SZPIC MAŁY

 

Charakter

Szpic mały to piesek żywy, pełen energii i chęci do zabawy, przyjaźnie nastawiony do świata. Poziom instynktu stróżowania u psa tej rasy jest różny w zależności od osobnika – niektóre szpice małe są nieufne, inne zaś cechuje bardziej otwarty charakter. Generalnie są to pieski czujne i szybko reagujące, dlatego mają tendencję do oznajmiania szczekaniem o każdej niepokojącej zmianie w otoczeniu. Szpic mały silnie przywiązuje się do właściciela.

Portret szpica małego biało-kremowego
fot. Shutterstock

Umiejętności

Szpice małe sprawdzają się w roli dzwonka alarmowego, przede wszystkim jednak są wspaniałymi psami do towarzystwa.

Szkolenie i wychowanie

Szpice małe chętnie i szybko się uczą. Można z nimi uprawiać agility (klasa Small), taniec z psem, rally-o. Szpic mały nie wymaga od swojego właściciela ciągłych i intensywnych ćwiczeń – z dużą ochotą pójdzie na dłuższy spacer, jak i zalegnie obok kochanego pana na kanapie. Należy jednak zaznaczyć, że te małe pieski potrafią być także uparte i samowolne, szczególnie jeśli wyczują słabość przewodnika.

Szpic mały w cwale po plaży
fot. Shutterstock

Dla kogo ta rasa

Rasa ta nadaje się dla początkujących właścicieli, gdyż nie jest trudna w wychowaniu. Można ją polecić także rodzinom z dziećmi i seniorom. Oczywiście istotne jest, by dzieci uczone były od małego prawidłowego postępowania z psem, gdyż z jednej strony tak malutki piesek jest narażony na urazy, np. jeśli zostanie upuszczony, a z drugiej – broniąc się, może ugryźć. Nie poleca się natomiast tego pieska ludziom, którzy przebywają długie godziny poza domem.

Wady i zalety

Szpic mały – jaki jest? Poznaj jego wady i zalety!

Wady

  • bywa szczekliwy
  • intensywnie linieje i wymaga regularnego szczotkowania
  • jest nieco uparty

Zalety

  • doskonały pies rodzinny
  • świetny stróż
  • bardzo przywiązany do właściciela
  • łatwy do wychowania
  • przystosowuje się do różnych warunków

Zdrowie

Szpic mały to rasa zdrowa i długowieczna. Choroby o podłożu genetycznym zdarzają się u tych psów sporadycznie. Małe szpice najczęściej chorują na zwichnięcie rzepki i choroby oczu (PRA, RD i zaćma).

Portret szpica małego pomarańczowego
fot. Shutterstock

Żywienie

Pod względem żywienia szpice nie są wymagające. Jedzą niedużo i nie mają skłonności do tycia. Można żywić je dobrej jakości karmą gotową lub przygotowywać posiłki samodzielnie.

Pielęgnacja

Szpice są psami bardzo czystymi i wbrew pozorom łatwymi w pielęgnacji. Ich długi, twardy włos nie trzyma brudu i nawet po jesiennym spacerze można szpica szybko doprowadzić do porządku. Szpice trzeba szczotkować pod włos. Dorosłego szpica wystarczy czesać raz na dwa tygodnie, nieco częściej w okresie linienia. Szczeniaka warto szczotkować częściej, aby przyzwyczaić go do zabiegów pielęgnacyjnych.

Szpic niemiecki mały stojący na trawie
fot. Shutterstock

Akcesoria

Do pielęgnacji szpica doskonale nada się szczotka pudlówka, a w okresie linienia furminator.

Historia

Wszystkie szpice niemieckie, według popularnej teorii, wywodzą się od tzw. psa torfowego (Canis familiaris palustris), który uważany jest za najstarszą z europejskich ras. Obecnie istnieją wątpliwości co do tego, czy faktycznie te konkretne psy były przodkami wszystkich szpiców europejskich, jednak niewątpliwie jest to najstarszy istniejący tu typ psa.

Portret szpica małego wilczastego
fot. Shutterstock

Szpice – pierwotnie o rozmiarze średnim, ewentualnie dużym – były powszechnie wykorzystywane w Niemczech jako psy stróżujące i podwórzowe. Od XIX w. mniejsze osobniki zaczęto hodować jako psy do towarzystwa i wystawowe. Założony w 1899 r. Verein für Deutsche Spitze e.V. uznał jako osobne rasy szpica miniaturowego (pomeraniana), małego, dużego i wilczego (średni został uznany dopiero w 1969 r.). Cały czas w miotach szpiców małych rodzą się osobniki większe i mniejsze niż wzorcowe, które po ukończeniu 9 miesiąca są kwalifikowane do odpowiedniej odmiany.

Szpic mały siedzący w trawie
fot. Shutterstock

Szpic mały jest lubiany i popularny w wielu krajach Europy, jednak w USA i Kanadzie w ogóle się tej rasy nie hoduje – w tych krajach uznany oficjalnie jest jedynie szpic miniaturowy (pomeranian). Szpic mały jest licznie hodowany w Niemczech, Danii, Holandii, Francji, Wielkiej Brytanii, Finlandii, Rosji i Czechach.

Szpic mały w Polsce

W Polsce działa niewiele hodowli tej rasy, znacznie popularniejsze są szpice miniaturowe.

Portret szpica małego kremowego
fot. Shutterstock

Wzorzec

Szpic mały – grupa V FCI, sekcja 4, nr wzorca 97

  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Charakter: pies żwawy, oddany właścicielowi, nieufny wobec obcych, czujny stróż; może być szczekliwy
  • Wielkość: psy i suki – 23-29 cm
  • Waga: 5-10 kg
  • Szata: dwuwarstwowa: długi, prosty, sztywny i odstający włos okrywowy oraz krótki, gruby, wełnisty podszerstek; głowa, uszy i łapy pokryte krótkim, gęstym włosem, reszta ciała – włosem długim, który tworzy obfitą grzywę na szyi i barkach, portki oraz pióro na ogonie; szpic linieje stale, ale dwa razy w roku intensywniej
  • Maść: czarna, brązowa, biała, pomarańczowa, szara cieniowana (wilczasta), inne maści (czarna podpalana, łaciata, ruda z czarnym nalotem, kremowa)
  • Długość życia: 12-15 lat
  • Podatność na szkolenie: duża; choć należy do ras pierwotnych, jest stosunkowo łatwy do ułożenia
  • Aktywność: średnia; szpic mały lubi ruch, ale jeśli zapewni mu się regularne spacery, przystosuje się do mniej aktywnego trybu życia
  • Koszty utrzymania: 100-150 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny na zimno i mróz, niezbyt dobrze znosi upały; rasa generalnie zdrowa, zdarzają się problemy z rzepkami i choroby oczu
  • Możliwość nabycia szczeniaka: szczenię zwykle trzeba zamówić
  • Cena psa z rodowodem: 2000-3000 zł

Ciekawostki

Najbardziej pierwotnymi odmianami szpiców niemieckich były szpice wielkości współczesnego średniego i prawdopodobnie dużego, następne w kolejności pojawiły się szpice o rozmiarze małych, kiedy to na dworach zaczęto dobierać do hodowli mniejsze osobniki. Najmłodszą odmianą jest szpic miniaturowy (pomeranian), który jest efektem dalszej miniaturyzacji.