SZPIC MINIATUROWY (POMERANIAN)


Szpic miniaturowy pomeranian jest najmniejszy ze szpiców, nieagresywny i ciepły. Potrzebuje bliskiego kontaktu z człowiekiem. To piesek do towarzystwa o wyjątkowo obfitej, odstającej sierści, spiczastym pyszczku i dużych ciemnych oczach. Wiecznie uśmiechnięty, lubi się bawić i dokazywać.

 

Charakter

Szpic miniaturowy pomeranian ma wesołe usposobienie i żywy temperament. Jest ruchliwy, ciekawski, wszędobylski i chętny do zabawy. Bardzo przywiązany do opiekuna, wrażliwy i oddany, nie lubi zostawać na długo sam; najchętniej stale towarzyszyłby właścicielowi. Bardzo źle czuje się pozostawiony na długie godziny w pustym domu. Serdeczny i życzliwy wobec wszystkich domowników, zazwyczaj ma jednak wśród nich swojego faworyta i to na jego kolanach lubi oddawać się wyjątkowym pieszczotom.

Jest nieufny wobec obcych i niechętnie nawiązuje przyjaźnie z nieznajomymi. Odwiedzających dom gości najpierw oceni z dużej odległości, zanim pozwoli do siebie podejść. Niewielki wzrost nie pozwala mu pełnić roli typowego stróża, ale jest psem bardzo czujnym i uważnym, który zasygnalizuje każdy podejrzany szmer za drzwiami. Warto zdawać sobie sprawę z tego, że jego chęć do stróżowania i duża szczekliwość mogą sprawiać opiekunom (i ich sąsiadom) spory problem.

Portret pomeraniana leżącego na podłodze
fot. Shutterstock

Pomeranian nie zdaje sobie sprawy ze swoich małych rozmiarów, wydaje mu się, że w niczym nie ustępuje większym czworonogom. Jego odwaga i pewność siebie powodują, że niekiedy zachowuje się wręcz lekkomyślnie. Na ogół jest towarzyski i przyjazny wobec innych zwierząt. Chętnie przebywa w grupie psów, które z uwagi na jego bezpieczeństwo powinny być podobnej wielkości.

Dobrze układa sobie stosunki z dziećmi. Uwielbia zabawę z człowiekiem i wszelkie wspólne aktywności. Dzieci muszą być jednak na tyle duże, aby rozumiały potrzeby tak małego psa i nie zrobiły mu przypadkowo krzywdy. Niedelikatne obchodzenie się z pomeranianem może zakończyć się nawet złamaniem mu kości.

Szczenię pomeraniana biegnące po drodze
fot. Shutterstock

Szpic miniaturowy jest dumny i niezależny, o dużym poczuciu godności. Lubi mieć własne zdanie, ale można z nim negocjować. Łatwo adaptuje się do każdych warunków. Dobrze będzie się czuł zarówno w domu z ogrodem, jak i w niewielkim mieszkaniu. To pies aktywny, ale niewymagający długich spacerów. Jego zaletą jest brak skłonności do polowania i gonienia drobnej zwierzyny.

Umiejętności

Pomeranian jest typowym psem do towarzystwa, który może także pełnić rolę domowego stróża. Wyhodowano go głównie po to, by umilał czas człowiekowi i efektownie wyglądał. Obecnie jednak można spotkać pomeraniany biorące udział w takich sportach, jak agility, rally-o czy taniec z psem.

Szkolenie i wychowanie

Mimo swych niewielkich rozmiarów pomeranian wymaga odpowiedniego wychowania i konsekwencji już od szczenięctwa. To pies inteligentny, bystry, spostrzegawczy i ciekawski. Jest chętny do współpracy ze swoim opiekunem i dość szybko się uczy. Nie warto więc marnować tego potencjału i podchodzić do psów tej rasy jak do mikrusów z niewielkim rozumkiem.

Pomeraniany bywają uparte i chętnie korzystają z niekonsekwencji opiekuna. Te niezwykle bystre psiaki bardzo szybko zauważają jego słabości, a nieodpowiednio prowadzone mogą nawet posunąć się do zachowań agresywnych, by osiągnąć umyślony przez siebie cel. Jednak pokazanie im, że bycie posłusznym jest opłacalne, może uczynić z nich idealnych towarzyszy rodziny. Dlatego w stosunku do tej rasy należy stosować wychowanie oparte na pozytywnych wzmocnieniach i unikać kar.

