AMERICAN STAFFORDSHIRE TERRIER - Rasy PSY.pl - portal o psach

Rasy

Portret amstaffa

AMERICAN STAFFORDSHIRE TERRIER

Terier typu bull, pochodzący ze Stanów Zjednoczonych. Choć niezbyt wysoki, to wyjątkowo mocny, atletycznie zbudowany, silny. Inteligentny i pogodny, wobec własnej rodziny wylewny i czuły, nieodpowiednio prowadzony może być trudny do opanowania.

Charakter

Amstaff ma duży temperament, jest odważny, ale zrównoważony. Nie jest psem jednego pana, akceptuje wszystkich domowników. Dzieci traktuje wyjątkowo delikatnie. Mimo to lepiej nie zostawiać ich z nim bez kontroli, a wszystkie zabawy powinny odbywać się pod okiem rodziców.

Amstaf galopujący po łące
fot. Shutterstock

Pies tej rasy potrafi żyć w przyjaźni ze wszystkimi zwierzętami, z którymi się wychował bo, wbrew pozorom, w jego naturze leży ochrona słabszych członków stada. Problemem może być natomiast posiadanie dwóch samców tej rasy lub drugiego psa o równie dominującym charakterze.

Amstaff miewa także skłonności do bójek z obcymi czworonogami, szczególnie gdy jest źle wychowany. Ważne jest więc, aby unikał konfliktów z psami w okresie dorastania. Jeśli zostanie zmuszony do obrony i zbyt szybko przekona się o swojej sile, to potem na każdą zaczepkę odpowie agresją, bardzo trudną do wyeliminowania.

Szczenię amstafa idące po trawie
fot. Shutterstock

To doskonały stróż i obrońca, pod nieobecność domowników nie wpuści na teren nikogo obcego. Jest zwinny, wytrzymały i bardzo sprawny fizycznie. Trzeba zapewnić mu dużo ruchu i ćwiczeń. Lubi aportować, pływać i biegać przy rowerze (nie należy mu jednak na to pozwalać, zanim ukończy rok).

Umiejętności

American staffordshire terrier ma być przede wszystkim domowym ulubieńcem. Miłośnicy rasy dążyli do stworzenia psa, który poradzi sobie zarówno na kursie posłuszeństwa, jak i w wielu dyscyplinach psiego sportu, np. agility, flyballu, frisbee, cani-crossie czy przeciąganiu ciężarów. Sprawdzi się także jako ratownik, np. pies gruzowy.

Amstaf goniący piłkę
fot. Shutterstock
Szkolenie i wychowanie

Amstaff to pies inteligentny, szybko i chętnie się uczy, a komendy zapamiętuje trwale. Wymaga jednak konsekwentnego i stanowczego wychowania od szczeniaka i bliskiego kontaktu z właścicielem. Nie może być też izolowany od innych zwierząt. Ma zakodowany genetycznie poziom agresji wystarczający do skutecznej reakcji w razie zagrożenia.

Dlatego większość hodowców odradza szkolenie obrończe psa tej rasy – zwłaszcza że nieumiejętnie prowadzone zajęcia mogą doprowadzić do nieodwracalnych zmian w jego psychice.

Dla kogo ta rasa

Amstaff nie jest psem dla każdego. To przyjaciel dla osoby aktywnej, zrównoważonej, stanowczej i odpowiedzialnej. Jego wychowaniem może zająć się także początkujący właściciel – jednak pod warunkiem, że kupi szczeniaka w dobrej, sprawdzonej hodowli i zaliczy zajęcia w psim przedszkolu.

Wady i zalety

Wady
  • źle wychowany ma skłonności do bójek z psami
  • może być niebezpieczny w stosunku do ludzi
Zalety
  • oddany właścicielowi i bardzo przywiązany do rodziny
  • dobrze układają się jego relacje z dziećmi
  • inteligentny i chętny do nauki
  • doskonale nadaje się do uprawiania psich sportów
  • świetny stróż i obrońca, ale tylko w rękach odpowiedzialnego właściciela
  • łatwy w pielęgnacji

Zdrowie

Z reguły cieszy się dobrym zdrowiem, choć z racji dużego temperamentu zdarzają się kontuzje, najczęściej zerwanie więzadeł krzyżowych w kolanie. Miewa także skłonności do alergii pokarmowych i kontaktowych. Możliwa jest też dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. U psów z dużą ilości bieli na głowie istnieje ryzyko głuchoty związanej z brakiem pigmentu.

Portret amstafa
fot. Shutterstock
Żywienie

Wymaga pokarmu wysokiej jakości, dobrze zbilansowanego. Można korzystać z gotowych, suchych karm lub samodzielnie przygotowywać posiłki (trzeba wówczas pamiętać o dodaniu odpowiednich preparatów wapniowo-witaminowych).

Szczenię amstafa stojące na trawie
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Szata amstaffa prawie nie wymaga pielęgnacji; do wyczesywania sierści najlepiej używać gumowej rękawicy, którą łatwo można usunąć martwy włos i zanieczyszczenia.
Należy go kąpać w miarę potrzeby w szamponie dla psów krótkowłosych; na co dzień można przetrzeć sierść wilgotnym ręcznikiem.

