BARBET

Wygląd rasy barbet

Barbet to pies średniej wielkości, o proporcjonalnej i mocnej budowie ciała, ważący około 20-25 kg. Głowa barbeta jest szeroka i zaokrąglona, z wyraźnym stopem, a kufa nieco krótsza od czaszki. Nos jest duży, szeroki, zwykle czarny lub czekoladowy, odpowiednio do umaszczenia. Oczy mają kształt okrągły, a uszy są nisko osadzone, długie, szerokie i płaskie, opadające wzdłuż kufy. Ogon barbeta jest osadzony dość nisko, noszony nisko, na końcu z charakterystycznym haczykiem. Kończyny są mocne, dobrze umięśnione, a łapy zaokrąglone i zwarte.

Sierść barbeta jest gęsta, kędzierzawa, długa i wodoodporna, równomiernie pokrywająca ciało, w tym obficie głowę, a na brodzie tworzy się długa broda i wąsy. Dopuszczalne umaszczenia to kolory jednolite (czarny, biały, czekoladowy, szary, płowy) oraz łaciate.

Charakter i usposobienie rasy barbet

Barbet to pies zrównoważony, spokojny, łagodny w stosunku do ludzi i innych zwierząt. Z natury wesoły, bardzo ceni sobie ludzkie towarzystwo, wyjątkowo mocno przywiązuje się do człowieka. Choć jest silny i pełen energii, to jednak nieprzesadnie aktywny. Jest odporny na wilgoć i zimno, natomiast niezbyt dobrze znosi upał.

Ze względu na łagodne usposobienie, barbet nie nadaje się na domowego stróża. Pies ten nie ma skłonności do nadmiernego szczekania, ale może cierpieć na lęk separacyjny.

Umiejętności

Barbet to zawołany pływak – wskakuje do wody przy każdej pogodzie. Ma dobry węch i nadal z powodzeniem sprawdza się jako pies do polowania na ptactwo wodne. Nie tylko aportuje, ale także wypłasza zwierzynę. Obecnie większość barbetów pełni funkcję psów do towarzystwa. Doskonale radzą sobie w agility.

Szkolenie i wychowanie

Barbet jest inteligentny, uczy się szybko i chętnie. Jego wychowanie nie jest szczególnie trudne. Jak w przypadku każdego psa należy być konsekwentnym i stawiać psu wyraźne granice.

Dla kogo ta rasa

Barbet może mieszkać w mieście, ale wymaga regularnych spacerów. Z jego wychowaniem poradzi sobie większość ludzi, ale nie poleca się go dla osób, które długo przebywają poza domem.

Wady i zalety rasy barbet

Wady

• potrzebuje dużo ruchu i zajęcia
• nie lubi samotności
• sierść wymaga czasochłonnej pielęgnacji

Zalety

• bardzo miły pies rodzinny
• przyjazny wobec dzieci
• tolerancyjny wobec innych psów
• podatny na szkolenie
• doskonały aporter
• nadaje się do psich sportów

Zdrowie rasy barbet

Ze względu na niewielką liczebność, poznanie problemów zdrowotnych nie jest łatwe. Rasa generalnie nie jest mocno obciążona chorobami dziedzicznymi. Zaleca się prześwietlanie zwierząt hodowlanych w kierunku dysplazji bioder i łokci oraz wykonywanie corocznych badań oczu. Znane są również bardzo rzadkie przypadki epilepsji.

Żywienie rasy barbet

Żywienie barbeta niczym nie odbiega od żywienia innych psów, z powodzeniem można stosować zarówno karmę, jak i dietę BARF. W przypadku samodzielnego przygotowywania psu posiłków, należy pamiętać o odpowiedniej suplementacji.

Pielęgnacja rasy barbet

Barbet jest wymagający, jeśli chodzi o pielęgnację szaty. Nie linieje, ale jego sierść łatwo się filcuje, zwłaszcza jeśli pies często pływa, dlatego barbeta należy regularnie szczotkować i rozczesywać. Dla prawidłowego rozwoju włosa zaleca się całkowite ogolenie szczeniaka w wieku 4-6 miesięcy.

Wystawowy barbet powinien mieć gęstą, wełnistą, niespilśnioną szatę. Nie musi mieć ona konkretnej długości. Na wystawie nie wymaga się żadnej wymyślnej fryzury.

Uwagi wymagają uszy barbeta, które mają tendencje do infekcji i zapaleń.

Historia rasy barbet

Barbet jest rasą bardzo starą, choć dawniej nie było mowy o „czystej rasie” w dzisiejszym rozumieniu tego słowa. Mimo że obecnie barbety, lagotto romagnolo, portugalskie i hiszpańskie psy wodne są odrębnymi rasami, mają wspólne pochodzenie.

Wiadomo, że „wodne psy” o wełnistej, skręconej lub półfalistej sierści istniały już we wczesnym średniowieczu. Były znane na obszarze obejmującym Portugalię, Hiszpanię, południową Francję i zachodnie Włochy. Jest kilka teorii na temat ich pochodzenia. Jedna z nich mówi, że przybyły wraz z Maurami, inna, że wraz z Rzymianami.

Być może pochodzą z Azji. Za ich spokrewnieniem z terierem tybetańskim i kudłatymi psami pasterskimi przemawia fakt, że psy te początkowo pełniły często funkcje pastuchów. Jednak dość szybko zauważono przydatność ich tłustej, wodoodpornej szaty do pracy w wodzie.

W XVI-wiecznych źródłach francuskich spotykamy nazwę „barbet”. Można ją przetłumaczyć jako „brodacz” („la barbe” to po francusku broda). W tym czasie barbety zyskały uznanie na francuskim dworze królewskim. Polował z nimi król Henryk IV, a później Ludwik XV. Używano ich do polowania na ptactwo wodne.

Barbety dały początek pudlom, miały też swój udział w powstaniu biszonów, gryfonów, spanieli wodnych i, być może, nowofundlanda oraz briarda. Z czasem barbety zostały wyparte przez pudle i inne, nowsze, rasy. Pod koniec XIX w. były już we Francji bardzo rzadkie.

Obecnie nie grozi im wyginięcie, ale nawet w swojej ojczyźnie nie należą do ras popularnych. A szkoda, są to bowiem pod wieloma względami niekłopotliwe psy.

W rasie występują dwa typy, „vieux barbet” czyli linie wywodzące się ze starych francuskich hodowli oraz linia „modern” wywodząca się z psów wprowadzonych do rasy w latach 80-tych. Stare linie są dość rzadkie.

Pierwsza przedstawicielka tej rasy przybyła do Polski w 1995 roku. Była to Ratafia pochodząca z hodowli Poppenspäler’s. Rasa nadal należy u nas do rzadkich, ale działa już parę hodowli.

Wzorzec rasy barbet

Barbet (francuski pies wodny) – grupa VIII FCI, sekcja 3, nr wzorca 105

Najczęściej zadawane pytania