Ropomacicze u suki. Skąd się bierze i jak mu zapobiec?


Ropomacicze to niezwykle groźna choroba, na którą narażone są niekastrowane suki. Nieleczone zapalenie macicy może doprowadzić nawet do śmierci zwierzęcia.

Ropomacicze to potencjalnie śmiertelna choroba macicy występująca u niekastrowanych suk, najczęściej w wieku od 6 do 8 lat. Brak specyficznych objawów zapalenia macicy sprawia, że może ono rozwijać się przez długi czas niezauważone. Jak rozpoznać tę chorobę i czy można jej skutecznie zapobiegać?

Czym jest ropomacicze?

Ropomacicze to choroba zapalna rozwijająca się w macicy niekastrowanych suk najczęściej po zakończeniu cieczki, kiedy to organizm suki produkuje progesteron oddziałujący na nabłonek macicy. W wyniku działania tego hormonu u starszych suk dochodzi do stopniowego rozrostu błony śluzowej macicy, która po każdej cieczce zaczyna produkować coraz więcej wydzieliny. Stanowi ona doskonałą pożywkę dla bakterii przedostających się do macicy z pochwy i sprzyja ich rozrostowi. Na powstawanie ropomacicza i rozwój stanu zapalnego wpływ ma także osłabienie odporności występujące u suk po zakończonej cieczce.

Nie u wszystkich suk ropomaciczu towarzyszyć będzie rozrost błony śluzowej i jej gruczołów. Choroba ta może być spowodowana także obecnością ciała obcego w macicy lub niewielkim zakażeniem bakteryjnym. Również działanie niektórych hormonów (w tym estrogenu podawanego sukom w celu zapobiegania ciąży) może zwiększyć ryzyko ropomacicza poprzez uwrażliwienie macicy na działanie progesteronu.

Jakie suki chorują na ropomacicze?

Ropomacicze może rozwinąć się u każdej niekastrowanej suki, niezależnie od jej rasy i wieku. Opisano przypadki tej choroby nawet u czteromiesięcznych suk, choć za średni wiek wystąpienia objawów przyjmuje się zazwyczaj 9 lat. Zwiększone ryzyko zachorowania występuje wśród suk, którym podawane są hormony blokujące cieczkę lub zapobiegające niechcianej ciąży po kryciu.

Niektóre badania sugerują, że na ropne zapalenie macicy najbardziej podatne są suki takich ras, jak rottweiler, cavalier king charles spaniel, berneński pies pasterski czy golden retriever.

Objawy ropomacicza u suki

Objawy ropomacicza pojawiają się z reguły od 1 do 3 miesięcy po zakończeniu rui. Są one jednak niespecyficzne i mogą przypominać wiele innych chorób występujących u psów. Wśród najczęstszych objawów ropomacicza u suk wymienia się:

  • ospałość
  • osowiałość
  • brak apetytu
  • gorączkę
  • wymioty i biegunkę
  • częste oddawanie moczu.

W niektórych przypadkach ropomacicza zaobserwować można także surowiczo-krwisty lub ropny wypływ z dróg rodnych suki. Nagromadzenie się materiału zakaźnego w macicy może powodować zatrucie całego organizmu toksynami bakteryjnymi i sepsę. Jeśli dojdzie do rozerwania ścian macicy, wywoła to także zapalenie otrzewnej, wstrząs i zapaść.

Ropomacicze – diagnoza i leczenie

U suki, u której występuje podejrzenie ropnego zapalenia macicy, należy przeprowadzić badanie USG, które pozwoli ocenić wielkość macicy i jej zawartość. Konieczne jest także wykonanie badań krwi, dzięki którym możliwa będzie ocena stanu narządów wewnętrznych, w szczególności nerek i wątroby. Przed podjęciem leczenia ropomacicza konieczne jest ustabilizowanie stanu chorej suki. W tym celu stosuje się kroplówki i antybiotyki dobrane na podstawie wykonanego posiewu. Najczęstszą i najskuteczniejszą metodą leczenia ropomacicza jest owariohisterektomia polegająca na usunięciu macicy wraz z jajnikami. Zabieg ten jest równocześnie najlepszym sposobem na zapobieganie nawrotom tej choroby.

W łagodnych przypadkach zapalenia macicy u suk hodowlanych, których opiekun nie chce poddawać takiemu zabiegowi, możliwe jest przeprowadzenie leczenia farmakologicznego. Polega ono na podawaniu zwierzęciu środków hamujących wydzielanie progesteronu lub blokujących jego receptory w macicy. Leczenie takie jest jednak długie i dość kosztowne. Metoda ta nie zapobiega ewentualnym nawrotom choroby.

Ropomacicze u suki – jak mu zapobiec?

Jedyną metodą zapobiegania rozwojowi zapalenia macicy u suk jest jej usunięcie podczas zabiegu kastracji. Operację taką najzdrowiej jest wykonać około 2 miesiące po zakończeniu pierwszej cieczki – dzięki temu organizm zwierzęcia zdąży już całkowicie się rozwinąć.

Autor: Aleksandra Prochocka