Dysplazja stawów biodrowych u psa. Jak dbać o psa z dysplazją?


Dysplazja stawów biodrowych to choroba ortopedyczna, która występuje nie tylko u psów dużych ras. Jak rozpoznać dysplazję u psa i czy da się ją wyleczyć?

Dysplazja stawów biodrowych to jedna z najczęściej występujących chorób ortopedycznych u psów. Polega ona na niedopasowaniu panewki miednicy i głowy kości udowej. Zmiana kształtu chrząstki tworzącej głowę kości i spłycenie panewki powodują nie tylko poluzowanie stawu biodrowego, ale także tarcie. W wyniku ocierania się kości powstawać będą stany zapalne i urazy, które będą powodować ból u zwierzęcia, zmiany zwyrodnieniowe i dalszą deformację w obrębie stawu. Nieleczona dysplazja będzie powodować zmiany całej postawy psa, przeciążenia mięśni i niechęć do ruchu, a nawet ogromne trudności w poruszaniu się. Jak objawia się i jak powstaje dysplazja bioder u psa? Jakie rasy są na nią najbardziej narażone i czy dysplazję można wyleczyć?

Przyczyny dysplazji bioder u psów

Wśród przyczyn dysplazji u psów wyróżnia się czynniki genetyczne i środowiskowe. Predyspozycje do tej choroby ortopedycznej pies może odziedziczyć po swoich rodzicach. Nie wiadomo jednak, w jaki dokładnie sposób są one przekazywane – dysplazja bioder może bowiem wystąpić także u psa, którego rodzice byli całkowicie zdrowi.

Istotne znaczenie dla pojawienia się dysplazji mają także warunki środowiskowe: sposób żywienia psa, zawartość wapnia i fosforu w diecie czworonoga, tempo wzrostu w okresie szczenięcym i rodzaj aktywności fizycznej. Choroba ta rozwija się także częściej i szybciej postępuje u psów cierpiących na nadwagę i otyłość.

U jakich psów występuje dysplazja bioder?

Za jedną z przyczyn dysplazji stawów biodrowych uważa się predyspozycje genetyczne przekazywane potomkom przez rodziców. Dlatego też osobniki dotknięte chorobą nie powinny być dopuszczane do dalszej hodowli. Niektóre rasy, u których dysplazja stawów biodrowych występuje niezwykle często, podlegają w ZKwP (FCI) obowiązkowemu badaniu RTG w kierunku dysplazji przed zakwalifikowaniem do rozrodu. Są to między innymi:

  • owczarek niemiecki
  • labrador retriever
  • golden retriever
  • bernardyn
  • berneński pies pasterski
  • owczarek kaukaski
  • bokser
  • doberman
  • nowofundland
  • owczarki belgijskie (wszystkie odmiany)
  • owczarek środkowoazjatycki
  • rottweiler
  • owczarek szkocki collie
  • sznaucer olbrzym
  • wyżeł weimarski
  • owczarek podhalański.

Dysplazja stawów biodrowych może jednak rozwinąć się również u psów innych ras, także średnich i małych. Ta choroba ortopedyczna dotyka także kundelki.

Dysplazja stawów biodrowych – objawy

Wyraźne objawy dysplazji uwidaczniają się najczęściej dopiero u psów w starszym wieku, choć zdarzają się także już u kilkumiesięcznych szczeniąt. Do najczęstszych objawów dysplazji bioder u psów zalicza się:

  • usztywnienie przez zwierzę kończyn tylnych,
  • jednostronna, obustronna lub przemienna kulawizna kończyn miednicznych,
  • kłopoty ze wstawaniem, wskakiwaniem, zeskakiwaniem, wchodzeniem po schodach,
  • sztywny, chwiejny chód z częstym przystawaniem,
  • unoszenie jednej nogi lub przestępowanie z jednej na drugą,
  • poruszanie się powolnymi, małymi kroczkami, ze spuszczoną głową; zwierzę próbuje przenieść środek ciężkości ciała do przodu,
  • zaniki mięśni ud i przerost mięśni kończyn piersiowych.

Jak rozpoznać dysplazję bioder u psa?

W przypadku podejrzenia tej choroby niezbędne jest zarówno badanie kliniczne, jak i radiologiczne zwierzęcia. To ostatnie ma znaczenie rozstrzygające. Wstępne badanie RTG u ras predysponowanych do dysplazji stawu biodrowego wykonuje się już w wieku zaledwie kilku miesięcy. Następnie należy je powtórzyć w wieku dwóch lat, kiedy pies zakończy wzrost fizjologiczny. Badanie RTG w kierunku dysplazji wykonuje się w znieczuleniu ogólnym, gdy pies leży na plecach. Wyniki ocenia się według kilkustopniowej skali:

  • A – staw biodrowy normalny
  • B – staw biodrowy prawie normalny
  • C – dysplazja nieznaczna
  • D – dysplazja umiarkowana
  • E – dysplazja ciężka

Dysplazja bioder u psa – leczenie chirurgiczne

Wczesne wykrycie dysplazji bioder u szczeniaka pozwala na wdrożeniu odpowiedniego leczenia i suplementacji, która spowolni lub całkowicie ograniczy dalsze rozwijanie się choroby. U szczeniąt możliwe jest przeprowadzenie kilku operacji, które mają za zadanie stabilizować staw biodrowy, odciążać mięśnie lub zmienić kąt nachylenia miednicy. Zabiegi chirurgiczne, takie jak wymiana stawu biodrowego na endoprotezę czy usunięcie głowy kości udowej, wykonuje się zazwyczaj u psów starszych z zaawansowanym stadium choroby.

Możliwość przeprowadzenia takiej operacji zależy od kilku czynników, między innymi od stopnia zaawansowania choroby, ogólnego stanu zdrowia psa i jego wieku. Chirurgiczne leczenie dysplazji bioder jest zazwyczaj dość kosztowne i wymaga późniejszej, długotrwałej rehabilitacji. Dlatego w większości przypadków nieznacznej lub umiarkowanej dysplazji stawu biodrowego zalecane jest jedynie leczenie zachowawcze.

Jak dbać o psa z dysplazją bioder?

Pies ze stwierdzoną dysplazją stawów biodrowych wymagać będzie specjalnej opieki. Czworonoga z chorobą bioder należy przede wszystkim utrzymywać w dobrej kondycji – nadwaga i otyłość będą powodować dodatkowe obciążenia stawów i mogą przyspieszyć rozwój choroby. Ważne będzie także zadbanie o poprawę umięśnienia tylnych kończyn psa poprzez wprowadzenie odpowiedniej aktywności fizycznej i ćwiczeń rehabilitacyjnych, na przykład zajęć na bieżni wodnej. Towarzyszące dysplazji stany zapalne i ból można ograniczyć, podając zwierzęciu zalecone przez lekarza weterynarii leki i preparaty. Odbudowę chrząstki stawowej warto natomiast wspierać, podając psu suplementy zawierające chondroitynę, glukozaminę, kolagen i MSM.

Autor: Aleksandra Prochocka
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments