Dysplazja stawów biodrowych - Psy.pl - mamy nosa!

Dysplazja stawów biodrowych

Z powodu dysplazji stawów biodrowych wiele psów, szczególnie dużych ras, trafia do lecznic weterynaryjnych. Choroba wynika zarówno z wad wrodzonych, jak i rozwojowych naszych pupili

Pierwsza praca na temat dysplazji stawów biodrowych ukazała się w latach 30. XX w. i była ciekawostką w świecie weterynaryjnym. Współczesne metody diagnostyczne zostały wypracowane na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu w Pensylwanii.

Nie tylko geny
Za podstawową, choć nie jedyną, przyczynę dysplazji stawów biodrowych uważa się obciążenia genetyczne. Dlatego też osobniki dotknięte chorobą nie powinny być reproduktorami. Istotne znaczenie dla pojawienia się dysplazji mają także warunki środowiskowe, sposób żywienia pupila, tempo wzrostu, nieprawidłowości kąta nachylenia biodra, jak również rozwoju mięśni stawu i nadmierna ruchomość w stawie.
Specjalistyczne badania wskazują, że na chorobę częściej zapadają te szczeniaki z jednego miotu, które mają większą wagę. Okazuje się również, że mimo istniejących wad genetycznych można temu zaradzić. Wystarczy zmniejszyć kaloryczność szczenięcej diety o 25 proc. Tak było w ok. 70 proc. badanych przypadków. W przypadku pozostałych szczeniąt, które nie miały ograniczeń jedzeniowych, stawy biodrowe rozwijały się prawidłowo jedynie u 33 proc. Przyczyną choroby mogą też być dysfunkcje mięśni grzebieniowych (zaburzenia w ich kurczliwości), co prowadzi do wzrostu nacisku na panewkę miedniczną.

Skala Norberga
W przypadku wystąpienia choroby niezbędne jest zarówno badanie kliniczne, jak i radiologiczne zwierzęcia. To ostatnie ma znaczenie rozstrzygające. Wstępne badanie RTG w kierunku dysplazji wykonuje się, kiedy zwierzę ma 6-9 miesięcy, czasem 12 miesięcy. Następne przeprowadzamy w wieku dwóch lat, kiedy pies zakończy wzrost fizjologiczny.
Wyniki ocenia się według skali Norberga, która jest pomiarem głębokości panewki miednicznej:
– A1 – staw biodrowy normalny
– A2 – staw biodrowy prawie normalny
– B – staw biodrowy podejrzany (*)
– C1 – dysplazja nieznaczna
– C2 – dysplazja umiarkowana
– C3 – dysplazja ciężka (*) rozpoznanie B często pojawia się u młodych psów z podejrzeniem dysplazji, gdyż o pewności wystąpienia choroby nie można jeszcze mówić.
Jakie rasy

Rasy psów, które według FCI podlegają obowiązkowemu badaniu w kierunku dysplazji przed zakwalifikowaniem do rozrodu:
– bernardyn
– berneński pies pasterski
– bouvier des Flandres
– bokser
– doberman
– howavart
– mastino napoletano
– nowofundland
– owczarki belgijskie (wszystkie)
– owczarek francuski briard, bauceron
– owczarek kaukaski
owczarek niemiecki
– owczarek podhalański
– owczarek południoworosyjski jużak
– owczarek staroangielski bobtail
– owczarek szkocki długowłosy, krótkowłosy
– owczarek środkowoazjatycki
– polski owczarek nizinny
– rottweiler
– sznaucer olbrzym
Jakie objawy

Głównymi objawami klinicznymi dysplazji są:
– usztywnienie przez zwierzę kończyn tylnych
– jednostronna, obustronna lub przemienna kulawizna kończyn miednicznych
– kłopoty ze wstawaniem, wskakiwaniem, zeskakiwaniem, wchodzeniem po schodach
– z powodu bólu może wystąpić drżenie tylnych partii mięśni obręczy miednicznej
– spadek apetytu, drażliwość
– sztywny, chwiejny chód z częstym przystawaniem
– unoszenie jednej nogi lub przestępowanie z jednej na drugą
– poruszanie się powolnymi, małymi kroczkami, ze spuszczoną głową; zwierzę próbuje przenieść środek ciężkości ciała do przodu.

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *