Szelki czy obroża to jedno z pierwszych pytań, jakie zadaje sobie opiekun psa, i jedno z tych, na które najczęściej odpowiada przyzwyczajenie, a nie wiedza. Obie opcje mają sens, ale w różnych sytuacjach. Różnica sprowadza się do tego, gdzie trafia nacisk, kiedy pies pociągnie, a także do tego, jak łatwo dopasować akcesorium do konkretnej sylwetki. W tym poradniku wyjaśniamy, co obroża i szelki robią z ciałem psa, kiedy wystarczy obroża, kiedy lepiej sięgnąć po szelki, jak je zmierzyć i dobrać rozmiar oraz jaką smycz skompletować do całości.
Obroża i szelki: co dzieje się z ciałem psa
Obroża obejmuje szyję. Gdy pies idzie spokojnie, nie ma to znaczenia, ale w momencie szarpnięcia cały nacisk trafia na krtań, tchawicę i kręgi szyjne. U dużego, zrównoważonego psa to krótki, nieprzyjemny bodziec. U psa małego, młodego albo o krótkim pysku ten sam bodziec obciąża struktury, które nie są do tego przystosowane.
Szelki rozkładają ten sam nacisk na klatkę piersiową i mostek, czyli na okolice, które są zbudowane z kości i mięśni, a nie z chrząstek. Pies, który pociągnie w szelkach, poczuje opór, ale nie zakrztusi się i nie będzie kaszlał. To główny argument, dla którego lekarze weterynarii coraz częściej polecają szelki jako wyposażenie na co dzień, a obrożę traktują jako nośnik adresówki.
Kiedy obroża w zupełności wystarczy
Obroża jest dobrym wyborem dla psa, który chodzi na luźnej smyczy, nie reaguje gwałtownie na inne psy i nie ma problemów z układem oddechowym. Sprawdza się na krótkie wyjścia na podwórko, w ogrodzie i wszędzie tam, gdzie pies i tak biega luzem, a obroża służy głównie jako miejsce na adresówkę. Jest szybka do założenia i nie trzeba jej dopasowywać w kilku punktach.
Dobrze, żeby obroża była płaska, szeroka na co najmniej dwa centymetry u średniego psa i zapinana na solidną klamrę. Obroże zaciskowe i łańcuszkowe to narzędzia szkoleniowe dla osób, które wiedzą, co robią. Na co dzień nie są potrzebne.
Kiedy lepiej wybrać szelki
Są sytuacje, w których szelki nie są kwestią gustu, tylko zdrowia i bezpieczeństwa:
- Szczeniak w trakcie nauki chodzenia na smyczy. Młody pies szarpie, zatrzymuje się i rusza bez ostrzeżenia. Szelki chronią szyję w okresie, gdy jeszcze nie rozumie, co znaczy luźna smycz.
- Pies, który ciągnie. Zamiast kaszlu i wywalonego języka na każdym spacerze lepiej przenieść nacisk na klatkę, a nad samym ciągnięciem popracować z trenerem.
- Małe rasy. Yorki, maltańczyki, chihuahua, pomeraniany i ich mieszańce mają delikatną tchawicę. Zapadanie się tchawicy to jedna z częstszych diagnoz w tej grupie i obroża ten problem pogłębia.
- Psy o krótkim pysku. Buldogi francuskie, mopsy i bostony mają utrudnione oddychanie już w spoczynku. Każdy ucisk na szyję to dla nich realne ograniczenie dopływu powietrza.
- Seniorzy i psy po urazach kręgosłupa szyjnego. Tu szelki są zwykle zaleceniem lekarza, nie opcją.
- Psy lękliwe. Przestraszony pies potrafi wycofać się z obroży jednym ruchem. Dobrze dopasowane szelki trzymają go przy opiekunie.
Rodzaje szelek w skrócie
Na rynku funkcjonują trzy główne konstrukcje i każda ma swoje zastosowanie.
Szelki guard, czyli klasyczne w kształcie litery H lub Y, z taśmą wokół szyi i wokół klatki oraz zapięciem smyczy na grzbiecie. Uniwersalne, łatwe do założenia, dobre dla większości psów na co dzień.
Szelki bezuciskowe, z szerszym panelem na mostku, który omija stawy barkowe i nie krępuje ruchu łopatek. Polecane psom aktywnym, biegającym i tym, które dużo czasu spędzają w szelkach.
