SZPIC ŚREDNI

 

Charakter

Szpic średni to pies pewny siebie, towarzyski i inteligentny. Bardzo wierny, silnie przywiązuje się do właściciela. Wobec obcych nieufny, nie powinien być jednak agresywny ani lękliwy. To pies żywy, aktywny, chętnie podejmujący różnego typu aktywności. Wymaga zajęcia, jednak niekoniecznie codziennie. Lubi też po prostu przebywać w pobliżu człowieka. Dobrze dogaduje się z dziećmi. Nie ma tendencji do kłusownictwa ani włóczęgostwa.

Rudy szpic średni leżący w studio
fot. Shutterstock

Umiejętności

Szpic niemiecki średni to pies czujny i nieufny wobec obcych, zatem doskonale sprawdza się jako stróż. Jest też znakomitym psem do towarzystwa i kompanem na spacerach. Oprócz tego, szpice średnie sprawdzają się w agility – biegają w klasach M i S, zależnie od wzrostu. Na agility są szybkie, zwinne i łatwo nauczyć je pracy w odległości od przewodnika. Można także z powodzeniem trenować ze szpicem rally-o, a nawet obedience. Szpice średnie doskonale radzą sobie w tańcu z psem.

Szkolenie i wychowanie

Szpice średnie to zazwyczaj psy chętne do współpracy i łatwe do motywowania – czy to smakołykami, czy zabawką. Szybko się uczą. Niektóre osobniki jednak dosyć szybko się nudzą powtórkami. W ich przypadku szczególnie ważne jest, by robić przerwy i urozmaicać zadania. Najważniejsze w szkoleniu szpica jest utrzymanie elementu zabawy – wtedy także pies będzie podchodzić do nauki z entuzjazmem.

Bialy szpic średni w skoku przez przeszkodę
fot. Shutterstock

Dla kogo ta rasa

Rasę tę można polecić każdemu, kto szuka miłego i niekłopotliwego towarzysza. Z wychowaniem szpica średniego poradzi sobie nawet początkujący przewodnik, o ile tylko się do tego przyłoży.

Wady i zalety

Szpic średni – jaki jest? Poznaj jego wady i zalety!

Wady

  • bywa szczekliwy
  • intensywnie linieje i wymaga regularnego szczotkowania
  • bywa nieco uparty

Zalety

  • doskonały pies rodzinny
  • świetny stróż
  • bardzo przywiązany do właściciela
  • łatwo go wychować
  • przystosowuje się do różnych warunków

Zdrowie

Szpic średni to rasa zdrowa i długowieczna. Choroby o podłożu genetycznym zdarzają się sporadycznie, wśród nich można wymienić zwichnięcie rzepki i choroby oczu (PRA, RD i zaćma).

Portret rudego szpica średniego
fot. Shutterstock

Żywienie

Pod względem żywienia szpice nie są wymagające. Jedzą niedużo i nie mają skłonności do tycia. Można żywić je dobrej jakości karmą gotową lub samemu przygotowywać posiłki.

Pielęgnacja

Szpice są psami bardzo czystymi i wbrew pozorom łatwymi w pielęgnacji. Ich długi, twardy włos nie trzyma brudu i nawet po jesiennym spacerze można szybko doprowadzić go do porządku. Szpice trzeba szczotkować pod włos. Szczeniaka warto czesać często, aby przyzwyczaić go do zabiegów pielęgnacyjnych. Dorosłego szpica wystarczy czesać raz na 2 tygodnie, częściej w okresie linienia.

Szpic średni w skoku przez przeszkodę
fot. Shutterstock

Akcesoria

Do pielęgnacji szpica doskonale nada się szczotka pudlówka a w okresie linienia furminator. Szpica średniego wyprowadzamy na spacery w skórzanej lub materiałowej obroży albo na szelkach typu guard.

Historia

Szpic średni to rasa młoda we współczesnym rozumieniu, ponieważ od jej uznania minęło niewiele lat, jednak w rzeczywistości ma stare pochodzenie. Popularna teoria głosi, że szpice europejskie wywodzą się od tzw. psa torfowego (Canis familiaris palustris), choć obecnie pojawiają się co do tego wątpliwości. Wydaje się, że psy w tym typie to najstarsza rasa ukształtowana w Europie i że są to przodkowie wielu współczesnych ras, nie tylko europejskich (np. szpic japoński to w rzeczywistości rasa, w której żyłach płynie krew szpiców niemieckich).

Dwa szpice średnie na łące
fot. Shutterstock

Na przestrzeni wieków, aż do wieku XIX, szpice niemieckie miały wielkość zazwyczaj taką jak współczesny szpic średni. Były to takie zwykłe „psie psy”, bardzo popularne jako stróże i psy ogólnoużytkowe wśród chłopów i robotników – stanowiły typ psa, którzy liczni klasyczni pisarze uwiecznili w swych dziełach, choć nie zawsze w pozytywnym świetle. Były to bowiem zwierzęta często pogardzane, jak to mawiano: „o mizernej kondycji”, podobnie jak ich właściciele. Być może z tego m.in. powodu pierwsi hodowcy szpiców niemieckich uważali, że rasę należy poprawić i udoskonalić.

