Shiba - rasa psa z dalekiego wschodu - portal PSY.pl

Rasy

dwie shiby przed wejściem do ogordu

SHIBA

Pochodzący z Dalekiego Wschodu szpic o pięknym, gęstym, pluszowym futrze. Nienachalny w okazywaniu uczuć, ale silnie przywiązujący się do przewodnika. Wytrwały, sprawny fizycznie. Nie przepada za innymi psami. Dość dominujący. Może polować na mniejsze zwierzęta. To prawdopodobnie najstarsza japońska rasa. Przodkowie dzisiejszych shiba mogli się pojawić na Wyspach Japońskich wraz z pierwszymi osadnikami ok. 7 tys. lat p.n.e. Małe psy nazywano „shiba” już w czasach starożytnych. W języku starojapońskim słowo to znaczyło właśnie „mały”.

Charakter

Shiba to harmonijnie zbudowany mały szpic o wyraźnych cechach szpiców orientalnych: skośnie osadzonych oczach i niewielkich, nachylonych do przodu, stojących uszach. Jego sierść jest krótka, gruba i sztywna. Nie przylega gładko do skóry, lecz jest lekko nastroszona.

Umiejętności

Pies tej rasy jest zwinny i szybki. W Japonii nadal bywa używany do polowań. Myśliwi cenią jego wytrwałość i odwagę. Jednak dziś jest przede wszystkim psem rodzinnym. W słynącej z wielkiego zagęszczenia ludności Japonii często kupowany jest przez mieszkańców miast.

Czujny, ale nie hałaśliwy, szczeka tylko wtedy, kiedy ma po temu ważny powód. W stosunku do obcych początkowo zachowuje dystans, ale po jakimś czasie akceptuje osoby, które zdążył już poznać. Nie jest natomiast wobec ludzi agresywny.

leżący shiba
fot. Shutterstock

Bywa dominujący w stosunku do psów tej samej płci, zdarza mu się wdawać z nimi w bójki. W domu shiba jest cichy i nie narzuca się otoczeniu. Ze względu na skłonność do dominacji wobec psów i instynkt łowiecki może natomiast sprawiać problemy na spacerach – zwłaszcza spuszczony ze smyczy. Najlepiej więc pozwolić mu się wyhasać na ogrodzonych terenach.

Szkolenie i wychowanie

Shiba jest inteligentny, lecz niezależny, dlatego szkolenie go to wyzwanie. Nie sprawdzą się w jego przypadku siłowe metody, a doświadczenia zdobyte przy okazji szkolenia innych psów mogą się okazać mało przydatne. Wychowanie przedstawiciela tej – bądź co bądź pierwotnej – rasy wymaga z jednej strony uszanowania jego natury, a z drugiej – żelaznej konsekwencji. Już szczeniak musi mieć wyraźnie określone zasady. Mały shiba nie może robić, co mu się podoba – w przeciwnym razie trudno będzie go opanować, gdy dorośnie.

Szczeniak shiby na spacerze
fot. Shutterstock

Jak w wypadku wielu trudnych ras doskonale sprawdzą się w jego wychowaniu pozytywne sposoby szkolenia, np. metoda klikerowa. Jeśli uda się nam wypracować porozumienie z tym psem, zyskamy wiernego i chętnego do współpracy towarzysza.

Dla kogo ta rasa

Najlepszym opiekunem będzie dla niego osoba o silnej osobowości i jednocześnie cierpliwa. Shiba mocno przywiązuje się do rodziny i nie wyróżnia żadnego z jej członków. Z dziećmi zazwyczaj dogaduje się dobrze, o ile ma możliwość schronienia się w bezpiecznym miejscu przed nadmiarem pieszczot z ich strony.

Wady i zalety

Wady
  • uparty i niezależny
  • bywa agresywny wobec innych psów
Zalety
  • zdrowy, odporny i długowieczny
  • łatwy w pielęgnacji
  • niekłopotliwy w domu
  • ekonomiczny w utrzymaniu

Zdrowie

Shiba są zdrowe, odporne i długowieczne.

Trzy szczenięta shiba
fot. Shutterstock
Żywienie

Shiba nie jest wymagający pod kątem żywienia. Może jeść karmę dobrej jakości albo jedzenie przygotowywane w domu.