Czarny pomeranian leżący na trawniku
fot. Shutterstock

Szpic miniaturowy pomeranian lubi się popisywać i łatwo uczy się różnych sztuczek. Odpowiednio zaangażowany opiekun może zrobić z pomeraniana prawdziwego cyrkowca. Psiaki te sprawdzą się także w agility czy rally-o. Można je spotkać nawet na zawodach obedience.

Dla kogo ta rasa

Szpica miniaturowego można polecić wszystkim, którzy chcą mieć małego, efektownego przyjaciela i nie oczekują bezwzględnego posłuszeństwa. Na pewno nie jest to rasa dla ludzi nerwowych i zapracowanych. Właściciel nie może być też człowiekiem apodyktycznym. Powinien być za to cierpliwy i jednocześnie konsekwentny.

Szpic będzie dobrym towarzyszem dla starszej osoby, spędzającej dużo czasu w domu. Ze względu na małe rozmiary i delikatną budowę nie jest polecany dla bardzo małych dzieci. Doskonale nada się jednak na towarzysza starszego dziecka, które chce rozpocząć swoją przygodę z nauką psich sztuczek i prostymi sportami.



Wady i zalety

Szpic miniaturowy pomeranian – jaki jest? Poznaj jego wady i zalety!

Wady

  • bywa uparty
  • lubi szczekać
  • nie nadaje się dla małych dzieci
  • bywa zaczepny do innych psów

Zalety

  • nie wymaga dużo ruchu
  • miły towarzysz rodziny
  • przystosowuje się do różnych warunków
  • tani w utrzymaniu
  • prosty w pielęgnacji


Zdrowie

Szpic miniaturowy pomeranian to stosunkowo zdrowa rasa. Jednak podobnie jak inne miniaturki może mieć problemy ze zwichniętymi rzepkami. Dlatego ważne jest, by nie pozwalać mu na zeskakiwanie z wysokich mebli i zapewnić odpowiedni ruch, rozwijający mięśnie tylnych łap.

Kolejną typową dla małych ras przypadłością jest zapadająca się tchawica. Choroba ta pojawia się najczęściej po 6. roku życia i wymaga leczenia. Ze względu na ryzyko uszkodzeń tchawicy, pomeraniany należy wyprowadzać na spacer w szelkach zamiast na obroży i unikać gwałtowniejszych szarpnięć smyczą.

Innymi chorobami, które występują u pomeranianów, są hipoglikemia i niedoczynność tarczycy. Otyłe lub zaniedbane psy tej rasy mogą także cierpieć na problemy z sercem. Najpowszechniejsze w tej rasie są szmery i powiększenie serca. Zazwyczaj nie wpływają one jednak na długość życia tych psów.

Dwa pomeraniany siedzące na fotelu
fot. Shutterstock

Kolejną, rzadko spotykaną, ale niezwykle uciążliwą chorobą jest Alopecia X – choroba powodująca utratę sierści na ciele z niezidentyfikowanego powodu. Dotyka ona takich ras, jak pomeranian, malamut, chow-chow i pudel miniaturowy. Nie wiadomo, w jaki sposób dziedziczy się tę chorobę, nie można więc wykluczyć jej z hodowli. Pojawia się u psów w wieku od 1 do 6 lat. Psy z Alopecią muszą być chronione przed promieniowaniem UV.

Żywienie

Ze względu na niewielkie rozmiary psów tej rasy, żywienie pomeraniana nie jest kosztowne. Wśród szpiców miniaturowych zdarzają się jednak osobniki wyjątkowo wybredne. Posiłki muszą być więc dostosowane do gustu czworonoga – uparta natura szpica może sprawić, że psiak za żadne skarby nie zje tego, co nie będzie mu smakować.

