Czy to prawda, że pies myśliwski męczy się w bloku?

Psy ras myśliwskich to czworonogi o specjalnych potrzebach. Jednak czy naprawdę pies myśliwski męczy się w bloku lub małym mieszkaniu?

Psy ras myśliwskich towarzyszą człowiekowi od zawsze. Nieprzeciętna uroda i przyjacielski charakter niektórych czworonogów – stworzonych pierwotnie do polowań – skłania wielu ludzi do zaproszenia ich na domową kanapę. Beagle’e, spaniele czy foksteriery często pełnią rolę rodzinnych towarzyszy. Wiele osób twierdzi jednak, że trzymanie takich psów w mieszkaniu sprawi, że będą one nieszczęśliwe. Jakie są potrzeby ras stworzonych do polowań? Czy naprawdę pies myśliwski męczy się w bloku?

Potrzeby psów ras myśliwskich

Żeby zrozumieć, jakie są potrzeby psów myśliwskich, należy najpierw poznać ich pierwotną rolę, jaką spełniały podczas polowań. Znajomość tych cech będzie podstawą do zapewnienia im odpowiednich zajęć i zadbania, by życie w bloku nie było dla nich męczące. Ze względu na formę, w jakiej pomagały człowiekowi w pozyskaniu zwierzyny, rasy psów myśliwskich podzielić można na kilka kategorii.

Legawce – wszechstronne psy myśliwskie

Legawce to najbardziej kojarzona z myślistwem grupa psów. Te obdarzone niezwykłym węchem czworonogi potrafią zarówno wskazać myśliwemu zwierzynę, jak i zaaportować ustrzelonego ptaka. Charakterystyczną cechą wszystkich psów z tej grupy jest zdolność do wykonywania stójki. Wystawiający zwierzynę pies zamierał nagle w bezruchu, intensywnie wpatrując się danym kierunku. Od legawców wymagało się doskonałej kondycji, wytrwałości i opanowania podczas polowań. Pracujący legawiec miał za zadanie systematycznie przeszukiwać obszar polowania w galopie lub kłusie i górnym wiatrem lokalizować ukrywającą się zwierzynę.

pointer
fot. Shutterstock

Do grupy legawców zalicza się 37 ras psów, między innymi pointery, setery irlandzkie, setery angielskie, setery szkockie, wyżły weimarskie, wyżły węgierskie i małego munsterlandera. Psy tych ras są wyjątkowo energiczne i wytrzymałe, nie jest łatwo więc zmęczyć je fizycznymi aktywnościami. W poszukiwaniu zapachu zwierzyny potrafią także oddalać się od opiekuna na znaczne odległości.

Aportery – psy przynoszące ustrzeloną zwierzynę

Do tej grupy psów zaliczane są psy zwane retrieverami. Ich rolą podczas polowania było cierpliwe oczekiwanie na zestrzelenie przez myśliwego ptaka i zapamiętanie miejsca, w którym najprawdopodobniej spadło ustrzelone zwierzę. Po usłyszeniu odpowiedniej komendy psiak miał za zadanie odnaleźć leżące w trawie lub wodzie zwierzę i przynieść je w pysku człowiekowi w nienaruszonym stanie. Pogodne, przyjazne usposobienie wobec ludzi sprawiało, że odpowiednio wyszkolony aporter mógł pracować nie tylko z właścicielem. Psiaki te chętnie szły na polowanie także z osobami, których za dobrze nie znały.

retriever
fot. Shutterstock

Do aporterów zaliczane jest obecnie 6 ras psów: labrador retriever, golden retriever, flat coated retriever, chesapeake bay retriever, curly coated retriever i nova scotia duck tolling retriever. Pierwsze dwie rasy dzięki swoim charakterom podbiły serca licznych psiarzy i stały się jednymi z najpopularniejszych psów rodzinnych. Wykorzystywane są także w dogoterapii, policji i służbach ratowniczych.

Płochacze – psy wypłaszające zwierzynę

Praca płochaczy przypomina tą wykonywaną przez legawce. Psy należące do tej grupy przeczesują teren polowania i przynoszą myśliwemu ustrzeloną przez niego zwierzynę. Nie potrafią jednak wykonywać stójki, podczas polowania służą więc przede wszystkim do wypłaszania zwierząt (głównie ptaków) z szuwarów. Tak jak wyżły i setery, płochacze musiały być bardzo energiczne, wytrwałe i charakteryzować się doskonałym węchem.

spaniele
fot. Shutterstock

Do grupy płochaczy zaliczane są: cocker spaniel angielski, angielski springer spaniel, walijski springer spaniel, polski spaniel myśliwski oraz płochacz niemiecki i kooikerhondje. Ze względu na elegancki wygląd i miłe usposobienie, spaniele stały się popularnymi psami do towarzystwa.

