Zdrowie rasy seter angielski

Seter jest dość odporny i długowieczny, do późnej starości zachowuje młody wygląd i radość życia. Długie, wiszące uszy mogą być narażone na infekcje, dlatego trzeba systematycznie kontrolować ich stan. Zdarzają się także skłonności do zapaleń trzeciej powieki. Czasami w starszym wieku tuż pod skórą pojawiają się guzki i następuje osłabienie tylnych kończyn, przez co chód psa staje się chwiejny.

Żywienie rasy seter angielski

Anglik odznacza się dobrym apetytem i nie jest wybredny. Pokarmy powinny być dobrze zbilansowane. Możemy podawać gotowe karmy wysokiej klasy, dietę gotowaną lub BARF, dodając odpowiednie preparaty wapniowo-witaminowe. Niektórzy hodowcy łączą sposoby żywienia.

Dzienną porcję należy podzielić co najmniej na dwa posiłki, a po jedzeniu zapewnić psu odpoczynek, by uniknąć ryzyka skrętu żołądka.

Pielęgnacja rasy seter angielski

Codzienna pielęgnacja domowego pupila sprowadza się głównie do częstego szczotkowania, jednak psy wystawowe wymagają bardziej skomplikowanych zabiegów: kąpieli i podstrzygania.

Pielęgnacja setera, którego nie wystawiamy, jest dość łatwa – po spacerze należy psu dać obeschnąć a następnie wyszczotkować z niego błoto, którego przynosi do domu sporo (szczególnie na tzw. piórach). Po powrocie z polowania należy sprawdzić, czy pies nie złapał kleszczy, wyjąć z sierści liście i gałązki oraz upewnić się czy nie pokaleczył sobie łap.

Historia rasy seter angielski

Seter angielski należy do grupy wyżłów brytyjskich. Prawdopodobnie pochodzi od średniowiecznych psów wystawiających o frędzlowatej sierści, które towarzyszyły sokolnikom w polowaniach. Czworonogi te pojawiły się na terenach zamieszkałych przez ludność celtycką, a więc we Francji, Niderlandach, w Niemczech, Irlandii i Szkocji.

Bezpośrednim przodkiem seterów był popularny na Wyspach Brytyjskich pies wystawiający (tzw. legawy), zwany sitting lub setting spanielem. Myśliwi wykorzystywali go do polowania z siecią na ptaki. Pies podchodził do zwierzyny ukrytej w zaroślach (nie wypłaszając jej) i sygnalizował obecność ptaków, zastygając w bezruchu – stąd nazwa seter (od angielskiego „to set”, czyli „wskazywać”). Takie zachowanie psa pozwalało człowiekowi zbliżyć się do zdobyczy i nakryć ją siecią.

Gdy wynaleziono broń palną, zmieniła się rola psa myśliwskiego. Pożądana stała się umiejętność wystawiania ptactwa na odległość i wypłaszania na rozkaz myśliwego. Na początku XIX w. w Walii bardzo popularne były psy łaciate: biało-czarne, biało-czekoladowe i biało-cytrynowe. Jednym z hodowców tej odmiany był Edward Laverack, uważany za ojca rasy. Dzięki umiejętnie prowadzonej selekcji stworzył w latach 80. XIX w. typ setera angielskiego zbliżony do współczesnego.

Seter angielski w Polsce

W Polsce setery pojawiły się już w okresie międzywojennym. Po II wojnie światowej zainteresowanie rasą zmalało; myśliwi zaczęli wykorzystywać do polowań wyżły kontynentalne, uważane za łatwiejsze do ułożenia. Od kilku lat popularność anglików w naszym kraju powoli wzrasta.

Wzorzec rasy seter angielski

Seter angielski – grupa VII FCI, sekcja 2.2, nr wzorca 2

Najczęściej zadawane pytania