Karma dla psa tej rasy powinna być dobrej jakości, gdyż od tego zależeć będzie stan okrywy włosowej pieska. W żywieniu pomeranianów można stosować zarówno karmy suche, mokre, jak i samodzielnie przygotowywać posiłki w domu – gotowane lub surowe (BARF). Mimo swoich niewielkich rozmiarów, psiaki te doskonale poradzą sobie ze skrzydełkami z kurczaka czy korpusami. Gotowane posiłki muszą być natomiast uzupełniane o preparaty wapniowo-witaminowe. Ważna jest także suplementacja kwasów tłuszczowych omega-3, czyli dodawanie do posiłków oleju z łososia.

Portret czarnego podpalanego pomeraniana
fot. Shutterstock

Pielęgnacja

Gęsta szata pomeraniania jest dość łatwa w pielęgnacji, o ile wykonujemy zabiegi regularnie. Obfity podszerstek psów tej rasy ma skłonności do zbijania się, przez co wymaga codziennego rozczesywania. Najlepiej używać do tego szerokiej szczotki z długimi pinami – które sięgną aż do skóry psiaka – lub długiego grzebienia. Nie należy wyczesywać zbyt dużej ilości podszerstka, gdyż futro pomeraniana może stracić swoją efektowną objętość.

Kąpiele przeprowadzać należy nie częściej niż raz w miesiącu. Psiaka myjemy letnią wodą. Podczas kąpieli dobrze jest równomiernie rozprowadzić kosmetyki (najlepiej sprawdzają się te nawilżające), co może być trudne ze względu na obfity podszerstek. Ważne jest także dokładne spłukanie psa po umyciu i wysuszenie go suszarką. W przeciwnym razie nadmiar wilgoci pozostawiony na skórze psa może powodować odparzenia i hot-spoty. Po suszeniu psiaka należy delikatnie rozczesać go grzebieniem.

Psów tej rasy nie należy golić! Raz zgolona sierść z dużym prawdopodobieństwem już nigdy nie odzyska swojego pierwotnego, puchatego kształtu. Takie zabiegi niszczą nie tylko strukturę i wygląd włosa, ale także jego ochronne właściwości. Pomeraniany można jedynie strzyc, jednak także w tym przypadku nie należy nadmiernie skracać warstwy okrywowej futra. W celu odświeżenia wyglądu psiaka dobrze jest udać się z nim do profesjonalnego groomera.

Pomeraniany mają częsty problem ze ścieraniem pazurów, szczególnie gdy nie wychodzą na zbyt długie spacery. Stan pazurów należy kontrolować co dwa tygodnie i w razie potrzeby skracać za pomocą ostrych obcinaczek. Niektóre szpice miniaturowe mają skłonność do tworzenia się zacieków wokół oczu. W takim przypadku koniecznie trzeba ustalić przyczynę nadmiernego łzawienia (alergia, zapalenie spojówek, wady powiek) i codziennie przemywać oczy specjalnym płynem przeznaczonym do higieny tych okolic.

Akcesoria

Do podstawowych akcesoriów potrzebnych dla szpica miniaturowego należą przede wszystkim dobrze dopasowane, wygodne szelki – pomeraniany nie powinny być wyprowadzane na spacery w obroży ze względu na ryzyko uszkodzenia tchawicy. Smycz powinna być lekka, zaopatrzona w niewielkie karabińczyki i pozwalać psiakowi na swobodną eksplorację podczas przechadzki.

Legowisko dla psa tej rasy powinno być niewielkie i wygodne – psiak musi czuć się na nim bezpiecznie. Można przystosować do spania niewielką klatkę kennelową lub transporter. Nie powinien on jednak służyć do zamykania psiaka – pomeraniany cierpią, gdy są odizolowane od swojej rodziny. W przypadku psiaków uwielbiających siedzieć na kanapie czy spać na łóżku, warto zainwestować w schodki umożliwiające zwierzakowi łatwe wchodzenie i schodzenie. Zmniejszy to ryzyko wystąpienia problemów z rzepkami.

Do pielęgnacji sierści tych psów konieczne będą: długi grzebień, szeroka szczotka i szampony przeznaczone dla psów, najlepiej nawilżające. Pomeranian to niewielki pies, którego można bez wielkich przeszkód zabierać ze sobą niemal wszędzie. Dla psiaków-podróżników przyda się wygodny transporter, torba do przewozu psów lub specjalny plecak.