Gończe – psy ścigające zwierzynę

Psy gończe i ogary to najliczniejsza grupa psów myśliwskich – zalicza się do niej aż 71 ras psów. Ich zadaniem podczas polowania było wytrwałe podążanie kłusem za zwierzyną, najczęściej w sforze składającej się z kilku do kilkunastu psów. Nieraz kilkukilometrowe pogonie wymagały od tych czworonogów niesamowitej kondycji i umięśnionego ciała. Po doścignięciu zwierzyny psy gończe osaczały ją, głośnym ujadaniem oznajmiając myśliwemu, w którą stronę ma się kierować.

gończe w sforze
fot. Shutterstock

Do gończych psów zalicza się takie rasy jak ogar polski, gończy polski, beagle, duży gończy gaskoński, basset, foxhound angielski czy bloodhound. Wyhodowane do życia w sforze psiaki ras gończych z założenia charakteryzują się niską agresją wobec innych czworonogów. Są także dosyć samodzielne i chętnie oddalają się od opiekuna w pogoni za ciekawymi zapachami.

Norowce – psy do wypłaszania zwierzyny z nor

Do tej grupy zalicza się psy wyspecjalizowane w polowaniu pod ziemią. Do ich zadań na polowaniu należało wypłoszenie z nory lub zagryzienie znajdującego się pod ziemią lisa, borsuka lub jenota. Dobry norowiec musiał być niezwykle waleczny i zajadły, by pokonać drapieżną zwierzynę. Silny, zdecydowany charakter, pewność siebie i chęć walki do upadłego były szczególnie pożądane u norowców. Wyjątkowa zajadłość tych psów sprawiała, że do polowania nie można było używać więcej niż jednego psa w danym momencie. Nakręcone norowce gotowe były bowiem wzajemnie się pozabijać w ferworze walki z ofiarą.

jrt
fot. Shutterstock

Do norowców zaliczane są niektóre teriery, między innymi jack russell terrier, parson russell terrier, border terrier, jagdterrier czy foksterier oraz jamniki. Niezwykle trudny charakter tych psów nie przeszkadzał jednak ludziom utrzymywać wymienione rasy psów w domach. Nawet wyjątkowo samodzielne i uparte jamniki uznawane są przez wielu psiarzy za niezastąpione towarzystwo.

Tropowce i posokowce – psy do tropienia zwierzyny

Doskonały zmysł węchu charakteryzujący rasy psów z tej grupy umożliwiał im podążanie za śladem zwierzyny i doprowadzanie do niej myśliwego. Gotowe do trudnej, umysłowej pracy psiaki tropią przy pomocy dolnego wiatru, czyli wychwytując z podłoża zapach zostawiony przez ranne zwierzę. Są dość niezależne i niezwykle inteligentne.

posokowce
fot. Shutterstock

Do posokowców zalicza się posokowca bawarskiego, posokowca hanowerskiego oraz alpejskiego gończego krótkonożnego. Do roli psa tropiącego można jednak wyszkolić wiele innych psów myśliwskich. Natrafiające na zapach zwierzyny czworonogi mogą podążać za nią przez wiele kilometrów. Posiadając takiego psa, należy wyjątkowo dbać, by podczas leśnej przechadzki nie zapuścił się w głąb krzaków i nie zniknął na zawsze.

Linie „wystawowe” psów myśliwskich

Psy myśliwskie to w większości rasy, które przeciętnemu opiekunowi psów sprawiałyby wiele problemów. Wciąż jednak cenione są za ich wygląd czy specyficzne usposobienie. W odpowiedzi na potrzeby osób, które chciałyby sprawić sobie myśliwskiego psa, ale nie zamierzają brać udziału w polowaniach, niektórzy hodowcy zaczęli promować psy, które pozbawione są silnych popędów łowieckich. Postawienie na stonowany charakter psiaków i większe przystosowanie do obecnego trybu ludzkiego życia sprawiło, że psy takich ras jak spaniele, jamniki czy beagle’e stały się łatwiejsze w utrzymaniu w domowych warunkach.