Portret shiby
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Pielęgnacja psów tej rasy nie jest trudna. Intensywnego szczotkowania wymagają tylko podczas linienia, czyli dwa razy w roku.

Historia

To prawdopodobnie najstarsza japońska rasa. Przodkowie dzisiejszych shiba mogli się pojawić na Wyspach Japońskich wraz z pierwszymi osadnikami ok. 7 tys. lat p.n.e. Następna fala migracji miała miejsce w III wieku p.n.e. i jej także towarzyszyły psy.

Jedne i drugie w typie szpica, przemieszały się z sobą, dając początek rasom rdzennie japońskim, których wyróżnia się dziś sześć: jedyna duża to akita, średnie: hokkaido, kishu, shikoku i kai, i mała – shiba.

Uśmiechnięty shiba
fot. Shutterstock

Małe psy nazywano „shiba” już w czasach starożytnych. W języku starojapońskim słowo to znaczyło właśnie „mały”. Współcześnie „shiba” odnosi się do „zarośli, krzewów”. Pierwotnie rasa ta była przeznaczona do pomocy w polowaniach na niewielkie i większe (dziki) ssaki oraz ptaki. Jej nazwę można by tłumaczyć jako „pies do polowania w zaroślach”. Te dwa określenia często łączy się w jedno: „mały pies do polowania w zaroślach”.

Stojący shiba
fot. Shutterstock

Pierwotnie istniały trzy odmiany shiba, pochodzące z różnych regionów: shinshu shiba, mino shiba i sanin shiba. Na przełomie XIX i XX wieku zaczęto sprowadzać do Japonii psy ras zachodnich i krzyżować je z miejscowymi. W 1928 roku powstała organizacja, której celem była ochrona rodzimych psów przed wyginięciem.

W tym samym roku odbyła się też pierwsza wystawa ras japońskich. W 1937 roku shiba został oficjalnie uznany za „pomnik przyrody”. Podczas I wojny światowej mino shiba i sanin shiba praktycznie wyginęły, przetrwało natomiast trochę przedstawicieli shinsu shiba.

Dwie shiby na łące
fot. Shutterstock

Poza Japonią sporą popularnością rasa ta cieszy się w Ameryce. Lubiana jest w Holandii, Belgii i Danii. Do Polski pierwszy pies przybył w 1992 r. z Danii. Rok później z Holandii przyjechała suczka. W 1995 roku przyszedł na świat pierwszy polski miot shiba.

Wzorzec

Shiba – grupa V FCI, sekcja 5, nr wzorca 257
  • Kraj pochodzenia: Japonia
  • Charakter: pies nieufny wobec obcych, czujny, niezależny
  • Wielkość: psy ok. 40 cm, suki ok. 37 cm
  • Waga: niesprecyzowana we wzorcu, psy 9-14 kg, suki 8-13 kg
  • Szata: dwuwarstwowa: krótki i gruby podszerstek oraz dłuższy, twardszy włos okrywowy, odstający pod kątem ok. 45 st.; najkrótsza na głowie, trochę dłuższa na szyi i tułowiu, najdłuższa na ogonie
  • Maść: złota, sezamowa (złota z czarnym nalotem) i czarna podpalana; wszystkim powinny towarzyszyć znaczenia zwane „urajiro” – rozjaśniona do bieli sierść na boku kufy i na policzkach, pod brodą, na szyi, piersi, brzuchu i wewnętrznej stronie nóg; niepożądane są białe znaczenia na łapach i na końcu ogona
  • Długość życia: 15-16 lat
  • Podatność na szkolenie: średnia
  • Aktywność: lubi ruch i długie spacery, ale w domu jest spokojny; dobrze się czuje w mieszkaniu
  • Koszty utrzymania: 70-100 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny
  • Możliwość nabycia szczeniaka: w Polsce działa kilka hodowli, na szczeniaka czasem trzeba poczekać
  • Cena psa z rodowodem: 2200-5000 zł

Ciekawostki

Shiba jest najmniejszą z sześciu ras rdzennie japońskich (tak zwany szpic japoński pochodzi od szpiców europejskich). Pierwotnie hodowany był jako pies myśliwski na dziki, ptactwo a nawet niedźwiedzie.

Obecnie jest to prawdopodobnie najpopularniejsza rasa do towarzystwa w Japonii. Shiby są bardzo czyste: myją się jak koty, a podczas spacerów unikają kałuż.