Historia

Przodkiem american staffordshire terriera był wyhodowany w Anglii średniej wielkości terier. Używano go do modnych swego czasu walk z bykami, a później – także do walk psów. Chociaż w Wielkiej Brytanii organizowanie takich rozrywek było oficjalnie zakazane, wciąż się one odbywały.

Podobno już w XVIII w. krzyżowano w tym celu buldogi z białymi terierami. Dzięki temu powstał protoplasta wielu współczesnych ras: bulteriera, boston terriera, staffordshire bull terriera, pit bull terriera i american staffordshire terriera.

Amstaf galopujący po śniegu
fot. Shutterstock

W XIX w. angielski pies do walk trafił do Stanów Zjednoczonych wraz z brytyjskimi emigrantami. Nowy sport szybko znalazł zwolenników, był ulubioną rozrywką biedoty i sposobem na zarobienie niemałych pieniędzy.

Amerykanie ulepszyli nieco angielskiego teriera, czyniąc z niego psa większego i bardziej zwinnego. Prawdopodobnie do ukształtowania pit bulla przyczyniły się nie istniejące już czworonogi w typie Blue Paul.

Amstaf stojący w wodzie przy brzegu
fot. Shutterstock

Z biegiem lat pit bull zyskiwał popularność, i to nie tylko jako zwierzę do walk, ale przede wszystkim jako pies domowy. Na początku XX w. hodowcy, którzy nie chcieli być kojarzeni jako właściciele psów walczących, podjęli próbę zarejestrowania odrębnej rasy.

Udało się to w 1936 r., gdy American Kennel Club zarejestrował wzorzec rasy, nazywanej od 1972 r. american staffordshire terrierem.

Wzorzec

American staffordshire terrier – grupa III FCI, sekcja 3, nr wzorca 286
  • Kraj pochodzenia: Stany Zjednoczone
  • Pierwotne przeznaczenie: wywodzi się od psów używanych do walk, ale wyhodowano go jako zwierzę wystawowe i do towarzystwa
  • Charakter: pies bardzo przywiązany do rodziny, wymaga bliskiego kontaktu z właścicielem; jest odważny, wytrzymały i bardzo sprawny fizycznie; świetny stróż i obrońca
  • Wielkość: idealna wysokość w kłębie psów 46-48 cm, suk 43-46 cm
  • Szata: włos krótki, przylegający, twardy w dotyku, błyszczący; brak podszerstka
  • Maść: dopuszczalna każda maść jednolita, pręgowana lub łaciata; niepożądane umaszczenie czarne-podpalane, czekoladowe i białe (jeśli biel obejmuje więcej niż 80 proc. powierzchni ciała)
  • Osiąganie dojrzałości: 2-3 lata
  • Długość życia: 10-15 lat
  • Linienie: umiarkowane, 2 razy w roku
  • Aktywność: bardzo duża; pies energiczny, z temperamentem, wymaga dużo ruchu i ćwiczeń
  • Szkolenie: wskazane szkolenie PT (pies towarzyszący); nadaje się do uprawiania psich sportów, jak np. agility, flyball, frisbee, cani-cross, przeciąganie ciężarów
  • Podatność na szkolenie: duża; pies inteligentny, uczy się chętnie i szybko, ale wymaga konsekwentnego wychowania od szczeniaka
  • Stosunek do dzieci: przyjazny
  • Stosunek do innych psów: tolerancyjny wobec własnego stada, ale niewskazane jest trzymanie dwóch samców razem; źle wychowany ma skłonność do bójek z obcymi psami
  • Odporność na warunki atmosferyczne: średnia; nie ma podszerstka, dlatego nie nadaje się do trzymania przez cały rok na zewnątrz
  • Mieszkanie: może mieszkać w bloku i w domu z ogrodem, ale nie w kojcu
  • Przygotowanie do wystaw: wymaga przycięcia wąsów, brwi oraz wystających włosków na końcu ogona i na portkach; musi być w dobrej kondycji fizycznej i mieć dobrze zaznaczoną muskulaturę
  • Koszty utrzymania: 120-200 zł miesięcznie
  • Pierwsze w Polsce: koniec lat 80.
  • Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma problemów z kupnem
  • Cena psa z rodowodem: 1000-2500 zł

Ciekawostki

Jednym z najsłynniejszych amstaffów w historii był sierżant Stubby (urodzony w 1916 lub 1917, zmarł 16.03.1926 r.), który był oficjalną maskotką 102 Pułku Piechoty Stanów Zjednoczonych.

Przez 18 miesięcy brał udział w walkach we francuskich okopach podczas I wojny światowej, przeżył 17 bitew, ostrzegał swych kolegów – żołnierzy przed atakami gazowymi, odnajdywał rannych na polu bitwy, a raz schwytał niemieckiego szpiega, przytrzymując go za spodnie aż do przybycia Amerykanów.

Otrzymał najwięcej odznaczeń spośród wszystkich psów biorących udział w I wojnie światowej.


Przeczytaj także