Szelki easy walk, z zapięciem smyczy z przodu, na mostku. Gdy pies pociągnie, obraca się w stronę opiekuna. To pomoc w nauce, nie rozwiązanie na stałe, bo przy długim używaniu zmienia sposób stawiania przednich łap.
Jak zmierzyć psa i dobrać rozmiar
Największym błędem przy zakupie jest wybór rozmiaru po wadze albo rasie. Dwa psy o tej samej wadze mogą mieć zupełnie inną klatkę piersiową. Potrzebne są dwa wymiary: obwód szyi w miejscu, gdzie leży obroża, oraz obwód klatki piersiowej w najszerszym miejscu, tuż za przednimi łapami. Miarkę przykładamy tak, żeby przylegała, ale nie wcinała się w sierść.
Otrzymane liczby porównujemy z tabelą producenta i jeśli wynik wypada na granicy dwóch rozmiarów, wybieramy ten, w którym wymiar psa trafia w środek zakresu regulacji, a nie w jego koniec. Dobrze uszyte szelki dla psa mają regulację co najmniej w dwóch miejscach, przy szyi i przy klatce, dzięki czemu można je dopasować do sylwetki, a nie tylko do obwodu.
Po założeniu stosujemy zasadę dwóch palców: między taśmę a ciało psa powinny wejść dwa palce, nie więcej i nie mniej. Luźniej oznacza, że pies może się wyswobodzić. Ciaśniej oznacza otarcia pod pachami po pierwszym dłuższym spacerze. U szczeniaka kontrolę rozmiaru warto robić co dwa tygodnie, bo klatka rośnie szybciej niż reszta ciała.
Smycz do kompletu: długość, karabińczyk, materiał
Szelki rozwiązują problem nacisku, ale o komforcie spaceru decyduje także smycz. Na miasto wystarczy smycz o długości od 1,2 do 1,8 metra. Dłuższa plącze się między nogami i utrudnia szybką reakcję, krótsza zmusza psa do chodzenia tuż przy nodze, co u szczeniaka buduje frustrację. Smycze automatyczne, czyli flexi, pozwalają psu stale ciągnąć i uczą go, że napięta linka to norma, dlatego do szelek i do nauki chodzenia nadają się słabo.
Przy kompletowaniu warto, żeby smycz miała ten sam rodzaj karabińczyka i zbliżoną szerokość taśmy co szelki. Najprościej mają opiekunowie, którzy kupują komplet z jednej kolekcji, na przykład smycze dogs.pl są projektowane do szelek z tego samego wzoru, więc karabińczyk, szerokość taśmy i materiał są już dobrane. Zbyt ciężki karabińczyk przy małym psie podnosi uchwyt na grzbiecie i przekręca szelki na bok. Zbyt wąska taśma przy dużym psie wrzyna się w dłoń. Materiał powinien być miękki w chwycie, ale odporny na przetarcia, a szwy przy pętli i przy zapięciu podwójne, bo to dwa punkty, które przenoszą całe obciążenie.
Najczęstsze błędy
- Kupowanie rozmiaru po rasie, bez pomiaru klatki piersiowej.
- Zakładanie szelek na stałe. Pies powinien odpoczywać bez nich, inaczej pod taśmami pojawiają się odparzenia i wytarta sierść.
- Zapinanie smyczy do obroży, gdy pies ma jednocześnie szelki. Nacisk wraca na szyję, a szelki stają się ozdobą.
- Smycz flexi do szelek guard. Pies na stałe napiętej lince uczy się ciągnąć.
- Ignorowanie otarć pod pachami. To znak, że taśma jest za blisko stawu barkowego albo rozmiar jest za mały.
- Brak kontroli po kąpieli i w sezonie linienia. Mokra lub przerzedzona sierść zmienia dopasowanie o cały centymetr.
Podsumowanie
Obroża wystarczy psu spokojnemu, zdrowemu i chodzącemu na luźnej smyczy, a poza tym pełni rolę nośnika adresówki. Szelki są lepszym wyborem dla szczeniaków, psów ciągnących, małych ras, psów o krótkim pysku, seniorów i psów lękliwych, czyli w praktyce dla większości. O tym, czy szelki spełnią swoją rolę, decyduje pomiar szyi i klatki, regulacja w dwóch punktach i zasada dwóch palców po założeniu. Do tego smycz o rozsądnej długości, z lekkim karabińczykiem i taśmą dobraną do wielkości psa. Reszta to kwestia wzoru, a tu każdy opiekun ma własny gust.
Artykuł powstał we współpracy ze sklepem dogs.pl