Historia

Szpice są uznawane za jedną z najstarszych form psa domowego. Wywodzą się prawdopodobnie od żyjącego około 6 tys. lat temu, prastarego psa torfowego (canis familiaris palustris), którego szczątki zachowały się w postaci skamielin. Najstarszy wizerunek przedstawiający psa w tym typie znajduje się na attyckim dzbanie do wina pochodzącym z ok. 400 r. p.n.e.

Wesoły pomeranian stojący na ławce
fot. Shutterstock

Ludność pierwotna używała szpiców przede wszystkim do stróżowania i polowania, ale w czasach niedostatku mogły być również zjadane. Odmiany tzw. nordyckie (np. łajki, karelskie psy na niedźwiedzie, szpice fińskie) do dziś wykorzystywane są w myślistwie, podczas gdy psy pochodzące z Europy Środkowej raczej nie wykazują pasji łowieckiej.

Wszystkie rasy szpiców mają podobne cechy morfologiczne: wysoko osadzone, stojące uszy, spiczasty pysk, zakręcony, opadający na bok ogon i prosty, lekko odstający od ciała włos.

Pomeranian w pozycji wystawowej
fot. Shutterstock

Grupa długowłosych szpiców była znana w Niemczech już ok. 1700 r. Szpic miniaturowy pomeranian jest najmniejszą odmianą tych czworonogów (znany jest również szpic duży, średni, mały oraz wilczy). Powstał najprawdopodobniej w wyniku selekcji małych odmian.

Zwarta budowa ciała, bardziej zaokrąglona czaszka z wypukłym czołem i krótsza, lekko zadarta, drobniejsza kufa to jego cechy rozpoznawcze. Jest rasą stosunkowo młodą, ale za to jedną z chętniej wybieranych przez przyszłych właścicieli.

Szpic miniaturowy pomeranian w Polsce

 



Wzorzec

Szpic miniaturowy (pomeranian) – grupa V FCI, sekcja 4, nr wzorca 97

  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Charakter: wesoły, żywy i ruchliwy, z temperamentem, przywiązany do właściciela i nieufny wobec obcych; inteligentny, bystry, czujny i ciekawski
  • Wielkość: wysokość w kłębie 18-22 cm
  • Waga: 1,9–3,5 kg
  • Szata: długa i obfita z wełnistym podszerstkiem; włos prosty, nie przylegający gładko, ale odstający od ciała; obfity kołnierz na szyi, frędzle na tylnej części kończyn, portki na udach i bogato owłosiony ogon; na głowie, uszach i przedniej stronie nóg sierść krótka
  • Maść: czarna, biała, brązowa, pomarańczowa, szara lub innego koloru (psy łaciate muszą mieć łaty rozmieszczone na białym tle)
  • Długość życia: 13-15 lat
  • Odporność na warunki atmosferyczne: odporny na niższe temperatury; nie lubi dużego nasłonecznienia
  • Koszty utrzymania: 100-200 zł miesięcznie
  • Cena psa z rodowodem: 4000-8000 zł

Pełen wzorzec FCI obowiązujący w Związku Kynologicznym w Polsce (pdf)



Ciekawostki

Pomeraniany to jedne z najdroższych psów ras miniaturowych. Cena szczeniaka po utytuowanych rodzicach może sięgać aż 10 tysięcy złotych! Zawrotne kwoty biorą się z faktu, że rasa ta jest wyjątkowo trudna w hodowli. Mioty pomeranianów są bardzo małe, a poród może nieść ze sobą wiele komplikacji. Nie warto jednak decydować się na psa z pseudohodowli lub podejrzanego stowarzyszenia i narażać się na ogromne koszty leczenia psiaków z poważnymi wadami genetycznymi.

Charakterystycznie krótko przystrzyżony szpic miniaturowy – pies Boo, określany jako najsłodszy pies świata, dzięki swojemu profilowi na Facebooku stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych psów na świecie. Psiak zmarł w wieku 12 lat z powodu choroby serca.

Pomeranian to rasa uwielbiana przez wielkich artystów. Szpica miniaturowego posiadał między innymi Michał Anioł i Amadeusz Mozart.