Najlepszym przykładem psa myśliwskiego, który niemal całkowicie zatracił swój pierwotny, myśliwski charakter, jest labrador retriever. Te niezwykle popularne psiaki, hodowane na potrzeby przeciętnych osób, zmieniły się także pod względem wyglądu. Bardziej krępe i masywne, nie potrzebują już tak dużej ilości ruchu i pracy umysłowej, co ich przodkowie. Decydując się więc na zakup psa myśliwskiego do bloku, warto poszukać hodowli, które oferują psy wybranej rasy przeznaczone do trzymania w domu. Dzięki temu oszczędzi się psu wiele stresu i frustracji.

Czy pies myśliwski męczy się w bloku?

Nieprawdą jest, że psy myśliwskie całkowicie nie nadają się do mieszkania w bloku. Tak jak psiaki każdej innej rasy, i te mogą doskonale odnaleźć się nawet w kawalerce! Mieszkające w mieście czworonogi, którym opiekun zapewni odpowiednią dawkę ruchu i właściwe zajęcie, są nieraz o wiele szczęśliwsze niż psiaki trzymane na stałe w ogrodzie. Należy pamiętać, że psy ras myśliwskich cechują się specyficznymi potrzebami. Znajomość rasy i jej pierwotnego zastosowania podczas polowań pozwala na odpowiedni dobór aktywności dla psiaka.

Psie sporty zamiast polowania

Psie sporty wzorowane na pracy łowieckiej – wykonywanej przez czworonogi – zdobywają coraz większą popularność. Myśliwskiego psiaka można więc zabrać na zajęcia z tropienia, szkolenie z pracy wodnej czy trening dummy (aportowanie przedmiotów). Z uzdolnionym węchowo czworonogiem można także trenować nosework. Takie zabawy warto ze zwierzakiem wykonywać regularnie, stopniowo zwiększając poziom trudności i szlifując nabyte przez psa umiejętności.

pies aportuje przedmiot
fot. Shutterstock

Praca umysłowa jest wyjątkowo wskazana w przypadku ras myśliwskich – psów, którym w wielu wypadkach nie można zapewnić kontaktu z prawdziwą zwierzyną łowną. Współpraca z człowiekiem i możliwość wykorzystania swoich naturalnych zdolności przynoszą psom myśliwskim ogromną satysfakcję. Dzięki nim w codziennym życiu takie psiaki sprawiają znacznie mniej problemów. Spalają także nadmiar energii zwierzaka, którego silny instynkt łowiecki nieraz całkowicie uniemożliwia opiekunom spuszczenie go ze smyczy na otwartym terenie.

Wiele z energicznych psów myśliwskich obdarzonych wspaniałą kondycją nada się także do szkolenia w agility. Nawet humorzaste teriery chętnie będą skakać przez przeszkody, o ile dobrze się je do tego zmotywuje. Niektóre psy ras myśliwskich sprawdzą się także w podstawowym posłuszeństwie. Możliwe, że w tym sporcie nie dorównają owczarkowi niemieckiemu czy border collie, ale na pewno będą wdzięczne za możliwość współpracy z opiekunem i okazję do wspólnej aktywności.

Najczęstsze problemy ras myśliwskich

Jeśli pies myśliwski męczy się w bloku, najczęściej bez problemu da się to zauważyć. Niezaspokojenie potrzeb czworonoga i brak ujścia dla jego energii skutkować może nadmierną pobudliwością i reaktywnością. Niszczenie przedmiotów w domu i hałaśliwe szczekanie również mogą stanowić objaw silnej frustracji. W skrajnych sytuacjach złe samopoczucie zwierzaka przejawiać się może także agresją.

brudny pies
fot. Shutterstock

Psy myśliwskie mają także dużą skłonność do ucieczek za zwierzyną. Niektóre z nich całkowicie głuchną na wołania opiekuna, jeśli tylko wyczują zapach sarny czy zająca. Ciągłe prowadzenie psiaka na krótkiej smyczy również może znacząco odbić się na psychice czworonoga. Może także sprawić, że spacery z nim staną się wyjątkowo uciążliwe. Warto więc zaopatrzyć się w długą linkę i mając psa pod kontrolą, pozwolić mu na zaznanie choć niewielkiej wolności.

Autor: Aleksandra Prochocka