Witam! Mój pies od małego był lękliwy. Bał się większych psów i innych ludzi. Pies żyje na podwórku, nie wpuszczamy go do domu. Jako szczenię przesiadywał sporo czasu TYLKO na ogródku i w domu z domownikami. To moje zaniedbanie doprowadziło do tego, że pupil jest nie usocjalizowany. Widząc inne psy rzuca się na nie ( na szczęście nie gryząc, lecz przeraźliwie szczekając i warcząc). To samo tyczy się obcych ludzi. Jestem załamana ponieważ zależało mi na tym by pies był posłuszny i wytresowany. Komendy i sztuczki jest bardzo łatwo wprowadzić w jego życie. Bardzo szybko się uczy, lecz w towarzystwie obcych „osobników” cała nauka idzie na marne. Jako szczenię przeszedł wraz ze mną kurs PP (podstawowe posłuszeństwo), był najlepszy w grupie i wtedy nie miał problemów z agresją. Wszystkich czworonogów i ich właścicieli witał z radością. Teraz gdy listonosz, obcy człowiek lub pies choćby podchodzą do płotu – mój „futrzak” zmienia się w białego, niebezpiecznego niedźwiedzia polarnego.
Jak temu zaradzić?
POMOCY! Pozdrawiam serdecznie i życzę sukcesów!
No cóż, niestety zaniedbania z wczesnego etapu rozwoju psa trudno nadrobić w późniejszym okresie. Oczywiście nie jest to niemożliwe, ale praco- i czasochłonne. Obawiam się jednak, że nie jestem w stanie nic doradzić na odległość – psa powinien obejrzeć behawiorysta i opracować konkretny plan treningowy.