Założony w 1899 r. Verein für Deutsche Spitze e.V. uznał jako osobne rasy szpica miniaturowego (pomeraniana), małego, dużego i wilczego – wszystkie rozmiary oprócz pierwotnego szpica średniego! Przełom nastąpił dopiero w roku 1969, kiedy to klub i kilkoro hodowców postanowili stworzyć wzorzec szpica średniego i ustanowić go oficjalnie rasą. Na wystawach pierwsze szpice średnie pojawiły się na początku lat 70.

Czarny szpic średni pokonujący slalom
fot. Shutterstock

Przed oficjalnym uznaniem rasy zaledwie nieliczni miłośnicy szpiców hodowali odmianę średnią, pomimo tego, że był to ten najbardziej pierwotny typ szpica, przez co populacja rasy bardzo się zmniejszyła w przeciągu ponad półwiecza. Oczywiście miały na to wpływ także obie wojny światowe, podobnie jak to miało miejsce w przypadku innych ras. Po to, by poszerzyć pulę genetyczną, nowe osobniki dobierano głównie spośród przerośniętych szpiców małych. Księga wstępna dla rasy jest nadal otwarta i od czasu do czasu wpisuje się do niej jeszcze nowe egzemplarze.

Obecnie rasa zyskała już umiarkowaną popularność w swojej ojczyźnie, głównie dzięki zdrowiu i przyjaznemu, miłemu usposobieniu. Zwłaszcza klasyczne szpice białe zdobyły swoich miłośników. Na początku nowego tysiąclecia można było zaobserwować w Niemczech wzrost popularności rasy (białych szpiców zarejestrowano ponad 40), ale już w roku 2001 znowu nastąpił spadek rejestracji. Populacja tak mało licznej rasy jest niestety bardzo wrażliwa na wahania liczebności.

Szpic średni biały stojący na rżysku
fot. Shutterstock

Najwięcej szpiców średnich rejestruje się w Wielkiej Brytanii, Finlandii, Niemczech, Austrii i Australii. Jest ich trochę także w Holandii, Belgii, Czechach, Rosji i Szwecji.

Szpic średni w Polsce

W Polsce rasa jest hodowana bardzo nielicznie. W 2018 r. działają pojedyncze hodowle średnich szpiców białych i kolorowych.

Wzorzec

Szpic średni – grupa V FCI, sekcja 4, nr wzorca 97

  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Charakter: pies żwawy, oddany właścicielowi, nieufny wobec obcych, czujny stróż; może być szczekliwy
  • Wielkość: psy i suki – 30-38 cm
  • Waga: 7-11 kg
  • Szata: dwuwarstwowa: długi, prosty, sztywny i odstający włos okrywowy oraz krótki, gruby, wełnisty podszerstek; głowa, uszy i łapy pokryte krótkim, gęstym włosem, reszta ciała – włosem długim, który tworzy obfitą grzywę na szyi i barkach, portki oraz pióro na ogonie; szpic linieje stale, ale dwa razy w roku intensywniej
  • Maść: czarna, brązowa, biała, pomarańczowa, szara cieniowana (wilczasta), inne maści (czarna podpalana, łaciata, ruda z czarnym nalotem, kremowa)
  • Długość życia: 12-15 lat
  • Podatność na szkolenie: duża; choć należy do ras pierwotnych, jest stosunkowo łatwy do ułożenia
  • Aktywność: średnia; lubi ruch, ale jeśli zapewni mu się regularne spacery, przystosuje się do mniej aktywnego trybu życia
  • Koszty utrzymania: 100-150 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny na zimno i mróz, niezbyt dobrze znosi upały; rasa generalnie zdrowa, zdarzają się problemy z rzepkami, dysplazja i choroby oczu
  • Możliwość nabycia szczeniaka: szczenię zwykle trzeba zamówić
  • Cena psa z rodowodem: 2000-3000 zł

Ciekawostki

Szpice, które wyglądem odpowiadają współczesnym szpicom średnim, miał m.in. król Wilhelm II Wirtemberski (1848-1921) – ostatni król Wirtembergii. Wilhelm II był uważany za ulubionego i bliskiego ludowi króla. Do dziś opowiada się historię, jak mieszkańcy Stuttgartu swojego monarchę witali, widząc go na spacerze z psami, i pozdrawiali słowami: „Szczęść Boże, Królu”. Król odwzajemniał to pozdrowienie, zdejmując kapelusz i obdarowując dzieci cukierkami. Na pomniku, który stoi na placu Wilhelma w Stuttgarcie, król został uwieczniony ze swoimi dwoma szpicami. Pomnik nie ma wysokiego cokołu, a król wydaje się tak bliski poddanym, jak niegdyś.