AMERYKAŃSKI PITBULTERIER (PITBUL)

Wygląd rasy amerykański pitbulterier

Amerykański pitbull to pies średniej wielkości o mocnej, muskularnej budowie ciała, ważący 14-27 kg. Głowa pitbulla jest proporcjonalna do reszty ciała, o kształcie klinowatym z szeroką, kwadratową kufą i wyraźnie zaznaczonymi szczękami. Uszy są osadzone wysoko,, w kształcie płatka róży. Oczy są okrągłe, szeroko rozstawione i nisko osadzone. Tułów psa cechuje się krótkim, mocnym grzbietem, głęboką ale niezbyt szeroką klatką piersiową z dobrze wysklepionymi żebrami. Kończyny są muskularne, proste i silne, a ogon jest stosunkowo krótki, nisko osadzony, zwężający się ku końcowi i najczęściej noszony nisko, nigdy powyżej linii grzbietu.

Sierść amerykańskiego pitbulla jest krótka, gładka, gęsta i błyszcząca, przylegająca do ciała. W rasie tej akceptowane jest każde umaszczenie, z wyjątkiem merle (marmurkowego).

Charakter i usposobienie rasy amerykański pitbulterier

Wbrew pozorom (i temu, w co wierzy wielu opiekunów tych psów) pitbule są psami wrażliwymi i łatwo zamykającymi się w sobie. Znakomicie współpracują z tymi ludźmi, którzy potrafią w szkoleniu zachować jasność i klarowność przekazu. Nie radzą sobie z nieuzasadnioną brutalnością. Widać to po statystykach, wykazujących wśród porzuconych pitbuli, szukających nowych domów, bardzo duży procent psów cierpiących na głęboką depresję.

W normalnym życiu amerykańskie pitbulteriery są pogodnymi, wesołymi towarzyszami, bardzo czułymi wobec własnej rodziny. Silnie przywiązują się do ludzi i lubią to okazywać. Trudno nazwać je delikatnymi – pitbul przejdzie nam po nogach, a podskakując, przyłoży nam w podbródek głową z nadmiaru radości i nawet tego nie zauważy.

Część psów rasy amerykański pitbulterier przejawia cechę, którą znawcy rasy nazywają „gameness”. Jest to nieustępliwość połączona z silną potrzebą wygranej – uczucia tak silne, że pozwalają psu na działanie nawet mimo silnego bólu czy dyskomfortu. Teoretycznie jest to pozytywna cecha dla psów sportowych i tych zwierzaków, które powinny pracować coraz lepiej, nie zważając na przeciwności. Problem w tym, że gameness potrafi się objawić w sytuacji niebezpiecznej, np. przy okazji niechcianej psiej bójki w miejscu publicznym – stąd opowieści, jak trudno jest oddzielić pitbula od przeciwnika. Nie na darmo tu i ówdzie pojawiają się napomknienia o noszeniu przy sobie „breaking sticka”, czyli narzędzia do rozwierania psich szczęk…

Wiele zależy od siły charakteru przewodnika i jego refleksu: można wychować pitbula tak, by nie był niebezpieczny dla innych zwierząt, jednak wymaga to wysiłku i siły charakteru –pitbulterier doskonale wyczuwa nasze słabości.

O ile stosunek pitbuli do innych psów bywa raczej negatywny, to niemal nigdy nie dzieje się tak w stosunku do ludzi – o ile oczywiście pies nie był specjalnie uczony agresji wobec człowieka. Pitbule są z natury uległe wobec ludzkiego gatunku.

Umiejętności

Taki atleta jak amerykański pitbulterier może pokazać całą gamę umiejętności: skakanie, bieganie, pływanie… Pitbul nie jest maratończykiem z przekonania, raczej sprawdza się na średnich dystansach.

Z ochotą będzie też ćwiczył rozmaite odmiany weight pullingu („strong dog”), czyli ciągnięcie ciężarów. Pitbul świetnie odnajdzie się również na zawodach, na których sprawdza się możliwości pionowego skakania („high jump”). Rozgrywane też są zawody zwane „wall climbing” – jest to rywalizacja we wspinaniu się na ścianę. Poza tym pitbulterier chętnie poćwiczy różne odmiany sportowego posłuszeństwa.

Szkolenie i wychowanie

Pitbulterier to pies, którego – na szczęście – łatwo nagrodzić. Zachwycą go i smakołyki, i zabawa piłką na sznurku, i odpowiednio entuzjastyczna pochwała opiekuna. Od początku trzeba kłaść duży nacisk na posłuszeństwo, co osiąga się konsekwencją, nie siłą. Nie można też pozwalać na agresję wobec innych zwierząt.

Amerykański pitbulterier to rasa bardzo inteligentna, dlatego warto uczyć zwierzaka jak największej ilości komend, choćby miały być to zwykłe psie sztuczki – takie trenowanie mózgu to dla pita duża przyjemność. Inna sprawa, że pitbul stosunkowo łatwo się nudzi, toteż trening powinien być w miarę możliwości urozmaicony. Nie jest to typ prymusa, który wytrzyma nudne „piłowanie” wciąż tej samej komendy.

Dla kogo ta rasa

Dla osób aktywnych, zrównoważonych i pewnych siebie – jest niemal pewne, że pitbulterier wychowany przez osobę z kompleksem niższości wobec otoczenia stanie się zwierzakiem niebezpiecznym.

