TERIER IRLANDZKI

Wygląd rasy terier irlandzki

Terier irlandzki to pies średniej wielkości – większy od foksteriera, mniejszy od airedale terriera – o dosyć szczupłej budowie, ważący około 13 kg. Głowa jest charakterystyczna dla terierów: długa, wąska, z małymi, ciemnymi oczami osadzonymi blisko siebie oraz małymi uszami w kształcie litery V, wysoko noszonymi i zagiętymi powyżej czaszki. Tułów jest proporcjonalny, z prostym i krótkim grzbietem, umięśnionymi lędźwiami, głęboką klatką piersiową oraz lekko podciągniętym brzuchem, a ogon osadzony jest wysoko, noszony radośnie, lecz nie zakręcony nad grzbietem.

Sierść teriera irlandzkiego jest twarda, gęsta, szorstka i przylegająca z miękkim podszerstkiem, dłuższa na brodzie. W rasie tej akceptuje się umaszczenie jednolite w odcieniach rudego od czerwonego po pszeniczno-żółty, z dopuszczalną małą białą plamką na piersi

Charakter rasy terier irlandzki

Oprócz budowy irlanda cechuje typowy dla teriera temperament. Uwielbia intensywny ruch i sport, dlatego trzeba mu zapewnić regularne spacery i zajęcie. Znudzony przekopie ogródek, bo bardzo to lubi. Jeśli zagwarantuje mu się regularną możliwość wydatkowania energii, w domu jest spokojny i może mieszkać w mieście.

Bardzo oddany człowiekowi, lubi bliski kontakt. Chętnie włącza się do zabaw dzieci, które zna. W stosunku do obcych zwykle nieufny, dobrze wywiązuje się z roli stróża (nie szczeka bez powodu).

Bywa awanturniczy w stosunku do innych psów tej samej płci, choć jeśli jest ułożony, zwykle sam nie prowokuje bójek. Źle prowadzony może być jednak zaczepny i agresywny. Cechuje go silny instynkt łowiecki, więc problemy może sprawiać jego chęć gonienia małych zwierząt. Z reguły nieźle dogaduje się z domowymi kotami.

Umiejętności

Terier irlandzki to rasa wyhodowana pierwotnie do tępienia gryzoni, takich jak szczury i myszy, oraz do polowań na małe zwierzęta drapieżne, w tym borsuki, lisy i wydry. Rasa ta powstała w Irlandii, gdzie psy te wykorzystywano od wieków przez rolników i myśliwych do ochrony gospodarstw i udziału w polowaniach, co wymagało od nich odwagi, zwinności i silnego instynktu łowieckiego.

Dzisiejsze teriery irlandzkie to przede wszystkim psy rodzinne i wystawowe, choć wciąż dobrze sprawdzają się w rozmaitych zadaniach.

Szkolenie i wychowanie

Bystry i dosyć podatny na szkolenie, bywa jednak uparty. Jego szybkość i sprawność predysponują go do szkolenia sportowego, np. agility. Można go także nauczyć aportowania ustrzelonego ptactwa. Doskonale nadaje się na towarzysza joggingu, rowerowych i konnych wypraw.

Dla kogo ta rasa

Nie poleca się go jako pierwszego w życiu psa. To zwierzak dla ludzi mających już doświadczenie w postępowaniu z czworonogami, którzy chcą mieć towarzysza z charakterem.

Wady i zalety rasy terier irlandzki

Wady

• potrzebuje sporo ruchu i zajęcia
• może wdawać się w konflikty z psami
• ma silny instynkt łowiecki
• może kopać w ogrodzie
• dosyć uparty i samowolny

Zalety

• zwykle sam nie zaczyna awantur z psami
• dosyć podatny na szkolenie
• przywiązany do opiekuna
• dobry stróż
• regularnie trymowany nie linieje

Zdrowie rasy terier irlandzki

Teriery irlandzkie uchodzą za jedną z ras najmniej obciążonych chorobami genetycznymi. Kilkadziesiąt lat temu trapiło je wprawdzie bolesne rogowacenie opuszek łap, ale udało się je prawie całkowicie wyeliminować.

Druga zdarzająca się wada – kamica moczowa (a dokładniej cystynuria prowadząca do powstawania kamieni moczowych) – też występuje obecnie rzadko.

Żywienie rasy terier irlandzki

Terier irlandzki nie jest wymagający jeśli chodzi o żywienie. Można go karmić, podobnie jak inne psy, karmą suchą, mokrą lub jedzeniem przygotowywanym w domu.

Pielęgnacja rasy terier irlandzki

Pielęgnacja teriera irlandzkiego nie nastręcza specjalnych problemów. Raz na parę dni należy go wyszczotkować, a 2-3 razy w roku – wytrymować. Regularne trymowanie praktycznie eliminuje linienie.

Historia rasy terier irlandzki

Na temat pochodzenia tej rasy istnieje wiele teorii. Na pewno wiadomo jedno: teriery żyły na Zielonej Wyspie od stuleci. Występowały w różnych umaszczeniach i rozmiarach. Pełniły wiele ról: stróżowały, polowały na gryzonie i były towarzyszami codziennego życia. Znajdowały się w rękach ludzi z różnych warstw społecznych. Jeden z dawnych opisów teriera irlandzkiego charakteryzuje go tak: „strażnik biedaka, przyjaciel farmera i ulubieniec dżentelmena”.

Gdy w XIX w. rozpoczęła się hodowla ras i selekcja pod kątem wystaw, rozgorzały spory na temat właściwego umaszczenia i rozmiaru tego psa. Początkowo wystawiano irlandy w dwóch klasach wagowych. Pod koniec XIX w. umaszczenia inne niż rude zostały wyeliminowane.

Po raz pierwszy teriery irlandzkie wystawiono w 1875 r. w Glasgow, ale dopiero w 1879 r. powstał w Dublinie pierwszy klub rasy. W latach 80. XIX w. terier irlandzki zajął czwartą lokatę w rankingu popularności ras w Wielkiej Brytanii. Szybko zdobył też popularność w Ameryce Północnej, gdzie moda utrzymała się do końca lat 20. XX w. Dziś sporo tych psów jest także w Czechach i na Słowacji, w Niemczech i Skandynawii – ale nigdzie nie są rozchwytywane.

Terier irlandzki w Polsce

W Polsce psy tej rasy były już przed II wojną światową, lecz ich populacja nie przekracza kilkuset sztuk.

Wzorzec rasy terier irlandzki

Terier irlandzki – grupa III FCI, sekcja , nr wzorca 139

Najczęściej zadawane pytania