Wady i zalety rasy amerykański pitbulterier

Amerykański pitbulterier – jaki jest? Poznaj jego wady i zalety!

Wady

• skłonność do bójek z psami
• słabe odczytywanie sygnałów uspokajających
• powolne wychodzenie ze stanów pobudzenia
• mała wytrzymałość na wysokie i niskie temperatury

Zalety

• inteligentny
• łatwo się uczy
• bardzo sprawny fizycznie
• czuły

Zdrowie rasy amerykański pitbulterier

Amerykański pitbulterier jest zagrożony dysplazją stawów biodrowych, dlatego ważne jest pochodzenie zwierzęcia, na które się decydujemy. Czasem pity cierpią na przypadłości stawów spowodowane przetrenowaniem – zachwyceni fizyczną sprawnością pupili opiekunowie wymagają zbyt dużo od zwierzaków, które cechują się dużą odpornością na ból, toteż z reguły bardzo późno sygnalizują, że pojawił się jakiś problem.

U psów rasy amerykański pitbulterier zdarzają się też choroby skóry, czasem o podłożu alergicznym (uwaga na karmę!) oraz skłonność do nużeńca.

Żywienie rasy amerykański pitbulterier

Pitbule powinny dostawać karmę dobrej jakości, z procentową dużą zawartością mięsa. Jak większość psów krótkowłosych miewają skłonności do alergii pokarmowych, dlatego taki ważny jest dobry wybór sposobu żywienia.

Warto też pamiętać o ich sporej aktywności, która przyspiesza perystaltykę i ułatwia spalanie tłuszczów. To nie są psy jedzące mało! Koniecznie trzeba zwrócić uwagę na to, żeby pies po jedzeniu trochę odpoczął. Podejmowanie fizycznej aktywności tuż po posiłku może zaowocować skrętem żołądka.

Pielęgnacja rasy amerykański pitbulterier

Pitbul nie jest rasą dla miłośników skrupulatnego czesania czy fryzowania psiej sierści. Przeciwnie – twardy, przylegający krótki włos właściwie nie wymaga specjalnej pielęgnacji. Wystarczy psa wyszczotkować od czasu do czasu, zwłaszcza w okresie linienia.

Warto zadbać o stan oczu, sprawdzając, czy w kącikach nie zbiera się wydzielina. U starszych psów kontrolujemy stan zbierającego się kamienia nazębnego.

Akcesoria

Mocna obroża i wytrzymała smycz to podstawa. Jeśli planujemy dla naszego pupila karierę w weightpullingu, powinniśmy się postarać o specjalne szelki (szorki) do tej dyscypliny.

Historia rasy amerykański pitbulterier

Mniej więcej na początku dziewiętnastego stulecia miłośnicy psów z Anglii, Szkocji i Irlandii zaczęli tworzyć mieszanki terierów z ówczesnymi buldogami. Usiłowali uzyskać psa, który byłby nieustępliwy jak terier, a jednocześnie silny i atletyczny jak buldog, co im się udawało. Ogół populacji zwano wtedy „pit and bull” albo „pit dog”.

Zwierzęta te służyły głównie do specyficznie pojmowanego „sportu”, jakim były walki z bykami czy niedźwiedziami albo konkursy zabijania szczurów na czas. Kiedy w Anglii zakazano takich praktyk, właściciele pit dogs zeszli do podziemia, i to dosłownie – bowiem właśnie w piwnicach i opuszczonych podziemiach organizowano (już wówczas nielegalne) walki psów.

Część populacji pitów trafiła ze swoimi właścicielami na kontynent amerykański, gdzie dalej służyły do walk. Jednak pod koniec stulecia zaczęły się próby usystematyzowania hodowli. W 1898 roku rasie nadano nazwę American Pit Bull Terrier, co współcześnie uważa się za duży błąd – rasa nie ma bowiem za wiele wspólnego z terierami i nie powstała w Ameryce. Powołano do życia UKC, czyli United Kennel Club, rejestrujący poszczególne osobniki, a nieco później – organizację ADBA, czyli American Dog Breeders Association.

Od lat 30. XX wieku hodowcy starali się, by rasa amerykański pitbulterier została uznana przez American Kennel Club. Udało się, ale pod nazwą „staffordshire terrier” – i to był początek rozłamu w jednej dotychczas rasie. W 1974 roku w ogóle zmieniono rasie nazwę na American Staffordshire Terrier – którą znamy dzisiaj – by odróżnić amstafy od Staffordshire Bull Terriera (staffika).

Większość właścicieli pitbuli (amerykańskich pitbulterierów) wolała nie przenosić się do AKC, bo oznaczałoby to przyporządkowanie psa do którejś z nowych ras. Pozostawali więc wierni swoim macierzystym organizacjom. Dlatego też w tej chwili, kupując małego pitka, rejestruje się go w którymś z tych dwóch związków: UKC albo ADBA. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie nie uznaje pitbuli, więc nie można zarejestrować w niej psa rasy American Pit Bull Terrier.

Amerykański pitbulterier w Polsce

Amerykański pitbulterier to jedna z ras znajdujących się na liście psów agresywnych. Oznacza to, że na czworonoga tej rasy trzeba mieć pozwolenie.

Wzorzec rasy amerykański pitbulterier

Amerykański pitbulterier (pitbul, pitbull) – rasa nieuznana przez FCI

Najczęściej zadawane pytania